ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸ್ಫುರತ್ಕಿರೀಟವಲಯ ಹಾರನೂಪುರಮೇಖಲಮ್ । ಶಙ್‌ಖಚಕ್ರಗದಾಪದ್ಮ ಮಾಲಾಮಣ್ಯುತ್ತಮರ್ದ್ಧಿಮತ್

ಅವನ ತಲೆಗೆ ಕಿರೀಟ, ಕೈಗಳಿಗೆ ಬಳೆಗಳು, ಕಂಟಿಗೆ ಹಾರ, ಕಾಲಿಗೆ ನೂಪುರು, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಮೆಖಲೆ—allವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು; ಅವನು ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಪದ್ಮ, ಹಾರ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನು, ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸಿಂಹಸ್ಕನ್ಧತ್ವಿಷೋ ಬಿಭ್ರತ್ ಸೌಭಗ ಗ್ರೀವಕೌಸ್ತುಭಮ್ । ಶ್ರಿಯಾನಪಾಯಿನ್ಯಾ ಕ್ಷಿಪ್ತ ನಿಕಷಾಶ್ಮೋರಸೋಲ್ಲಸತ್

ಅವನ ಗರಳದ ಮೇಲೆ ಶುಭಕರವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನ ಹೊತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನ ಭುಜಗಳು ಸಿಂಹದಂತೆ ಬಲವಾಗಿದ್ದವು; ಅವನ ರೂಪವು ಎಂದೂ ಕ್ಷಯವಾಗದ ಶ್ರೀಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನು ನಿರ್ದೋಷವಾದ ಪಾರ್ಶ್ವವನ್ನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

ಪೂರರೇಚಕಸಂವಿಗ್ನ ವಲಿವಲ್ಗುದಲೋದರಮ್ । ಪ್ರತಿಸಙ್‌ಕ್ರಾಮಯದ್ ವಿಶ್ವಂ ನಾಭ್ಯಾವರ್ತಗಭೀರಯಾ

ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಗಾತ್ರದ ರೇಖೆಗಳು ಇದ್ದವು; ಉಸಿರಾಟದ ಚಲನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಆ ಆಳವಾದ ನಾಭಿಯ ಗಿರಿಕುಹೆಯಿಂದ ವಿಶ್ವವೇ ಒಳಗೆ ಸೆಳೆದು ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಶ್ಯಾಮಶ್ರೋಣ್ಯಧಿರೋಚಿಷ್ಣು ದುಕೂಲಸ್ವರ್ಣಮೇಖಲಮ್ । ಸಮಚಾರ್ವಙ್‌ಘ್ರಿಜಙ್‌ಘೋರು ನಿಮ್ನಜಾನುಸುದರ್ಶನಮ್

ಅವನ ಕಪ್ಪು ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುವ ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಮೆಖಲೆ ಇದ್ದವು; ಅವನ ಕಾಲು, ಮೊಣಕಾಲು ಮತ್ತು ಪಿಂಡಳು ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ನೋಡುವವರಿಗೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು.

ಪದಾ ಶರತ್ಪದ್ಮಪಲಾಶರೋಚಿಷಾ ನಖದ್ಯುಭಿರ್ನೋಽನ್ತರಘಂ ವಿಧುನ್ವತಾ । ಪ್ರದರ್ಶಯ ಸ್ವೀಯಮಪಾಸ್ತಸಾಧ್ವಸಂ ಪದಂ ಗುರೋ ಮಾರ್ಗಗುರುಸ್ತಮೋಜುಷಾಮ್

ಅವನ ಪಾದಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ; ಅವನ ನಖಗಳು ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡುತ್ತವೆ, ಒಳಗಿನ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತವೆ; ಓ ಗುರುವೇ, ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ದಾಟಲು ಮಾರ್ಗವನ್ನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು.

(ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಏತದ್ ರೂಪಮನುಧ್ಯೇಯಂ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಮಭೀಪ್ಸತಾಮ್ । ಯದ್‍ಭಕ್ತಿಯೋಗೋಽಭಯದಃ ಸ್ವಧರ್ಮಮನುತಿಷ್ಠತಾಮ್

ಯಾರು ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಈ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಇದಕ್ಕೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬದ್ಧರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬಹುದು.

ಭವಾನ್ ಭಕ್ತಿಮತಾ ಲಭ್ಯೋ ದುರ್ಲಭಃ ಸರ್ವದೇಹಿನಾಮ್ । ಸ್ವಾರಾಜ್ಯಸ್ಯಾಪ್ಯಭಿಮತ ಏಕಾನ್ತೇನಾತ್ಮವಿದ್‍ಗತಿಃ

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನೀವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವವರಲ್ಲ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಾರಾಜ್ಯವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.

ತಂ ದುರಾರಾಧ್ಯಮಾರಾಧ್ಯ ಸತಾಮಪಿ ದುರಾಪಯಾ । ಏಕಾನ್ತಭಕ್ತ್ಯಾ ಕೋ ವಾಞ್ಛೇತ್ ಪಾದಮೂಲಂ ವಿನಾ ಬಹಿಃ

ಅತಿಯಾದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಯಾರು ಆತನ ಪಾದಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ?

ಯತ್ರ ನಿರ್ವಿಷ್ಟಮರಣಂ ಕೃತಾನ್ತೋ ನಾಭಿಮನ್ಯತೇ । ವಿಶ್ವಂ ವಿಧ್ವಂಸಯನ್ ವೀರ್ಯ ಶೌರ್ಯವಿಸ್ಫೂರ್ಜಿತಭ್ರುವಾ

ಅಲ್ಲಿ, ಮರಣದೇವತೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮರಣದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾದವರ ಬಳಿಗೆ ಅವನು ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಕ್ಷಣಾರ್ಧೇನಾಪಿ ತುಲಯೇ ನ ಸ್ವರ್ಗಂ ನಾಪುನರ್ಭವಮ್ । ಭಗವತ್ ಸಙ್‌ಗಿಸಙ್‌ಗಸ್ಯ ಮರ್ತ್ಯಾನಾಂ ಕಿಮುತಾಶಿಷಃ

ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರ ಸಂಗದಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಸ್ವರ್ಗವೂ, ಮುಕ್ತಿಯೂ ತೂಕ ಹಾಕಲಾಗದು—ಹಾಗಾದರೆ ಇತರ ವರಗಳು ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ!

ಅಥಾನಘಾಙ್‌ಘ್ರೇಸ್ತವ ಕೀರ್ತಿತೀರ್ಥಯೋಃ ಅನ್ತರ್ಬಹಿಃಸ್ನಾನವಿಧೂತಪಾಪ್ಮನಾಮ್ । ಭೂತೇಷ್ವನುಕ್ರೋಶಸುಸತ್ತ್ವಶೀಲಿನಾಂ ಸ್ಯಾತ್ಸಙ್‌ಗಮೋಽನುಗ್ರಹ ಏಷ ನಸ್ತವ

ಪಾಪರಹಿತನಾದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳತ್ತ ದಯೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರ ಸಂಗವು ನಮಗೆ ದೊರೆಯಲಿ—ಇದು ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹ.

ನ ಯಸ್ಯ ಚಿತ್ತಂ ಬಹಿರರ್ಥವಿಭ್ರಮಂ ತಮೋಗುಹಾಯಾಂ ಚ ವಿಶುದ್ಧಮಾವಿಶತ್ । ಯದ್‍ಭಕ್ತಿಯೋಗಾನುಗೃಹೀತಮಞ್ಜಸಾ ಮುನಿರ್ವಿಚಷ್ಟೇ ನನು ತತ್ರ ತೇ ಗತಿಮ್

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ, ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ—ಅಂತಹ ಮುನಿಗಳು ಖಂಡಿತ ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

(ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಯತ್ರೇದಂ ವ್ಯಜ್ಯತೇ ವಿಶ್ವಂ ವಿಶ್ವಸ್ಮಿನ್ ಅವಭಾತಿ ಯತ್ । ತತ್ತ್ವಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಂ ಜ್ಯೋತಿಃ ಆಕಾಶಮಿವ ವಿಸ್ತೃತಮ್

ಈ ಜಗತ್ತು ಯಾವದರಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಆ ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಜ್ಯೋತಿ, ಆಕಾಶದಂತೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ.

ಯೋ ಮಾಯಯೇದಂ ಪುರುರೂಪಯಾಸೃಜದ್ ಬಿಭರ್ತಿ ಭೂಯಃ ಕ್ಷಪಯತ್ಯವಿಕ್ರಿಯಃ । ಯದ್‍ಭೇದಬುದ್ಧಿಃ ಸದಿವಾತ್ಮದುಃಸ್ಥಯಾ ತ್ವಮಾತ್ಮತನ್ತ್ರಂ ಭಗವನ್ಪ್ರತೀಮಹಿ

ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಈ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಉಳಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ನಾಶಮಾಡುತ್ತೀ, ಆದರೆ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬದಲಾಗದೆ ಇರುವೆ. ಭೇದದ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ—ಸ್ವಾಮಿ, ನೀನು ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿರುವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ.

ಕ್ರಿಯಾಕಲಾಪೈರಿದಮೇವ ಯೋಗಿನಃ ಶ್ರದ್ಧಾನ್ವಿತಾಃ ಸಾಧು ಯಜನ್ತಿ ಸಿದ್ಧಯೇ । ಭೂತೇನ್ದ್ರಿಯಾನ್ತಃಕರಣೋಪಲಕ್ಷಿತಂ ವೇದೇ ಚ ತನ್ತ್ರೇ ಚ ತೇ ಏವ ಕೋವಿದಾಃ

ಯೋಗಿಗಳು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ವಿವಿಧ ವಿಧಿಗಳ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು. ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲೂ, ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತೀ—ವೇದ ಮತ್ತು ತಂತ್ರವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.

ತ್ವಮೇಕ ಆದ್ಯಃ ಪುರುಷಃ ಸುಪ್ತಶಕ್ತಿಃ ತಯಾ ರಜಃಸತ್ತ್ವತಮೋ ವಿಭಿದ್ಯತೇ । ಮಹಾನಹಂ ಖಂ ಮರುದಗ್ನಿವಾರ್ಧರಾಃ ಸುರರ್ಷಯೋ ಭೂತಗಣಾ ಇದಂ ಯತಃ

ನೀನೇ ಆದಿಪುರುಷ, ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿ ನಿಶ್ಚೇಷ್ಟಿತವಾಗಿರುವುದು. ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಜ, ಸತ್ತ್ವ, ತಮೋಗುಣಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನಿಂದ ಮಹತ್ತತ್ವ, ಆಕಾಶ, ಗಾಳಿ, ಅಗ್ನಿ, ನೀರು, ಭೂಮಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಸೃಷ್ಟಂ ಸ್ವಶಕ್ತ್ಯೇದಮನುಪ್ರವಿಷ್ಟಃ ಚತುರ್ವಿಧಂ ಪುರಮಾತ್ಮಾಂಶಕೇನ । ಅಥೋ ವಿದುಸ್ತಂ ಪುರುಷಂ ಸನ್ತಮನ್ತಃ ಭುಙ್‌ಕ್ತೇ ಹೃಷೀಕೈರ್ಮಧು ಸಾರಘಂ ಯಃ

ನಿನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನೀನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಾಂಶವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆ ಒಳಗಿನ ಪುರುಷನನ್ನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಮಧುವಿನಂತೆ ಅನುಭವಿಸುವವನೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಸ ಏಷ ಲೋಕಾನತಿಚಣ್ಡವೇಗೋ ವಿಕರ್ಷಸಿ ತ್ವಂ ಖಲು ಕಾಲಯಾನಃ । ಭೂತಾನಿ ಭೂತೈರನುಮೇಯತತ್ತ್ವೋ ಘನಾವಲೀರ್ವಾಯುರಿವಾವಿಷಹ್ಯಃ

ನೀನು ಕಾಲದ ವೇಗದ ರಥವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅತಿಶಯ ಬಲದಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವೆ. ಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸ್ವರೂಪಗಳು ಮೋಡದ ಗುಡ್ಡೆಗಳಂತೆ, ನೀನು ಗಾಳಿಯಂತೆ, ಯಾರಿಗೂ ತಡೆಯಲಾಗದವನು.

ಪ್ರಮತ್ತಮುಚ್ಚೈರಿತಿ ಕೃತ್ಯಚಿನ್ತಯಾ ಪ್ರವೃದ್ಧಲೋಭಂ ವಿಷಯೇಷು ಲಾಲಸಮ್ । ತ್ವಮಪ್ರಮತ್ತಃ ಸಹಸಾಭಿಪದ್ಯಸೇ ಕ್ಷುಲ್ಲೇಲಿಹಾನೋಽಹಿರಿವಾಖುಮನ್ತಕಃ

ಜನರು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಿಗಾಗಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇದ್ದು, ಹಠಾತ್ ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವೆ—ಹಾವು ಎಲಿಯನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಹಾಕಿದಂತೆ, ಯಮನು.

ಕಸ್ತ್ವತ್ಪದಾಬ್ಜಂ ವಿಜಹಾತಿ ಪಣ್ಡಿತೋ ಯಸ್ತೇಽವಮಾನವ್ಯಯಮಾನಕೇತನಃ । ವಿಶಙ್‌ಕಯಾಸ್ಮದ್‍ಗುರುರರ್ಚತಿ ಸ್ಮ ಯದ್ ವಿನೋಪಪತ್ತಿಂ ಮನವಶ್ಚತುರ್ದಶ

ಯಾರು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುವನು ಅವನು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಕಮಲವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ? ಅದು ಗೌರವ ಮತ್ತು ವಿನಯದ ನೆಲೆ. ಭಯದಿಂದ, ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳಾದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುವರು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬೀಳಬಾರದೆಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು.

(ಅನುಷ್ಟುಪ್) ಅಥ ತ್ವಮಸಿ ನೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಪರಮಾತ್ಮನ್ ವಿಪಶ್ಚಿತಾಮ್ । ವಿಶ್ವಂ ರುದ್ರಭಯಧ್ವಸ್ತಂ ಅಕುತಶ್ಚಿದ್‍ಭಯಾ ಗತಿಃ

ಆದುದರಿಂದ, ಬ್ರಹ್ಮನೇ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ನೀನು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ. ರುದ್ರನ ಭಯದಿಂದ ಜಗತ್ತು ನಡುಗುವಾಗ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ಭಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಆಶ್ರಯ.

ಇದಂ ಜಪತ ಭದ್ರಂ ವೋ ವಿಶುದ್ಧಾ ನೃಪನನ್ದನಾಃ । ಸ್ವಧರ್ಮಮನುತಿಷ್ಠನ್ತೋ ಭಗವತಿ ಅರ್ಪಿತಾಶಯಾಃ

ರಾಜಕುಮಾರರೆ, ನೀವು ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದು, ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿ—ನಿಮಗೆ ಸದಾ ಶುಭವಾಗಲಿ.

ತಮೇವಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮಸ್ಥಂ ಸರ್ವಭೂತೇಷ್ವವಸ್ಥಿತಮ್ । ಪೂಜಯಧ್ವಂ ಗೃಣನ್ತಶ್ಚ ಧ್ಯಾಯನ್ತಶ್ಚಾಸಕೃದ್ಧರಿಮ್

ಆ ಆತ್ಮನನ್ನು, ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವವನನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಇರುವವನನ್ನು, ನೀವು ಸದಾ ಭಜಿಸಿ, ಸ್ತುತಿಸಿ, ಧ್ಯಾನಿಸಿ.

ಯೋಗಾದೇಶಮುಪಾಸಾದ್ಯ ಧಾರಯನ್ತೋ ಮುನಿವ್ರತಾಃ । ಸಮಾಹಿತಧಿಯಃ ಸರ್ವ ಏತದಭ್ಯಸತಾದೃತಾಃ

ಯೋಗೋಪದೇಶವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಮುನಿಗಳ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿರಿ.

ಇದಮಾಹ ಪುರಾಸ್ಮಾಕಂ ಭಗವಾನ್ವಿಶ್ವಸೃಕ್ಪತಿಃ । ಭೃಗ್ವಾದೀನಾಂ ಆತ್ಮಜಾನಾಂ ಸಿಸೃಕ್ಷುಃ ಸಂಸಿಸೃಕ್ಷತಾಮ್

ಬಹುಕಾಲ ಹಿಂದೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಒಡೆಯನಾದ ಭಗವಂತನು, ಭೃಗು ಮತ್ತು ಇತರರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿದ ನಮಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

ತೇ ವಯಂ ನೋದಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಜಾಸರ್ಗೇ ಪ್ರಜೇಶ್ವರಾಃ । ಅನೇನ ಧ್ವಸ್ತತಮಸಃ ಸಿಸೃಕ್ಷ್ಮೋ ವಿವಿಧಾಃ ಪ್ರಜಾಃ

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಉಪದೇಶದಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನ ದೂರವಾದ ಮೇಲೆ, ನಾವು色色 ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಅಥೇದಂ ನಿತ್ಯದಾ ಯುಕ್ತೋ ಜಪನ್ ಅವಹಿತಃ ಪುಮಾನ್ । ಅಚಿರಾತ್ ಶ್ರೇಯ ಆಪ್ನೋತಿ ವಾಸುದೇವಪರಾಯಣಃ

ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸದಾ ಮನಸ್ಸು ಒಟ್ಟು ಜಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪರಮಮಂಗಳವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಯಾಕಂದರೆ ಅವನು ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಶ್ರೇಯಸಾಮಿಹ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಜ್ಞಾನಂ ನಿಃಶ್ರೇಯಸಂ ಪರಮ್ । ಸುಖಂ ತರತಿ ದುಷ್ಪಾರಂ ಜ್ಞಾನನೌರ್ವ್ಯಸನಾರ್ಣವಮ್

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಜ್ಞಾನವೇ ಪರಮಮಂಗಳ. ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ದುಃಖಗಳ ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು.

ಯ ಇಮಂ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಯುಕ್ತೋ ಮದ್‍ಗೀತಂ ಭಗವತ್ಸ್ತವಮ್ । ಅಧೀಯಾನೋ ದುರಾರಾಧ್ಯಂ ಹರಿಂ ಆರಾಧಯತ್ಯಸೌ

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನನ್ನಿಂದ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಭಗವಂತನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.