ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಚತುರ್ವಿಧಂ ಬಹುಗುಣಂ ಅನ್ನಮಾದಾಯ ಭಾಜನೈಃ । ಅಭಿಸಸ್ರುಃ ಪ್ರಿಯಂ ಸರ್ವಾಃ ಸಮುದ್ರಮಿವ ನಿಮ್ನಗಾಃ

ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಉತ್ತಮ ಅನ್ನವನ್ನು ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನ ಬಳಿಗೆ ನದಿಗಳು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ಓಡಿದರು.

ನಿಷಿಧ್ಯಮಾನಾಃ ಪತಿಭಿಃ ಭ್ರಾತೃಭಿರ್ಬನ್ಧುಭಿಃ ಸುತೈಃ । ಭಗವತಿ ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕೇ ದೀರ್ಘಶ್ರುತ ಧೃತಾಶಯಾಃ

ಗಂಡಸರು, ಅಣ್ಣಂದಿರು, ಬಂಧುಗಳು, ಮಕ್ಕಳಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಉತ್ತಮ ಕೀರ್ತಿಯ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವರು, ಬಹುಕಾಲ ಕೇಳಿದ ಧರ್ಮೋಪದೇಶದಿಂದ ಧೈರ್ಯ ಪಡೆದವರು ಹೊರಟರು.

ಯಮುನೋಪವನೇಽಶೋಕ ನವಪಲ್ಲವಮಣ್ಡಿತೇ । ವಿಚರನ್ತಂ ವೃತಂ ಗೋಪೈಃ ಸಾಗ್ರಜಂ ದದೃಶುಃ ಸ್ತ್ರಿಯಃ

ಯಮುನಾ ತೀರದ ಅಶೋಕ ಮರಗಳ ಹೊಸ ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವನದಲ್ಲಿ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣನೊಡನೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ನೋಡಿದರು.

( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಶ್ಯಾಮಂ ಹಿರಣ್ಯಪರಿಧಿಂ ವನಮಾಲ್ಯಬರ್ಹ ಧಾತುಪ್ರವಾಲನಟವೇಷಮನವ್ರತಾಂಸೇ । ವಿನ್ಯಸ್ತಹಸ್ತಮಿತರೇಣ ಧುನಾನಮಬ್ಜಂ ಕರ್ಣೋತ್ಪಲಾಲಕ ಕಪೋಲಮುಖಾಬ್ಜಹಾಸಮ್

ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ, ಬಂಗಾರದ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಕಾಡಿನ ಹಾರ ಮತ್ತು ನವಿಲುಪಿಚ್ಚುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದ, ಕುಣಿಯುವವನಂತೆ ಉಡುಗೊಟ್ಟಿದ್ದ, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಮಲವನ್ನು ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಟ್ತಲ ಹೂ, ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಕೂದಲು ಬಿದ್ದಿದ್ದ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವು ಅರಳಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅವರು ನೋಡಿದರು.

ಪ್ರಾಯಃಶ್ರುತಪ್ರಿಯತಮೋದಯಕರ್ಣಪೂರೈಃ ಯಸ್ಮಿನ್ ನಿಮಗ್ನಮನಸಃ ತಂ ಅಥಾಕ್ಷಿರಂಧ್ರೈಃ । ಅನ್ತಃ ಪ್ರವೇಶ್ಯ ಸುಚಿರಂ ಪರಿರಭ್ಯ ತಾಪಂ ಪ್ರಾಜ್ಞಂ ಯಥಾಭಿಮತಯೋ ವಿಜಹುರ್ನರೇನ್ದ್ರ

ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಇಷ್ಟಪಡುವ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ತುಂಬಾ ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರಾಜನೇ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಾಸ್ತಥಾ ತ್ಯಕ್ತಸರ್ವಾಶಾಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ಆತ್ಮದಿದೃಕ್ಷಯಾ । ವಿಜ್ಞಾಯಾಖಿಲದೃಗ್ದ್ರಷ್ಟಾ ಪ್ರಾಹ ಪ್ರಹಸಿತಾನನಃ

ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲ ಆಶೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮನನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಬಂದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅವನು, ನಗುವಿನ ಮುಖದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಸ್ವಾಗತಂ ವೋ ಮಹಾಭಾಗಾ ಆಸ್ಯತಾಂ ಕರವಾಮ ಕಿಮ್ । ಯನ್ನೋ ದಿದೃಕ್ಷಯಾ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ಉಪಪನ್ನಮಿದಂ ಹಿ ವಃ

ನಿಮ್ಮಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ, ಧನ್ಯರಾದವರೆ! ದಯವಿಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಹೇಳಿ. ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದೀರಿ, ಇದು ನಿಮಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ನನ್ವದ್ಧಾ ಮಯಿ ಕುರ್ವನ್ತಿ ಕುಶಲಾಃ ಸ್ವಾರ್ಥದರ್ಶಿನಃ । ಅಹೈತುಕ್ಯವ್ಯವಹಿತಾಂ ಭಕ್ತಿಮಾತ್ಮಪ್ರಿಯೇ ಯಥಾ

ನಿಜವಾಗಿ, ಯಾರು ತಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ ಅವರು ನನಗೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅವರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು.

ಪ್ರಾಣಬುದ್ಧಿಮನಃಸ್ವಾತ್ಮ ದಾರಾಪತ್ಯಧನಾದಯಃ । ಯತ್ಸಮ್ಪರ್ಕಾತ್ ಪ್ರಿಯಾ ಆಸನ್ ತತಃ ಕೋ ನ್ವಪರಃ ಪ್ರಿಯಃ

ಜೀವ, ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು, ಆತ್ಮ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಪತ್ತು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ನನಗಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಿಯರಾಗಬಹುದು?

ತದ್ ಯಾತ ದೇವಯಜನಂ ಪತಯೋ ವೋ ದ್ವಿಜಾತಯಃ । ಸ್ವಸತ್ರಂ ಪಾರಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ಯುಷ್ಮಾಭಿರ್ಗೃಹಮೇಧಿನಃ

ಹೀಗಾಗಿ, ದ್ವಿಜರ ಪತ್ನಿಯರೇ, ನೀವು ದೇವಯಜ್ಞದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗಿ. ನಿಮ್ಮ ಗೃಹಸ್ಥರಾದ ಗಂಡಸರು ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವರು.

ಶ್ರೀಪತ್‍ನ್ಯ ಊಚುಃ । ( ವಸಂತತಿಲಕಾ ) ಮೈವಂ ವಿಭೋಽರ್ಹತಿ ಭವಾನ್ಗದಿತುಂ ನೃಶಂಸಂ ಸತ್ಯಂ ಕುರುಷ್ವ ನಿಗಮಂ ತವ ಪಾದಮೂಲಮ್ । ಪ್ರಾಪ್ತಾ ವಯಂ ತುಲಸಿದಾಮ ಪದಾವಸೃಷ್ಟಂ ಕೇಶೈರ್ನಿವೋಢುಮತಿಲಙ್‌ಘ್ಯ ಸಮಸ್ತಬನ್ಧೂನ್

ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ಹೇಳಿದರು: ಸ್ವಾಮಿ, ನೀವು ಹೀಗೆ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಾರದು. ನಿಮ್ಮ ಪಾದದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ನೀವು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು. ನಾವು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತುಳಸಿಯ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ಗೃಹ್ಣನ್ತಿ ನೋ ನ ಪತಯಃ ಪಿತರೌ ಸುತಾ ವಾ ನ ಭ್ರಾತೃಬನ್ಧುಸುಹೃದಃ ಕುತ ಏವ ಚಾನ್ಯೇ । ತಸ್ಮಾದ್ ಭವತ್ಪ್ರಪದಯೋಃ ಪತಿತಾತ್ಮನಾಂ ನೋ ನಾನ್ಯಾ ಭವೇದ್ ಗತಿರರಿನ್ದಮ ತದ್ ವಿಧೇಹಿ

ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಂಡಸರು, ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು, ಮಕ್ಕಳು, ಸಹೋದರರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನೇ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶರಣಾದ ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲ—ದಯಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ - ಪತಯೋ ನಾಭ್ಯಸೂಯೇರನ್ ಪಿತೃಭ್ರಾತೃಸುತಾದಯಃ । ಲೋಕಾಶ್ಚ ವೋ ಮಯೋಪೇತಾ ದೇವಾ ಅಪ್ಯನುಮನ್ವತೇ

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ನಿಮ್ಮ ಗಂಡಸರು, ತಂದೆ, ಸಹೋದರರು, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಇತರರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷಿಸಬಾರದು. ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಲೋಕದವರು, ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ನ ಪ್ರೀತಯೇಽನುರಾಗಾಯ ಹ್ಯಙ್‌ಗಸಙ್‌ಗೋ ನೃಣಾಮಿಹ । ತನ್ಮನೋ ಮಯಿ ಯುಞ್ಜಾನಾ ಅಚಿರಾನ್ ಮಾಮವಾಪ್ಸ್ಯಥ

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರ ದೇಹಸಂಬಂಧ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಬೇಗನೇ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ - ಇತ್ಯುಕ್ತಾ ದ್ವಿಜಪತ್‍ನ್ಯಸ್ತಾ ಯಜ್ಞವಾಟಂ ಪುನರ್ಗತಾಃ । ತೇ ಚಾನಸೂಯವಃ ಸ್ವಾಭಿಃ ಸ್ತ್ರೀಭಿಃ ಸತ್ರಮಪಾರಯನ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತೆ ಯಜ್ಞಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಅವರ ಗಂಡಸರು ಈಗ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು.

ತತ್ರೈಕಾ ವಿಧೃತಾ ಭರ್ತ್ರಾ ಭಗವನ್ತಂ ಯಥಾಶ್ರುತಮ್ । ಹೃದೋಪಗುಹ್ಯ ವಿಜಹೌ ದೇಹಂ ಕರ್ಮಾನುಬನ್ಧನಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಅವಳ ಗಂಡನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾದ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದಳು.

ಭಗವಾನಪಿ ಗೋವಿನ್ದಃ ತೇನೈವಾನ್ನೇನ ಗೋಪಕಾನ್ । ಚತುರ್ವಿಧೇನಾಶಯಿತ್ವಾ ಸ್ವಯಂ ಚ ಬುಭುಜೇ ಪ್ರಭುಃ

ಆ ಭಗವಂತನಾದ ಗೋವಿಂದನು, ಅದೇ ಅನ್ನದಿಂದ ಗೋಕುಲದವರನ್ನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ತಾನೂ ಕೂಡ ಆ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದನು.

ಏವಂ ಲೀಲಾನರವಪುಃ ನೃಲೋಕಮನುಶೀಲಯನ್ । ರೇಮೇ ಗೋಗೋಪಗೋಪೀನಾಂ ರಮಯನ್ರೂಪವಾಕ್ಕೃತೈಃ

ಈ ರೀತಿ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮಾನವನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ಹಸುಗಳು, ಗೋಪಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಗೆ ತನ್ನ ರೂಪ, ಮಾತು ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

ಅಥಾನುಸ್ಮೃತ್ಯ ವಿಪ್ರಾಸ್ತೇ ಅನ್ವತಪ್ಯನ್ ಕೃತಾಗಸಃ । ಯದ್ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯೋರ್ಯಾಚ್ಞಾಂ ಅಹನ್ಮ ನೃವಿಡಮ್ಬಯೋಃ

ಆಮೇಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರು ವಿಶ್ವನಾಥನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟರು.

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಸ್ತ್ರೀಣಾಂ ಭಗವತಿ ಕೃಷ್ಣೇ ಭಕ್ತಿಮಲೌಕಿಕೀಮ್ । ಆತ್ಮಾನಂ ಚ ತಯಾ ಹೀನಂ ಅನುತಪ್ತಾ ವ್ಯಗರ್ಹಯನ್

ಅವರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರು ಭಗವಂತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಅದ್ಭುತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತಾವು ಆ ಭಕ್ತಿಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಅರಿತು, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ದೂಷಿಸಿದರು.

ಧಿಗ್ಜನ್ಮ ನಃ ತ್ರಿವೃತ್ ವಿದ್ಯಾಂ ಧಿಗ್ ವ್ರತಂ ಧಿಗ್ ಬಹುಜ್ಞತಾಮ್ । ಧಿಕ್ಕುಲಂ ಧಿಕ್ ಕ್ರಿಯಾದಾಕ್ಷ್ಯಂ ವಿಮುಖಾ ಯೇ ತ್ವಧೋಕ್ಷಜೇ

ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ, ತ್ರಿವಿಧ ವಿದ್ಯೆ, ವ್ರತ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಜ್ಞಾನ, ಕುಲ, ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಪಾಂಡಿತ್ಯ—allವು ವ್ಯರ್ಥ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಭಗವಂತನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದೇವೆ.

ನೂನಂ ಭಗವತೋ ಮಾಯಾ ಯೋಗಿನಾಮಪಿ ಮೋಹಿನೀ । ಯಸ್ ವಯಂ ಗುರವೋ ನೃಣಾಂ ಸ್ವಾರ್ಥೇ ಮುಹ್ಯಾಮಹೇ ದ್ವಿಜಾಃ

ನಿಜವಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಮಾಯೆ ಯೋಗಿಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಾನವರ ಗುರುಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಹಿತವೇನು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ.

ಅಹೋ ಪಶ್ಯತ ನಾರೀಣಾಂ ಅಪಿ ಕೃಷ್ಣೇ ಜಗದ್‍ಗುರೌ । ದುರನ್ತಭಾವಂ ಯೋಽವಿಧ್ಯನ್ ಮೃತ್ಯುಪಾಶಾನ್ ಗೃಹಾಭಿಧಾನ್

ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ, ಲೋಕಗುರುವಿನಿಗಾಗಿ, 'ಮನೆ' ಎಂಬ ಮೃತ್ಯುಬಂಧನವನ್ನು ಮುರಿದುಕೊಂಡರು—ಇವರ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ.

ನಾಸಾಂ ದ್ವಿಜಾತಿಸಂಸ್ಕಾರೋ ನ ನಿವಾಸೋ ಗುರಾವಪಿ । ನ ತಪೋ ನಾತ್ಮಮೀಮಾಂಸಾ ನ ಶೌಚಂ ನ ಕ್ರಿಯಾಃ ಶುಭಾಃ

ಈ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ದ್ವಿಜರ ಸಂಸ್ಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ಗುರುನಿವಾಸವೂ ಇಲ್ಲ, ತಪಸ್ಸು ಇಲ್ಲ, ಆತ್ಮಚಿಂತನೆ ಇಲ್ಲ, ಶುದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲ, ಶುಭಕರವಾದ ಯಜ್ಞಗಳೂ ಇಲ್ಲ.

ತಥಾಪಿ ಹ್ಯುತ್ತಮಃಶ್ಲೋಕೇ ಕೃಷ್ಣೇ ಯೋಗೇಶ್ವರೇಶ್ವರೇ । ಭಕ್ತಿರ್ದೃಢಾ ನ ಚಾಸ್ಮಾಕಂ ಸಂಸ್ಕಾರಾದಿಮತಾಮಪಿ

ನಾವು ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಇತರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶ್ಲೋಕನಾದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿ ದೃಢವಾಗಿಲ್ಲ.

ನನು ಸ್ವಾರ್ಥವಿಮೂಢಾನಾಂ ಪ್ರಮತ್ತಾನಾಂ ಗೃಹೇಹಯಾ । ಅಹೋ ನಃ ಸ್ಮಾರಯಾಮಾಸ ಗೋಪವಾಕ್ಯೈಃ ಸತಾಂ ಗತಿಃ

ನಾವು ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಮನೆಮದ್ದುಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗಲೂ, ಗೋಪಿ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಆತನು ನಮಗೆ ಸಜ್ಜನರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದನು.

ಅನ್ಯಥಾ ಪೂರ್ಣಕಾಮಸ್ಯ ಕೈವಲ್ಯಾದ್ಯಶಿಷಾಂ ಪತೇಃ । ಈಶಿತವ್ಯೈಃ ಕಿಮಸ್ಮಾಭಿಃ ಈಶಸ್ಯೈತದ್ ವಿಡಮ್ಬನಮ್

ಪೂರ್ಣಕಾಮನಾದ ವರಪ್ರದಾತನಿಂದ, ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರುವ ನಾವು ಮುಕ್ತಿಯಂತಹ ವರಗಳ ಏನು ಅಗತ್ಯ? ಇದು ಅವನ ಲೀಲೆಯ ಆಟ ಮಾತ್ರ.

ಹಿತ್ವಾನ್ಯಾನ್ ಭಜತೇ ಯಂ ಶ್ರೀಃ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶಾಶಯಾ ಸಕೃತ್ । ಸ್ವಾತ್ಮದೋಷಾಪವರ್ಗೇಣ ತದ್ಯಾಚ್ಞಾ ಜನಮೋಹಿನೀ

ಶ್ರೀದೇವಿ ತನ್ನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆತನನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾಳೆ; ತನ್ನ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಬೇಡಿಕೆ ಜನರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಮಾಯೆಯಷ್ಟೆ.

ದೇಶಃ ಕಾಲಃ ಪೃಥಗ್ದ್ರವ್ಯಂ ಮಂತ್ರತಂತ್ರರ್ತ್ವಿಜೋಽಗ್ನಯಃ । ದೇವತಾ ಯಜಮಾನಶ್ಚ ಕ್ರತುರ್ಧರ್ಮಶ್ಚ ಯನ್ಮಯಃ

ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ವಿಭಿನ್ನ ವಸ್ತುಗಳು, ಮಂತ್ರ, ವಿಧಿ, ಯಜ್ಞ, ಹೋಮ, ದೇವತೆಗಳು, ಯಜಮಾನ, ಧರ್ಮ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾದವು.