ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

( ಮಿಶ್ರ ) ದೃಢಂ ಪ್ರಲಬ್ಧಾಸ್ತ್ರಪಯಾ ಚ ಹಾಪಿತಾಃ ಪ್ರಸ್ತೋಭಿತಾಃ ಕ್ರೀಡನವಚ್ಚ ಕಾರಿತಾಃ । ವಸ್ತ್ರಾಣಿ ಚೈವಾಪಹೃತಾನ್ಯಥಾಪ್ಯಮುಂ ತಾ ನಾಭ್ಯಸೂಯನ್ ಪ್ರಿಯಸಙ್‌ಗನಿರ್ವೃತಾಃ

ಅವರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಿವಿಮಾತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಾಚಿಕೊಂಡರೂ, ಆಟವಾಡಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಕೂಡ, ಆ ಹುಡುಗಿಯರು ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಪಡಿದರು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಪರಿಧಾಯ ಸ್ವವಾಸಾಂಸಿ ಪ್ರೇಷ್ಠಸಙ್‌ಗಮಸಜ್ಜಿತಾಃ । ಗೃಹೀತಚಿತ್ತಾ ನೋ ಚೇಲುಃ ತಸ್ಮಿನ್ ಲಜ್ಜಾಯಿತೇಕ್ಷಣಾಃ

ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಅವನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

ತಾಸಾಂ ವಿಜ್ಞಾಯ ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಪಾದಸ್ಪರ್ಶಕಾಮ್ಯಯಾ । ಧೃತವ್ರತಾನಾಂ ಸಙ್‌ಕಲ್ಪಂ ಆಹ ದಾಮೋದರೋಽಬಲಾಃ

ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಧಾಮೋದರನು ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದ ಆ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅವರ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಸಙ್‌ಕಲ್ಪೋ ವಿದಿತಃ ಸಾಧ್ವ್ಯೋ ಭವತೀನಾಂ ಮದರ್ಚನಮ್ । ಮಯಾನುಮೋದಿತಃ ಸೋಽಸೌ ಸತ್ಯೋ ಭವಿತುಮರ್ಹತಿ

ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನೆರವೇರಲಿದೆ.

ನ ಮಯ್ಯಾವೇಶಿತಧಿಯಾಂ ಕಾಮಃ ಕಾಮಾಯ ಕಲ್ಪತೇ । ಭರ್ಜಿತಾ ಕ್ವಥಿತಾ ಧಾನಾ ಪ್ರಾಯೋ ಬೀಜಾಯ ನೇಶತೇ

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿದೆ, ಅವರ ಆಸೆಗಳು ಕಾಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹುರಿದು, ಬೇಯಿಸಿದ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತೆ ಮೊಳಕೆಯಿಡದಂತೆ, ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಮ ಬೆಳೆಯದು.

ಯಾತಾಬಲಾ ವ್ರಜಂ ಸಿದ್ಧಾ ಮಯೇಮಾ ರಂಸ್ಯಥಾ ಕ್ಷಪಾಃ । ಯದುದ್ದಿಶ್ಯ ವ್ರತಮಿದಂ ಚೇರುರಾರ್ಯಾರ್ಚನಂ ಸತೀಃ

ಈಗ ನೀವು ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ನಿಮ್ಮ ವ್ರತ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಮುಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವಿರಿ. ನೀವು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನನ್ನ ಆರಾಧನೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಿರಿ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ । ಇತ್ಯಾದಿಷ್ಟಾ ಭಗವತಾ ಲಬ್ಧಕಾಮಾಃ ಕುಮಾರಿಕಾಃ । ಧ್ಯಾಯನ್ತ್ಯಸ್ತತ್ ಪದಾಮ್ಭೋಜಂ ಕೃಚ್ಛ್ರಾತ್ ನಿರ್ವಿವಿಶುರ್ವ್ರಜಮ್

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಆದೇಶಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆ ಪೂರ್ತಿಯಾದ ಹುಡುಗಿಯರು, ಅವನ ಪಾದಕಮಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

ಅಥ ಗೋಪೈಃ ಪರಿವೃತೋ ಭಗವಾನ್ ದೇವಕೀಸುತಃ । ವೃನ್ದಾವನಾದ್ ಗತೋ ದೂರಂ ಚಾರಯನ್ ಗಾಃ ಸಹಾಗ್ರಜಃ

ಆಮೇಲೆ, ಗೋಪ ಬಾಲಕರನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ದೇವಕಿಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆ ವೃಂದಾವನದಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿ, ಹಸುವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಟನು.

ನಿದಘಾರ್ಕಾತಪೇ ತಿಗ್ಮೇ ಛಾಯಾಭಿಃ ಸ್ವಾಭಿರಾತ್ಮನಃ । ಆತಪತ್ರಾಯಿತಾನ್ ವೀಕ್ಷ್ಯ ದ್ರುಮಾನಾಹ ವ್ರಜೌಕಸಃ

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕಠಿಣ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಮರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ನೆರಳಿನಿಂದ ನಮಗೆ ಛತ್ರದಂತೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

ಹೇ ಸ್ತೋಕಕೃಷ್ಣ ಹೇ ಅಂಶೋ ಶ್ರೀದಾಮನ್ ಸುಬಲಾರ್ಜುನ । ವಿಶಾಲರ್ಷಭ ತೇಜಸ್ವಿನ್ ದೇವಪ್ರಸ್ಥ ವರೂಥಪ

ಓ ಸ್ಟೋಕಕೃಷ್ಣ, ಓ ಅಂಶು, ಶ್ರೀದಾಮ, ಸುಬಲ, ಅರ್ಜುನ, ವಿಶಾಲ, ಋಷಭ, ತೇಜಸ್ವಿ, ದೇವಪ್ರಸ್ಥ, ವರೂಥಪ!

ಪಶ್ಯತೈತಾನ್ ಮಹಾಭಾಗಾನ್ ಪರಾರ್ಥೈಕಾನ್ತಜೀವಿತಾನ್ । ವಾತವರ್ಷಾತಪಹಿಮಾನ್ ಸಹನ್ತೋ ವಾರಯನ್ತಿ ನಃ

ಈ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಇತರರಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲು, ಚಳಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅಹೋ ಏಷಾಂ ವರಂ ಜನ್ಮ ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣ್ಯುಪಜೀವನಮ್ । ಸುಜನಸ್ಯೇವ ಯೇಷಾಂ ವೈ ವಿಮುಖಾ ಯಾನ್ತಿ ನಾರ್ಥಿನಃ

ಅಯ್ಯೋ, ಇವರ ಜನ್ಮ ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯ! ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಇವರಿಂದ ಬದುಕುತ್ತವೆ. ಸತ್ಯಸಂತರು ಹೇಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸದುವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಇವರ ಬಳಿ ಬಂದ ಬೇಡಿಕಾರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪತ್ರಪುಷ್ಪಫಲಚ್ಛಾಯಾ ಮೂಲವಲ್ಕಲದಾರುಭಿಃ । ಗನ್ಧನಿರ್ಯಾಸಭಸ್ಮಾಸ್ಥಿ ತೋಕ್ಮೈಃ ಕಾಮಾನ್ ವಿತನ್ವತೇ

ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ಎಲೆ, ಹೂ, ಹಣ್ಣು, ನೆರಳು, ಬೇರು, ಹೊದಿಕೆ, ಮರದ ತುಂಡು, ಸುಗಂಧದ ಸಾರು, ರಸ, ಬೂದಿ ಮತ್ತು ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೀರಿಸುತ್ತವೆ.

ಏತಾವತ್ ಜನ್ಮಸಾಫಲ್ಯಂ ದೇಹಿನಾಮಿಹ ದೇಹಿಷು । ಪ್ರಾಣೈರರ್ಥೈರ್ಧಿಯಾ ವಾಚಾ ಶ್ರೇಯ ಏವಾಚರೇತ್ ಸದಾ

ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾನವನಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಎಂದರೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ, ಹಣ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವುದು.

ಇತಿ ಪ್ರವಾಲಸ್ತಬಕ ಫಲಪುಷ್ಪದಲೋತ್ಕರೈಃ । ತರೂಣಾಂ ನಮ್ರಶಾಖಾನಾಂ ಮಧ್ಯತೋ ಯಮುನಾಂ ಗತಃ

ಹಸಿರು ಮೊಗ್ಗು, ಹೂಗುಚ್ಛ, ಹಣ್ಣು, ಹೂ ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಮರಗಳ ತಗ್ಗಿದ ಕೊಂಬೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಮುನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

ತತ್ರ ಗಾಃ ಪಾಯಯಿತ್ವಾಪಃ ಸುಮೃಷ್ಟಾಃ ಶೀತಲಾಃ ಶಿವಾಃ । ತತೋ ನೃಪ ಸ್ವಯಂ ಗೋಪಾಃ ಕಾಮಂ ಸ್ವಾದು ಪಪುರ್ಜಲಮ್

ಅಲ್ಲಿ, ರಾಜನೇ, ಆ ಹಸುಗಳಿಗೆ ಶುದ್ಧ, ತಂಪಾದ, ಶುಭಕರವಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಸಿ, ನಂತರ ಗೋಪರು ತಾವು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಆ ರುಚಿಕರವಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ತೃಪ್ತರಾದರು.

ತಸ್ಯಾ ಉಪವನೇ ಕಾಮಂ ಚಾರಯನ್ತಃ ಪಶೂನ್ ನೃಪ । ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ಉವುಪಾಗಮ್ಯ ಕ್ಷುಧಾರ್ತಾ ಇದಮಬ್ರವನ್

ಅವನ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು ಹಿತವಾಗಿ ಮೇಯುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಗೋಪರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು:

ವಿಷಯಾಭಿನಿವೇಶೇನ ನಾತ್ಮಾನಂ ಯತ್ಸ್ಮರೇತ್ಪುನಃ। ಜನ್ತೋರ್ವೈ ಕಸ್ಯಚಿದ್ಧೇತೋರ್ಮೃತ್ಯುರತ್ಯನ್ತವಿಸ್ಮೃತಿಃ

ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮುಳುಗಿದಾಗ ಜೀವಿ ತಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ, ಮರಣವೆಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರೆತುಹೋಗುವುದು.

ಜನ್ಮ ತ್ವಾತ್ಮತಯಾ ಪುಂಸಃ ಸರ್ವಭಾವೇನ ಭೂರಿದ। ವಿಷಯಸ್ವೀಕೃತಿಂ ಪ್ರಾಹುರ್ಯಥಾ ಸ್ವಪ್ನಮನೋರಥಃ

ಜನ್ಮವನ್ನು ಮಾನವನು ತನ್ನದೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಅದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ, ಅದು ಕನಸು ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆಯೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವಪ್ನಂ ಮನೋರಥಂ ಚೇತ್ಥಂ ಪ್ರಾಕ್ತನಂ ನ ಸ್ಮರತ್ಯಸೌ। ತತ್ರ ಪೂರ್ವಮಿವಾತ್ಮಾನಮಪೂರ್ವಂ ಚಾನುಪಶ್ಯತಿ

ಹಿಂದಿನ ಕನಸು ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದಂತೆ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತಾನು ಹಳೆಯವನು ಎಂದು ಕಾಣದೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

ಇನ್ದ್ರಿಯಾಯನಸೃಷ್ಟ್ಯೇದಂ ತ್ರೈವಿಧ್ಯಂ ಭಾತಿ ವಸ್ತುನಿ। ಬಹಿರನ್ತರ್ಭಿದಾಹೇತುರ್ಜನೋಽಸಜ್ಜನಕೃದ್ಯಥಾ

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಅವುಗಳ ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು—ಈ ಮೂರು ವಿಧಗಳೂ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಎಂಬ ಭೇದವನ್ನು ಜನರು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಒಳ್ಳೆಯವರ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟವರ ಕರ್ಮಗಳೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ.

ನಿತ್ಯದಾ ಹ್ಯಙ್ಗ ಭೂತಾನಿ ಭವನ್ತಿ ನ ಭವನ್ತಿ ಚ। ಕಾಲೇನಾಲಕ್ಷ್ಯವೇಗೇನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತ್ವಾತ್ತನ್ನ ದೃಶ್ಯತೇ

ಪ್ರಿಯವನೇ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಹುಟ್ಟಿ, ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ; ಕಾಲದ ಅತೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ವೇಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅದು ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಥಾರ್ಚಿಷಾಂ ಸ್ರೋತಸಾಂ ಚ ಫಲಾನಾಂ ವಾ ವನಸ್ಪತೇಃ। ತಥೈವ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ವಯೋಽವಸ್ಥಾದಯಃ ಕೃತಾಃ

ಹಗುರಿನ ಜ್ವಾಲೆಗಳು, ನದಿಗಳ ಹರಿವು, ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆಯೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವಸ್ಥೆಗಳೂ ರೂಪುಗೊಂಡಿವೆ.

ಸೋಽಯಂ ದೀಪೋಽರ್ಚಿಷಾಂ ಯದ್ವತ್ಸ್ರೋತಸಾಂ ತದಿದಂ ಜಲಮ್। ಸೋಽಯಂ ಪುಮಾನಿತಿ ನೃಣಾಂ ಮೃಷಾ ಗೀರ್ಧೀರ್ಮೃಷಾಯುಷಾಮ್

ಈ ದೀಪವನ್ನು ಜ್ವಾಲೆ ಎಂದು, ಈ ನೀರನ್ನು ಹರಿವು ಎಂದು, ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುರುಷನು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು—allವು ತಪ್ಪು ಮಾತುಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ, ಜೀವಿತವೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ.

ಮಾ ಸ್ವಸ್ಯ ಕರ್ಮಬೀಜೇನ ಜಾಯತೇ ಸೋಽಪ್ಯಯಂ ಪುಮಾನ್। ಮ್ರಿಯತೇ ವಾಮರೋ ಭ್ರಾನ್ತ್ಯಾ ಯಥಾಗ್ನಿರ್ದಾರುಸಂಯುತಃ

ಈ ಜೀವನು ತನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದನು ಅಥವಾ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡ; ಅದು ಭ್ರಮೆ, ಮರದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹುಟ್ಟಿ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ.

ನಿಷೇಕಗರ್ಭಜನ್ಮಾನಿ ಬಾಲ್ಯಕೌಮಾರಯೌವನಮ್। ವಯೋಮಧ್ಯಂ ಜರಾ ಮೃತ್ಯುರಿತ್ಯವಸ್ಥಾಸ್ತನೋರ್ನವ

ಗರ್ಭಧಾರಣೆ, ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆ, ಜನನ, ಬಾಲ್ಯ, ಕೌಮಾರ್ಯ, ಯೌವನ, ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸು, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಮತ್ತು ಮರಣ—ಇವು ದೇಹದ ಒಂಬತ್ತು ಅವಸ್ಥೆಗಳು.

ಏತಾ ಮನೋರಥಮಯೀರ್ಹಾನ್ಯಸ್ಯೋಚ್ಚಾವಚಾಸ್ತನೂಃ। ಗುಣಸಙ್ಗಾದುಪಾದತ್ತೇ ಕ್ವಚಿತ್ಕಶ್ಚಿಜ್ಜಹಾತಿ ಚ

ಈ ಮೇಲಿನ ಮತ್ತು ಕೆಳಗಿನ ದೇಹಗಳು—allವು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯೇ; ಗುಣಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಆತ್ಮನಃ ಪಿತೃಪುತ್ರಾಭ್ಯಾಮನುಮೇಯೌ ಭವಾಪ್ಯಯೌ। ನ ಭವಾಪ್ಯಯವಸ್ತೂನಾಮಭಿಜ್ಞೋ ದ್ವಯಲಕ್ಷಣಃ

ಆತ್ಮನ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ನಾಶವನ್ನು ತಂದೆ ಮತ್ತು ಮಗನ ಮೂಲಕ ಊಹಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಯಾರು ನಿಜವಾದ ವಸ್ತುಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ನಾಶ ಎಂಬ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲ.

ತರೋರ್ಬೀಜವಿಪಾಕಾಭ್ಯಾಂ ಯೋ ವಿದ್ವಾಞ್ಜನ್ಮಸಂಯಮೌ। ತರೋರ್ವಿಲಕ್ಷಣೋ ದ್ರಷ್ಟಾ ಏವಂ ದ್ರಷ್ಟಾ ತನೋಃ ಪೃಥಕ್

ಮರದ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಅದರ ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ನಾಶವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಮರದಿಂದ ಬೇರೆ; ಹೀಗೆಯೇ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡುವಾತನು ದೇಹದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ.