ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಾವೃಟ್‌ಶ್ರಿಯಂ ಚ ತಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸರ್ವಭೂತಮುದಾವಹಾಮ್ । ಭಗವಾನ್ ಪೂಜಯಾಂಚಕ್ರೇ ಆತ್ಮಶಕ್ತ್ಯುಪಬೃಂಹಿತಾಮ್

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾದ ಆ ಮಳೆಯ ಋತುವಿನ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಗವಂತನು ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

ಏವಂ ನಿವಸತೋಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ರಾಮಕೇಶವಯೋರ್ವ್ರಜೇ । ಶರತ್ ಸಮಭವದ್ ವ್ಯಭ್ರಾ ಸ್ವಚ್ಛಾಮ್ಬ್ವಪರುಷಾನಿಲಾ

ಹೀಗೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರದೃತುವು ಬಂದು, ಆಕಾಶವು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ನೀರು ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಬೀಸಿತು.

ಶರದಾ ನೀರಜೋತ್ಪತ್ತ್ಯಾ ನೀರಾಣಿ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಯಯುಃ । ಭ್ರಷ್ಟಾನಾಮಿವ ಚೇತಾಂಸಿ ಪುನರ್ಯೋಗನಿಷೇವಯಾ

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದಾಗ, ನೀರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನವಾದವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪುನಃ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತವೆ.

ವ್ಯೋಮ್ನೋಽಬ್ಭ್ರಂ ಭೂತಶಾಬಲ್ಯಂ ಭುವಃ ಪಙ್‌ಕಮಪಾಂ ಮಲಮ್ । ಶರತ್ ಜಹಾರಾಶ್ರಮಿಣಾಂ ಕೃಷ್ಣೇ ಭಕ್ತಿರ್ಯಥಾಶುಭಮ್

ಶರದೃತುವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಕೆಸರನ್ನು, ನೀರಿನಿಂದ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತಿ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಸ್ವಂ ಜಲದಾ ಹಿತ್ವಾ ವಿರೇಜುಃ ಶುಭ್ರವರ್ಚಸಃ । ಯಥಾ ತ್ಯಕ್ತೈಷಣಾಃ ಶಾನ್ತಾ ಮುನಯೋ ಮುಕ್ತಕಿಲ್ಬಿಷಾಃ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಅವರು ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮೆರೆದರು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಶಾಂತರೂ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಋಷಿಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಹೀಗೆಯೇ.

ಗಿರಯೋ ಮುಮುಚುಸ್ತೋಯಂ ಕ್ವಚಿನ್ನ ಮುಮುಚುಃ ಶಿವಮ್ । ಯಥಾ ಜ್ಞಾನಾಮೃತಂ ಕಾಲೇ ಜ್ಞಾನಿನೋ ದದತೇ ನ ವಾ

ಪರ್ವತಗಳು ತಮ್ಮ ನೀರನ್ನು ಬಿಡುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶುಭವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಕೊಡುವರು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊಡದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನೈವಾವಿದನ್ ಕ್ಷೀಯಮಾಣಂ ಜಲಂ ಗಾಧಜಲೇಚರಾಃ । ಯಥಾಽಽಯುರನ್ವಹಂ ಕ್ಷಯ್ಯಂ ನರಾ ಮೂಢಾಃ ಕುಟುಮ್ಬಿನಃ

ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜೀವಿಗಳು ನೀರು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಯೇ, ಮೂಢ ಮನಸ್ಸಿನ ಮನೆಯವರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಗಾಧವಾರಿಚರಾಸ್ತಾಪಂ ಅವಿನ್ದನ್ ಶರದರ್ಕಜಮ್ । ಯಥಾ ದರಿದ್ರಃ ಕೃಪಣಃ ಕುಟುಮ್ಬ್ಯವಿಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ

ಆಳವಾದ ನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬಡ, ದುಃಖಿತ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದ ಮನೆಯವರು ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಶನೈಃ ಶನೈರ್ಜಹುಃ ಪಙ್‌ಕಂ ಸ್ಥಲಾನ್ಯಾಮಂ ಚ ವೀರುಧಃ । ಯಥಾಹಂಮಮತಾಂ ಧೀರಾಃ ಶರೀರಾದಿಷ್ವನಾತ್ಮಸು

ಹುಲ್ಲುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೂಳು ಮತ್ತು ಒಣತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದವರು ತಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳಲ್ಲಿ 'ನಾನು' ಮತ್ತು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊರೆದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ನಿಶ್ಚಲಾಮ್ಬುರಭೂತ್ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸಮುದ್ರಃ ಶರದಾಗಮೇ । ಆತ್ಮನಿ ಉಪರತೇ ಸಮ್ಯಙ್‌ ಮುನಿರ್ವ್ಯುಪರತಾಗಮಃ

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ, ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ಚಲನೆಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಋಷಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕೇದಾರೇಭ್ಯಸ್ತ್ವಪೋಽಗೃಹ್ಣನ್ ಕರ್ಷಕಾ ದೃಢಸೇತುಭಿಃ । ಯಥಾ ಪ್ರಾಣೈಃ ಸ್ರವಜ್ಜ್ಞಾನಂ ತನ್ನಿರೋಧೇನ ಯೋಗಿನಃ

ಬಲವಾದ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನಿಂದ ರೈತರು ಹೊಲಗಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಹಾಗೆಯೇ, ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಶರದರ್ಕಾಂಶುಜಾಂಸ್ತಾಪಾನ್ ಭೂತಾನಾಂ ಉಡುಪೋಽಹರತ್ । ದೇಹಾಭಿಮಾನಜಂ ಬೋಧೋ ಮುಕುನ್ದೋ ವ್ರಜಯೋಷಿತಾಮ್

ಚಂದ್ರನು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು.

ಖಮಶೋಭತ ನಿರ್ಮೇಘಂ ಶರದ್ ವಿಮಲತಾರಕಮ್ । ಸತ್ತ್ವಯುಕ್ತಂ ಯಥಾ ಚಿತ್ತಂ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮಾರ್ಥದರ್ಶನಮ್

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವು ಮೇಘರಹಿತವಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸು ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಖಣ್ಡಮಣ್ಡಲೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ರರಾಜೋಡುಗಣೈಃ ಶಶೀ । ಯಥಾ ಯದುಪತಿಃ ಕೃಷ್ಣೋ ವೃಷ್ಣಿಚಕ್ರಾವೃತೋ ಭುವಿ

ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಆಶ್ಲಿಷ್ಯ ಸಮಶೀತೋಷ್ಣಂ ಪ್ರಸೂನ ವನಮಾರುತಮ್ । ಜನಾಸ್ತಾಪಂ ಜಹುರ್ಗೋಪ್ಯೋ ನ ಕೃಷ್ಣಹೃತಚೇತಸಃ

ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಸಮಶೀತೋಷ್ಣವಾದ ಕಾಡಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜನರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹೋದ ಗೋಪಿಯರು ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಗಾವೋ ಮೃಗಾಃ ಖಗಾ ನಾರ್ಯಃ ಪುಷ್ಪಿಣ್ಯಃ ಶರದಾಭವನ್ । ಅನ್ವೀಯಮಾನಾಃ ಸ್ವವೃಷೈಃ ಫಲೈರೀಶಕ್ರಿಯಾ ಇವ

ಹಸುಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಹೂಹರಡುವ ಗಿಡಗಳು ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದವು. ಅವುಗಳ ಸ್ವಂತ ಗಂಡುಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದಂತೆ, ದೇವರ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಫಲಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಉದಹೃಷ್ಯನ್ ವಾರಿಜಾನಿ ಸೂರ್ಯೋತ್ಥಾನೇ ಕುಮುದ್‌ ವಿನಾ । ರಾಜ್ಞಾ ತು ನಿರ್ಭಯಾ ಲೋಕಾ ಯಥಾ ದಸ್ಯೂನ್ ವಿನಾ ನೃಪ

ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅರಳಿದವು, ಆದರೆ ಕಮುದಿನಿಗಳು ಅಲ್ಲ. ರಾಜನಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ, ದೋಚುಗಾರರಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಪುರಗ್ರಾಮೇಷ್ವಾಗ್ರಯಣೈಃ ಇನ್ದ್ರಿಯೈಶ್ಚ ಮಹೋತ್ಸವೈಃ । ಬಭೌ ಭೂಃ ಪಕ್ವಸಸ್ಯಾಢ್ಯಾ ಕಲಾಭ್ಯಾಂ ನಿತರಾಂ ಹರೇಃ

ನಗರ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡವು. ಭೂಮಿ ಹಣ್ಣುಪಾಕದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಇದಕ್ಕೆ ಹರಿಯ ಕಲೆಯೂ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ವಣಿಙ್‌ಮುನಿ ನೃಪಸ್ನಾತಾ ನಿರ್ಗಮ್ಯಾರ್ಥಾನ್ ಪ್ರಪೇದಿರೇ । ವರ್ಷರುದ್ಧಾ ಯಥಾ ಸಿದ್ಧಾಃ ಸ್ವಪಿಣ್ಡಾನ್ ಕಾಲ ಆಗತೇ

ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆರಂಬಿಸಿದರು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತಡೆಹಿಡಿದಿದ್ದ ಸಿದ್ಧರು ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ.

ತೇಭ್ಯಃ ಸೋಽಸೃಜತ್ಸ್ವೀಯಂ ಪುರಂ ಪುರುಷಮಾತ್ಮವಾನ್ । ತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಯೇ ಪುರಾ ಸೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರಶಶಂಸುಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಮ್

ಅವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ನಗರ ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹಿಂದೆ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಂಡವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಅಹೋ ಏತತ್ ಜಗತ್ಸ್ರಷ್ಟಃ ಸುಕೃತಂ ಬತ ತೇ ಕೃತಮ್ । ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾಃ ಕ್ರಿಯಾ ಯಸ್ಮಿನ್ ಸಾಕಂ ಅನ್ನಮದಾಮ ಹೇ

ಅಯ್ಯೋ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ! ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿವೆ. ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸೋಣ.

ತಪಸಾ ವಿದ್ಯಯಾ ಯುಕ್ತೋ ಯೋಗೇನ ಸುಸಮಾಧಿನಾ । ಋಷೀನ್ ಋಷಿಃ ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಸಸರ್ಜಾಭಿಮತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ

ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನು, ಋಷಿಗಳ ಋಷಿಯಾಗಿರುವವನು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತೇಭ್ಯಶ್ಚೈಕೈಕಶಃ ಸ್ವಸ್ಯ ದೇಹಸ್ಯಾಂಶಮದಾದಜಃ । ಯತ್ತತ್ ಸಮಾಧಿಯೋಗರ್ದ್ಧಿ ತಪೋವಿದ್ಯಾವಿರಕ್ತಿಮತ್

ಅಜನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅವರಿಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅದು ಏನು ಎಂದರೆ — ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ಬರುವ ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ.

ವೇಣುಗೀತಮ್ - ಭಗವತೋ ಮಧುರಂ ವೇಣುನಾದಂ ಆಕರ್ಣ್ಯ ಗೋಪೀಭಿಃ ತದ್‌ಗುಣಗಾನಮ್ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ । ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಥಂ ಶರತ್ ಸ್ವಚ್ಛಜಲಂ ಪದ್ಮಾಕರಸುಗನ್ಧಿನಾ । ನ್ಯವಿಶದ್ ವಾಯುನಾ ವಾತಂ ಸ ಗೋಗೋಪಾಲಕೋಽಚ್ಯುತಃ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೀರು ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಚ್ಯುತನು ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಹಸುವಿನ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಗಾಳಿಯ ತಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

( ಪುಷ್ಪಿತಾಗ್ರಾ ) ಕುಸುಮಿತವನರಾಜಿಶುಷ್ಮಿಭೃಙ್‌ಗ ದ್ವಿಜಕುಲಘುಷ್ಟಸರಃಸರಿನ್ಮಹೀಧ್ರಮ್ । ಮಧುಪತಿರವಗಾಹ್ಯ ಚಾರಯನ್ ಗಾಃ ಸಹಪಶುಪಾಲಬಲಶ್ಚುಕೂಜ ವೇಣುಮ್

ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಭೃಂಗಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿದಾಗ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು ಹರಡುವ ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ನಡುವೆ, ಮಧುಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದಿದನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತದ್ ವ್ರಜಸ್ತ್ರಿಯ ಆಶ್ರುತ್ಯ ವೇಣುಗೀತಂ ಸ್ಮರೋದಯಮ್ । ಕಾಶ್ಚಿತ್ ಪರೋಕ್ಷಂ ಕೃಷ್ಣಸ್ಯ ಸ್ವಸಖೀಭ್ಯೋಽನ್ವವರ್ಣಯನ್

ವೃಂದಾವನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಆ ಬಾಸುರಿಯ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಉಣರಿಸುವುದಾಗಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕೃಷ್ಣನು ನೋಡದಂತೆ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ತದ್ ವರ್ಣಯಿತುಮಾರಬ್ಧಾಃ ಸ್ಮರನ್ತ್ಯಃ ಕೃಷ್ಣಚೇಷ್ಟಿತಮ್ । ನಾಶಕನ್ ಸ್ಮರವೇಗೇನ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತಮನಸೋ ನೃಪ

ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ರಾಜನೇ, ಪ್ರೇಮದ ಬಲದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿ, ಮುಂದುವರೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

( ಮಂದಾಕ್ರಾಂತಾ ) ಬರ್ಹಾಪೀಡಂ ನಟವರವಪುಃ ಕರ್ಣಯೋಃ ಕರ್ಣಿಕಾರಂ । ಬಿಭ್ರದ್ ವಾಸಃ ಕನಕಕಪಿಶಂ ವೈಜಯನ್ತೀಂ ಚ ಮಾಲಾಮ್ । ರನ್ಧ್ರಾನ್ ವೇಣೋರಧರಸುಧಯಾಪೂರಯನ್ ಗೋಪವೃನ್ದೈಃ । ವೃನ್ದಾರಣ್ಯಂ ಸ್ವಪದರಮಣಂ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಗೀತಕೀರ್ತಿಃ

ಮೇಲೆ ನವಿಲುಪಿಚ್ಚು ಧರಿಸಿ, ನೃತ್ಯಮೂರ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಹೊಳಪಿನ ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ವೈಜಯಂತಿ ಹಾರ ಧರಿಸಿ, ಬಾಸುರಿಯ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ತುಟಿಯ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿಸುತ್ತಾ, ಹಸುವಿನ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಆನಂದವನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಹಾಡಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದನು.

( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತಿ ವೇಣುರವಂ ರಾಜನ್ ಸರ್ವಭೂತಮನೋಹರಮ್ । ಶ್ರುತ್ವಾ ವ್ರಜಸ್ತ್ರಿಯಃ ಸರ್ವಾ ವರ್ಣಯನ್ತ್ಯೋಽಭಿರೇಭಿರೇ

ರಾಜನೇ, ಆ ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತೆ, ವೃಂದಾವನದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಿಳೆಯರು ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.