ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವನೌಕಸಃ ಪ್ರಮುದಿತಾ ವನರಾಜೀರ್ಮಧುಚ್ಯುತಃ । ಜಲಧಾರಾ ಗಿರೇರ್ನಾದಾದ್ ಆಸನ್ನಾ ದದೃಶೇ ಗುಹಾಃ

ಅರಣ್ಯದ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಜೇನು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವು. ಪರ್ವತದ ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಗಳು ಜಲಧಾರೆಯ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕ್ವಚಿದ್ ವನಸ್ಪತಿಕ್ರೋಡೇ ಗುಹಾಯಾಂ ಚಾಭಿವರ್ಷತಿ । ನಿರ್ವಿಶ್ಯ ಭಗವಾನ್ ರೇಮೇ ಕನ್ದಮೂಲಫಲಾಶನಃ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕಂದ, ಮೂಲ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಆನಂದಿಸಿದರು.

ದಧ್ಯೋದನಂ ಸಮಾನೀತಂ ಶಿಲಾಯಾಂ ಸಲಿಲಾನ್ತಿಕೇ । ಸಮ್ಭೋಜನೀಯೈರ್ಬುಭುಜೇ ಗೋಪೈಃ ಸಙ್‌ಕರ್ಷಣಾನ್ವಿತಃ

ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲರೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತಂದಿದ್ದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು.

ಶಾದ್ವಲೋಪರಿ ಸಂವಿಶ್ಯ ಚರ್ವತೋ ಮೀಲಿತೇಕ್ಷಣಾನ್ । ತೃಪ್ತಾನ್ ವೃಷಾ ವತ್ಸತರಾನ್ ಗಾಶ್ಚ ಸ್ವೋಧೋಭರಶ್ರಮಾಃ

ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಮೇಯುತ್ತಾ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಹೋರು, ಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಎದೆಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

ಪ್ರಾವೃಟ್‌ಶ್ರಿಯಂ ಚ ತಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸರ್ವಭೂತಮುದಾವಹಾಮ್ । ಭಗವಾನ್ ಪೂಜಯಾಂಚಕ್ರೇ ಆತ್ಮಶಕ್ತ್ಯುಪಬೃಂಹಿತಾಮ್

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾದ ಆ ಮಳೆಯ ಋತುವಿನ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಗವಂತನು ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

ಏವಂ ನಿವಸತೋಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ರಾಮಕೇಶವಯೋರ್ವ್ರಜೇ । ಶರತ್ ಸಮಭವದ್ ವ್ಯಭ್ರಾ ಸ್ವಚ್ಛಾಮ್ಬ್ವಪರುಷಾನಿಲಾ

ಹೀಗೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರದೃತುವು ಬಂದು, ಆಕಾಶವು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ನೀರು ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಬೀಸಿತು.

ಶರದಾ ನೀರಜೋತ್ಪತ್ತ್ಯಾ ನೀರಾಣಿ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಯಯುಃ । ಭ್ರಷ್ಟಾನಾಮಿವ ಚೇತಾಂಸಿ ಪುನರ್ಯೋಗನಿಷೇವಯಾ

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದಾಗ, ನೀರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನವಾದವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪುನಃ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತವೆ.

ವ್ಯೋಮ್ನೋಽಬ್ಭ್ರಂ ಭೂತಶಾಬಲ್ಯಂ ಭುವಃ ಪಙ್‌ಕಮಪಾಂ ಮಲಮ್ । ಶರತ್ ಜಹಾರಾಶ್ರಮಿಣಾಂ ಕೃಷ್ಣೇ ಭಕ್ತಿರ್ಯಥಾಶುಭಮ್

ಶರದೃತುವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಕೆಸರನ್ನು, ನೀರಿನಿಂದ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತಿ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಸ್ವಂ ಜಲದಾ ಹಿತ್ವಾ ವಿರೇಜುಃ ಶುಭ್ರವರ್ಚಸಃ । ಯಥಾ ತ್ಯಕ್ತೈಷಣಾಃ ಶಾನ್ತಾ ಮುನಯೋ ಮುಕ್ತಕಿಲ್ಬಿಷಾಃ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಅವರು ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮೆರೆದರು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಶಾಂತರೂ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಋಷಿಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಹೀಗೆಯೇ.

ಗಿರಯೋ ಮುಮುಚುಸ್ತೋಯಂ ಕ್ವಚಿನ್ನ ಮುಮುಚುಃ ಶಿವಮ್ । ಯಥಾ ಜ್ಞಾನಾಮೃತಂ ಕಾಲೇ ಜ್ಞಾನಿನೋ ದದತೇ ನ ವಾ

ಪರ್ವತಗಳು ತಮ್ಮ ನೀರನ್ನು ಬಿಡುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶುಭವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಕೊಡುವರು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊಡದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನೈವಾವಿದನ್ ಕ್ಷೀಯಮಾಣಂ ಜಲಂ ಗಾಧಜಲೇಚರಾಃ । ಯಥಾಽಽಯುರನ್ವಹಂ ಕ್ಷಯ್ಯಂ ನರಾ ಮೂಢಾಃ ಕುಟುಮ್ಬಿನಃ

ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜೀವಿಗಳು ನೀರು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಯೇ, ಮೂಢ ಮನಸ್ಸಿನ ಮನೆಯವರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಗಾಧವಾರಿಚರಾಸ್ತಾಪಂ ಅವಿನ್ದನ್ ಶರದರ್ಕಜಮ್ । ಯಥಾ ದರಿದ್ರಃ ಕೃಪಣಃ ಕುಟುಮ್ಬ್ಯವಿಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ

ಆಳವಾದ ನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬಡ, ದುಃಖಿತ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದ ಮನೆಯವರು ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಶನೈಃ ಶನೈರ್ಜಹುಃ ಪಙ್‌ಕಂ ಸ್ಥಲಾನ್ಯಾಮಂ ಚ ವೀರುಧಃ । ಯಥಾಹಂಮಮತಾಂ ಧೀರಾಃ ಶರೀರಾದಿಷ್ವನಾತ್ಮಸು

ಹುಲ್ಲುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೂಳು ಮತ್ತು ಒಣತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದವರು ತಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳಲ್ಲಿ 'ನಾನು' ಮತ್ತು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊರೆದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ನಿಶ್ಚಲಾಮ್ಬುರಭೂತ್ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸಮುದ್ರಃ ಶರದಾಗಮೇ । ಆತ್ಮನಿ ಉಪರತೇ ಸಮ್ಯಙ್‌ ಮುನಿರ್ವ್ಯುಪರತಾಗಮಃ

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ, ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ಚಲನೆಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಋಷಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕೇದಾರೇಭ್ಯಸ್ತ್ವಪೋಽಗೃಹ್ಣನ್ ಕರ್ಷಕಾ ದೃಢಸೇತುಭಿಃ । ಯಥಾ ಪ್ರಾಣೈಃ ಸ್ರವಜ್ಜ್ಞಾನಂ ತನ್ನಿರೋಧೇನ ಯೋಗಿನಃ

ಬಲವಾದ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನಿಂದ ರೈತರು ಹೊಲಗಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಹಾಗೆಯೇ, ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಶರದರ್ಕಾಂಶುಜಾಂಸ್ತಾಪಾನ್ ಭೂತಾನಾಂ ಉಡುಪೋಽಹರತ್ । ದೇಹಾಭಿಮಾನಜಂ ಬೋಧೋ ಮುಕುನ್ದೋ ವ್ರಜಯೋಷಿತಾಮ್

ಚಂದ್ರನು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು.

ಖಮಶೋಭತ ನಿರ್ಮೇಘಂ ಶರದ್ ವಿಮಲತಾರಕಮ್ । ಸತ್ತ್ವಯುಕ್ತಂ ಯಥಾ ಚಿತ್ತಂ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮಾರ್ಥದರ್ಶನಮ್

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವು ಮೇಘರಹಿತವಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸು ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಖಣ್ಡಮಣ್ಡಲೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ರರಾಜೋಡುಗಣೈಃ ಶಶೀ । ಯಥಾ ಯದುಪತಿಃ ಕೃಷ್ಣೋ ವೃಷ್ಣಿಚಕ್ರಾವೃತೋ ಭುವಿ

ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಆಶ್ಲಿಷ್ಯ ಸಮಶೀತೋಷ್ಣಂ ಪ್ರಸೂನ ವನಮಾರುತಮ್ । ಜನಾಸ್ತಾಪಂ ಜಹುರ್ಗೋಪ್ಯೋ ನ ಕೃಷ್ಣಹೃತಚೇತಸಃ

ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಸಮಶೀತೋಷ್ಣವಾದ ಕಾಡಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜನರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹೋದ ಗೋಪಿಯರು ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಗಾವೋ ಮೃಗಾಃ ಖಗಾ ನಾರ್ಯಃ ಪುಷ್ಪಿಣ್ಯಃ ಶರದಾಭವನ್ । ಅನ್ವೀಯಮಾನಾಃ ಸ್ವವೃಷೈಃ ಫಲೈರೀಶಕ್ರಿಯಾ ಇವ

ಹಸುಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಹೂಹರಡುವ ಗಿಡಗಳು ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದವು. ಅವುಗಳ ಸ್ವಂತ ಗಂಡುಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದಂತೆ, ದೇವರ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಫಲಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.

ಉದಹೃಷ್ಯನ್ ವಾರಿಜಾನಿ ಸೂರ್ಯೋತ್ಥಾನೇ ಕುಮುದ್‌ ವಿನಾ । ರಾಜ್ಞಾ ತು ನಿರ್ಭಯಾ ಲೋಕಾ ಯಥಾ ದಸ್ಯೂನ್ ವಿನಾ ನೃಪ

ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅರಳಿದವು, ಆದರೆ ಕಮುದಿನಿಗಳು ಅಲ್ಲ. ರಾಜನಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ, ದೋಚುಗಾರರಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಪುರಗ್ರಾಮೇಷ್ವಾಗ್ರಯಣೈಃ ಇನ್ದ್ರಿಯೈಶ್ಚ ಮಹೋತ್ಸವೈಃ । ಬಭೌ ಭೂಃ ಪಕ್ವಸಸ್ಯಾಢ್ಯಾ ಕಲಾಭ್ಯಾಂ ನಿತರಾಂ ಹರೇಃ

ನಗರ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡವು. ಭೂಮಿ ಹಣ್ಣುಪಾಕದಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಇದಕ್ಕೆ ಹರಿಯ ಕಲೆಯೂ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ವಣಿಙ್‌ಮುನಿ ನೃಪಸ್ನಾತಾ ನಿರ್ಗಮ್ಯಾರ್ಥಾನ್ ಪ್ರಪೇದಿರೇ । ವರ್ಷರುದ್ಧಾ ಯಥಾ ಸಿದ್ಧಾಃ ಸ್ವಪಿಣ್ಡಾನ್ ಕಾಲ ಆಗತೇ

ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆರಂಬಿಸಿದರು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತಡೆಹಿಡಿದಿದ್ದ ಸಿದ್ಧರು ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ.

ತೇಭ್ಯಃ ಸೋಽಸೃಜತ್ಸ್ವೀಯಂ ಪುರಂ ಪುರುಷಮಾತ್ಮವಾನ್ । ತಾನ್ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಯೇ ಪುರಾ ಸೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರಶಶಂಸುಃ ಪ್ರಜಾಪತಿಮ್

ಅವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ನಗರ ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹಿಂದೆ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಂಡವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಪ್ರಜಾಪತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

ಅಹೋ ಏತತ್ ಜಗತ್ಸ್ರಷ್ಟಃ ಸುಕೃತಂ ಬತ ತೇ ಕೃತಮ್ । ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಾಃ ಕ್ರಿಯಾ ಯಸ್ಮಿನ್ ಸಾಕಂ ಅನ್ನಮದಾಮ ಹೇ

ಅಯ್ಯೋ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠ! ಎಲ್ಲ ವಿಧಿಗಳೂ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿವೆ. ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸೋಣ.

ತಪಸಾ ವಿದ್ಯಯಾ ಯುಕ್ತೋ ಯೋಗೇನ ಸುಸಮಾಧಿನಾ । ಋಷೀನ್ ಋಷಿಃ ಹೃಷೀಕೇಶಃ ಸಸರ್ಜಾಭಿಮತಾಃ ಪ್ರಜಾಃ

ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನು, ಋಷಿಗಳ ಋಷಿಯಾಗಿರುವವನು, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

ತೇಭ್ಯಶ್ಚೈಕೈಕಶಃ ಸ್ವಸ್ಯ ದೇಹಸ್ಯಾಂಶಮದಾದಜಃ । ಯತ್ತತ್ ಸಮಾಧಿಯೋಗರ್ದ್ಧಿ ತಪೋವಿದ್ಯಾವಿರಕ್ತಿಮತ್

ಅಜನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅವರಿಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಅದು ಏನು ಎಂದರೆ — ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ಬರುವ ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ.

ವೇಣುಗೀತಮ್ - ಭಗವತೋ ಮಧುರಂ ವೇಣುನಾದಂ ಆಕರ್ಣ್ಯ ಗೋಪೀಭಿಃ ತದ್‌ಗುಣಗಾನಮ್ ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ । ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ಇತ್ಥಂ ಶರತ್ ಸ್ವಚ್ಛಜಲಂ ಪದ್ಮಾಕರಸುಗನ್ಧಿನಾ । ನ್ಯವಿಶದ್ ವಾಯುನಾ ವಾತಂ ಸ ಗೋಗೋಪಾಲಕೋಽಚ್ಯುತಃ

ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೀರು ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಚ್ಯುತನು ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಹಸುವಿನ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಗಾಳಿಯ ತಂಪಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

( ಪುಷ್ಪಿತಾಗ್ರಾ ) ಕುಸುಮಿತವನರಾಜಿಶುಷ್ಮಿಭೃಙ್‌ಗ ದ್ವಿಜಕುಲಘುಷ್ಟಸರಃಸರಿನ್ಮಹೀಧ್ರಮ್ । ಮಧುಪತಿರವಗಾಹ್ಯ ಚಾರಯನ್ ಗಾಃ ಸಹಪಶುಪಾಲಬಲಶ್ಚುಕೂಜ ವೇಣುಮ್

ಹೂವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಭೃಂಗಗಳು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿದಾಗ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು ಹರಡುವ ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ನಡುವೆ, ಮಧುಪತಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ಊದಿದನು.