ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಲೋಕಬನ್ಧುಷು ಮೇಘೇಷು ವಿದ್ಯುತಶ್ಚಲಸೌಹೃದಾಃ । ಸ್ಥೈರ್ಯಂ ನ ಚಕ್ರುಃ ಕಾಮಿನ್ಯಃ ಪುರುಷೇಷು ಗುಣಿಷ್ವಿವ

ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಬಂಧಗಳು ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಮಿಂಚು ಹೊಮ್ಮುವಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸದುಪಾಧಿಗಳಿರುವ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆಯೂ ಹೆಂಗಸರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಧನುರ್ವಿಯತಿ ಮಾಹೇನ್ದ್ರಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಚ ಗುಣಿನ್ಯಭಾತ್ । ವ್ಯಕ್ತೇ ಗುಣವ್ಯತಿಕರೇ ಅಗುಣವಾನ್ ಪುರುಷೋ ಯಥಾ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಧನುಸ್ಸು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ಅದು ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಗುಣಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನೂ ಕೂಡಾ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ನ ರರಾಜೋಡುಪಶ್ಛನ್ನಃ ಸ್ವಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾರಾಜಿತೈರ್ಘನೈಃ । ಅಹಂಮತ್ಯಾ ಭಾಸಿತಯಾ ಸ್ವಭಾಸಾ ಪುರುಷೋ ಯಥಾ

ಚಂದ್ರನು ತನ್ನದೇ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು.

ಮೇಘಾಗಮೋತ್ಸವಾ ಹೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರತ್ಯನನ್ದನ್ ಶಿಖಣ್ಡಿನಃ । ಗೃಹೇಷು ತಪ್ತಾ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಾ ಯಥಾಚ್ಯುತಜನಾಗಮೇ

ಮೋಡಗಳು ಬಂದು ಹರ್ಷಗೊಂಡ ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಡಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪ್ರಿಯನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವ ಭಕ್ತರಂತೆ, ಅವುಗಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಇದ್ದವು.

ಪೀತ್ವಾಪಃ ಪಾದಪಾಃ ಪದ್‌ಭಿಃ ಆಸನ್ನಾನಾತ್ಮಮೂರ್ತಯಃ । ಪ್ರಾಕ್ ಕ್ಷಾಮಾಸ್ತಪಸಾ ಶ್ರಾನ್ತಾ ಯಥಾ ಕಾಮಾನುಸೇವಯಾ

ಮೂಲಗಳ ಮೂಲಕ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ಮರಗಳು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವು. ಹಿಂದೆ, ಇಚ್ಛೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದಂತೆ, ಅವುಗಳು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಣಗಿ ಹದಗೆಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಸರಃಸ್ವಶಾನ್ತರೋಧಃಸು ನ್ಯೂಷುರಙ್‌ಗಾಪಿ ಸಾರಸಾಃ । ಗೃಹೇಷ್ವಶಾನ್ತಕೃತ್ಯೇಷು ಗ್ರಾಮ್ಯಾ ಇವ ದುರಾಶಯಾಃ

ಸರೋವರಗಳ ಮತ್ತು ಕೆರೆಗಳ ಶಾಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾರಸಪಕ್ಷಿಗಳು ನೆಲೆಸಿದವು. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಆಶೆಗಳಿರುವವರು ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಜಲೌಘೈರ್ನಿರಭಿದ್ಯನ್ತ ಸೇತವೋ ವರ್ಷತೀಶ್ವರೇ । ಪಾಷಣ್ಡಿನಾಮಸದ್ವಾದೈಃ ವೇದಮಾರ್ಗಾಃ ಕಲೌ ಯಥಾ

ಮಳೆದೇವನಿಂದ ಬಂದ ನೀರಿನ ಹೊಳೆಗಳಿಂದ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಒಡೆದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಶಂಡಿಗಳ ಸುಳ್ಳು ಮಾತುಗಳಿಂದ ವೇದಮಾರ್ಗಗಳು ಭಂಗವಾಗುತ್ತವೆ.

ವ್ಯಮುಞ್ಚನ್ ವಾನ್ವಾಯುಭಿರ್ನುನ್ನಾ ಭೂತೇಭ್ಯೋಽಥಾಮೃತಂ ಘನಾಃ । ಯಥಾಽಽಶಿಷೋ ವಿಶ್ಪತಯಃ ಕಾಲೇ ಕಾಲೇ ದ್ವಿಜೇರಿತಾಃ

ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒತ್ತಾಯಗೊಂಡು, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಧನದಾಧಿಪತಿಗಳು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ವನಂ ತದ್ ವರ್ಷಿಷ್ಠಂ ಪಕ್ವಖರ್ಜುರ ಜಮ್ಬುಮತ್ । ಗೋಗೋಪಾಲೈರ್ವೃತೋ ರನ್ತುಂ ಸಬಲಃ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಹರಿಃ

ಹಾಗೆ, ಹರಿ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲರು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಹಣ್ಣುಮರಗಳು ಮತ್ತು ಜಂಬುಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.

ಧೇನವೋ ಮನ್ದಗಾಮಿನ್ಯ ಊಧೋಭಾರೇಣ ಭೂಯಸಾ । ಯಯುರ್ಭಗವತಾಽಽಹೂತಾ ದ್ರುತಂ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಸ್ನುತಸ್ತನೀಃ

ಹಸುಗಳು, ತಮ್ಮ ಉಬ್ಬಿದ ಎದೆಗಳಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಬಂದು, ಅವರ ಎದೆಗಳು ಹಾಲಿನಿಂದ ತೊಯ್ದಿದ್ದವು.

ವನೌಕಸಃ ಪ್ರಮುದಿತಾ ವನರಾಜೀರ್ಮಧುಚ್ಯುತಃ । ಜಲಧಾರಾ ಗಿರೇರ್ನಾದಾದ್ ಆಸನ್ನಾ ದದೃಶೇ ಗುಹಾಃ

ಅರಣ್ಯದ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಜೇನು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವು. ಪರ್ವತದ ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಗಳು ಜಲಧಾರೆಯ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕ್ವಚಿದ್ ವನಸ್ಪತಿಕ್ರೋಡೇ ಗುಹಾಯಾಂ ಚಾಭಿವರ್ಷತಿ । ನಿರ್ವಿಶ್ಯ ಭಗವಾನ್ ರೇಮೇ ಕನ್ದಮೂಲಫಲಾಶನಃ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕಂದ, ಮೂಲ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಆನಂದಿಸಿದರು.

ದಧ್ಯೋದನಂ ಸಮಾನೀತಂ ಶಿಲಾಯಾಂ ಸಲಿಲಾನ್ತಿಕೇ । ಸಮ್ಭೋಜನೀಯೈರ್ಬುಭುಜೇ ಗೋಪೈಃ ಸಙ್‌ಕರ್ಷಣಾನ್ವಿತಃ

ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲರೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತಂದಿದ್ದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು.

ಶಾದ್ವಲೋಪರಿ ಸಂವಿಶ್ಯ ಚರ್ವತೋ ಮೀಲಿತೇಕ್ಷಣಾನ್ । ತೃಪ್ತಾನ್ ವೃಷಾ ವತ್ಸತರಾನ್ ಗಾಶ್ಚ ಸ್ವೋಧೋಭರಶ್ರಮಾಃ

ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಮೇಯುತ್ತಾ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಹೋರು, ಕರುಗಳು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಎದೆಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು.

ಪ್ರಾವೃಟ್‌ಶ್ರಿಯಂ ಚ ತಾಂ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಸರ್ವಭೂತಮುದಾವಹಾಮ್ । ಭಗವಾನ್ ಪೂಜಯಾಂಚಕ್ರೇ ಆತ್ಮಶಕ್ತ್ಯುಪಬೃಂಹಿತಾಮ್

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾದ ಆ ಮಳೆಯ ಋತುವಿನ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಗವಂತನು ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

ಏವಂ ನಿವಸತೋಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ರಾಮಕೇಶವಯೋರ್ವ್ರಜೇ । ಶರತ್ ಸಮಭವದ್ ವ್ಯಭ್ರಾ ಸ್ವಚ್ಛಾಮ್ಬ್ವಪರುಷಾನಿಲಾ

ಹೀಗೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರದೃತುವು ಬಂದು, ಆಕಾಶವು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ನೀರು ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಬೀಸಿತು.

ಶರದಾ ನೀರಜೋತ್ಪತ್ತ್ಯಾ ನೀರಾಣಿ ಪ್ರಕೃತಿಂ ಯಯುಃ । ಭ್ರಷ್ಟಾನಾಮಿವ ಚೇತಾಂಸಿ ಪುನರ್ಯೋಗನಿಷೇವಯಾ

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದಾಗ, ನೀರು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನವಾದವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪುನಃ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತವೆ.

ವ್ಯೋಮ್ನೋಽಬ್ಭ್ರಂ ಭೂತಶಾಬಲ್ಯಂ ಭುವಃ ಪಙ್‌ಕಮಪಾಂ ಮಲಮ್ । ಶರತ್ ಜಹಾರಾಶ್ರಮಿಣಾಂ ಕೃಷ್ಣೇ ಭಕ್ತಿರ್ಯಥಾಶುಭಮ್

ಶರದೃತುವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಕೆಸರನ್ನು, ನೀರಿನಿಂದ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಭಕ್ತಿ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸರ್ವಸ್ವಂ ಜಲದಾ ಹಿತ್ವಾ ವಿರೇಜುಃ ಶುಭ್ರವರ್ಚಸಃ । ಯಥಾ ತ್ಯಕ್ತೈಷಣಾಃ ಶಾನ್ತಾ ಮುನಯೋ ಮುಕ್ತಕಿಲ್ಬಿಷಾಃ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಅವರು ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮೆರೆದರು. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಶಾಂತರೂ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದ ಋಷಿಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೋ ಹೀಗೆಯೇ.

ಗಿರಯೋ ಮುಮುಚುಸ್ತೋಯಂ ಕ್ವಚಿನ್ನ ಮುಮುಚುಃ ಶಿವಮ್ । ಯಥಾ ಜ್ಞಾನಾಮೃತಂ ಕಾಲೇ ಜ್ಞಾನಿನೋ ದದತೇ ನ ವಾ

ಪರ್ವತಗಳು ತಮ್ಮ ನೀರನ್ನು ಬಿಡುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶುಭವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಕೊಡುವರು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೊಡದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ನೈವಾವಿದನ್ ಕ್ಷೀಯಮಾಣಂ ಜಲಂ ಗಾಧಜಲೇಚರಾಃ । ಯಥಾಽಽಯುರನ್ವಹಂ ಕ್ಷಯ್ಯಂ ನರಾ ಮೂಢಾಃ ಕುಟುಮ್ಬಿನಃ

ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಜೀವಿಗಳು ನೀರು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಯೇ, ಮೂಢ ಮನಸ್ಸಿನ ಮನೆಯವರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಗಾಧವಾರಿಚರಾಸ್ತಾಪಂ ಅವಿನ್ದನ್ ಶರದರ್ಕಜಮ್ । ಯಥಾ ದರಿದ್ರಃ ಕೃಪಣಃ ಕುಟುಮ್ಬ್ಯವಿಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ

ಆಳವಾದ ನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬಡ, ದುಃಖಿತ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದ ಮನೆಯವರು ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಶನೈಃ ಶನೈರ್ಜಹುಃ ಪಙ್‌ಕಂ ಸ್ಥಲಾನ್ಯಾಮಂ ಚ ವೀರುಧಃ । ಯಥಾಹಂಮಮತಾಂ ಧೀರಾಃ ಶರೀರಾದಿಷ್ವನಾತ್ಮಸು

ಹುಲ್ಲುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೂಳು ಮತ್ತು ಒಣತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದವರು ತಮ್ಮ ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳಲ್ಲಿ 'ನಾನು' ಮತ್ತು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೊರೆದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ನಿಶ್ಚಲಾಮ್ಬುರಭೂತ್ ತೂಷ್ಣೀಂ ಸಮುದ್ರಃ ಶರದಾಗಮೇ । ಆತ್ಮನಿ ಉಪರತೇ ಸಮ್ಯಙ್‌ ಮುನಿರ್ವ್ಯುಪರತಾಗಮಃ

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ, ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ಚಲನೆಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಋಷಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಕೇದಾರೇಭ್ಯಸ್ತ್ವಪೋಽಗೃಹ್ಣನ್ ಕರ್ಷಕಾ ದೃಢಸೇತುಭಿಃ । ಯಥಾ ಪ್ರಾಣೈಃ ಸ್ರವಜ್ಜ್ಞಾನಂ ತನ್ನಿರೋಧೇನ ಯೋಗಿನಃ

ಬಲವಾದ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನಿಂದ ರೈತರು ಹೊಲಗಳಿಗೆ ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಹಾಗೆಯೇ, ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಶರದರ್ಕಾಂಶುಜಾಂಸ್ತಾಪಾನ್ ಭೂತಾನಾಂ ಉಡುಪೋಽಹರತ್ । ದೇಹಾಭಿಮಾನಜಂ ಬೋಧೋ ಮುಕುನ್ದೋ ವ್ರಜಯೋಷಿತಾಮ್

ಚಂದ್ರನು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು.

ಖಮಶೋಭತ ನಿರ್ಮೇಘಂ ಶರದ್ ವಿಮಲತಾರಕಮ್ । ಸತ್ತ್ವಯುಕ್ತಂ ಯಥಾ ಚಿತ್ತಂ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮಾರ್ಥದರ್ಶನಮ್

ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವು ಮೇಘರಹಿತವಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸು ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಖಣ್ಡಮಣ್ಡಲೋ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ರರಾಜೋಡುಗಣೈಃ ಶಶೀ । ಯಥಾ ಯದುಪತಿಃ ಕೃಷ್ಣೋ ವೃಷ್ಣಿಚಕ್ರಾವೃತೋ ಭುವಿ

ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಆಶ್ಲಿಷ್ಯ ಸಮಶೀತೋಷ್ಣಂ ಪ್ರಸೂನ ವನಮಾರುತಮ್ । ಜನಾಸ್ತಾಪಂ ಜಹುರ್ಗೋಪ್ಯೋ ನ ಕೃಷ್ಣಹೃತಚೇತಸಃ

ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಸಮಶೀತೋಷ್ಣವಾದ ಕಾಡಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜನರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹೋದ ಗೋಪಿಯರು ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.