ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಾವೃಡ್ವರ್ಣನಂ ಶರದ್‌ವರ್ಣನಂ ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ । ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಯೋಸ್ತದದ್‍ಭುತಂ ಕರ್ಮ ದಾವಾಗ್ನೇರ್ಮೋಕ್ಷಮಾತ್ಮನಃ । ಗೋಪಾಃ ಸ್ತ್ರೀಭ್ಯಃ ಸಮಾಚಖ್ಯುಃ ಪ್ರಲಮ್ಬವಧಮೇವ ಚ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋವಿನವರು ಆ ಇಬ್ಬರ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ಕಾಡಿನ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದುದನ್ನೂ, ಪ್ರಲಂಬನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದುದನ್ನೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಗೋಪವೃದ್ಧಾಶ್ಚ ಗೋಪ್ಯಶ್ಚ ತದುಪಾಕರ್ಣ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತಾಃ । ಮೇನಿರೇ ದೇವಪ್ರವರೌ ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವ್ರಜಂ ಗತೌ

ಅದು ಕೇಳಿದ ಗೋವೃದ್ಧರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

ತತಃ ಪ್ರಾವರ್ತತ ಪ್ರಾವೃಟ್ ಸರ್ವಸತ್ತ್ವಸಮುದ್‍ಭವಾ । ವಿದ್ಯೋತಮಾನಪರಿಧಿಃ ವಿಸ್ಫೂರ್ಜಿತ ನಭಸ್ತಲಾ

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು.

ಸಾನ್ದ್ರನೀಲಾಮ್ಬುದೈರ್ವ್ಯೋಮ ಸವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ತನಯಿತ್‍ನುಭಿಃ । ಅಸ್ಪಷ್ಟಜ್ಯೋತಿಃ ಆಚ್ಛನ್ನಂ ಬ್ರಹ್ಮೇವ ಸಗುಣಂ ಬಭೌ

ಆಕಾಶವು ಗಾಢ ನೀಲಿಯ ಮೇಘಗಳಿಂದ, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು—ಹೆಚ್ಚು ಗುಣಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ.

ಅಷ್ಟೌ ಮಾಸಾನ್ ನಿಪೀತಂ ಯದ್ ಭೂಮ್ಯಾಶ್ಚೋದಮಯಂ ವಸು । ಸ್ವಗೋಭಿರ್ಮೋಕ್ತುಮಾರೇಭೇ ಪರ್ಜನ್ಯಃ ಕಾಲ ಆಗತೇ

ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೀರಿಕೊಂಡ ನೀರನ್ನು, ಕಾಲ ಬಂತು ಎಂಬಾಗ, ಮೋಡಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ತಡಿದ್ವನ್ತೋ ಮಹಾಮೇಘಾಃ ಚಣ್ಡ ಶ್ವಸನ ವೇಪಿತಾಃ । ಪ್ರೀಣನಂ ಜೀವನಂ ಹ್ಯಸ್ಯ ಮುಮುಚುಃ ಕರುಣಾ ಇವ

ಮಹಾ ಮೇಘಗಳು ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲಾಡುತ್ತಾ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಹಸಿವನ್ನು ತಣಿಸುವಂತೆ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆಯುತ್ತಾ ಕರುಣೆಯಂತೆ ವರಿದವು.

ತಪಃಕೃಶಾ ದೇವಮೀಢಾ ಆಸೀದ್ ವರ್ಷೀಯಸೀ ಮಹೀ । ಯಥೈವ ಕಾಮ್ಯತಪಸಃ ತನುಃ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ತತ್ಫಲಮ್

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾದ ಭೂಮಿ, ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾಗಿದ್ದು, ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದ ತಪಸ್ವಿಯ ದೇಹದಂತೆ ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಯಿತು.

ನಿಶಾಮುಖೇಷು ಖದ್ಯೋತಾಃ ತಮಸಾ ಭಾನ್ತಿ ನ ಗ್ರಹಾಃ । ಯಥಾ ಪಾಪೇನ ಪಾಖಣ್ಡಾ ನ ಹಿ ವೇದಾಃ ಕಲೌ ಯುಗೇ

ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜ್ಯೋತಿನುಡಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ಪಾಖಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ಪರ್ಜನ್ಯನಿನದಂ ಮಣ್ಡುಕಾಃ ವ್ಯಸೃಜನ್ ಗಿರಃ । ತೂಷ್ಣೀಂ ಶಯಾನಾಃ ಪ್ರಾಗ್ ಯದ್ವದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ನಿಯಮಾತ್ಯಯೇ

ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೊದಲು ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಮೆಂಡಕಗಳು ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು; ಹೀಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿಯಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆಸನ್ ಉತ್ಪಥವಾಹಿನ್ಯಃ ಕ್ಷುದ್ರನದ್ಯೋಽನುಶುಷ್ಯತೀಃ । ಪುಂಸೋ ಯಥಾಸ್ವತಂತ್ರಸ್ಯ ದೇಹದ್ರವಿಣ ಸಮ್ಪದಃ

ಮುಗಿದು ಹೋದ ಮತ್ತು ದಾರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಚಿಕ್ಕ ನದಿಗಳು ಪುನಃ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು; ಸ್ವತಂತ್ರನಾದವನ ದೇಹದ ಬಲ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತೆ ಬರುವಂತೆ.

ಹರಿತಾ ಹರಿಭಿಃ ಶಷ್ಪೈಃ ಇನ್ದ್ರಗೋಪೈಶ್ಚ ಲೋಹಿತಾ । ಉಚ್ಛಿಲೀನ್ಧ್ರಕೃತಚ್ಛಾಯಾ ನೃಣಾಂ ಶ್ರೀರಿವ ಭೂರಭೂತ್

ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಣಬೆಗಳ ನೆರಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪುರುಷರಿಗೆ ಶ್ರೀರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಕ್ಷೇತ್ರಾಣಿ ಶಷ್ಯಸಮ್ಪದ್‌ಭಿಃ ಕರ್ಷಕಾಣಾಂ ಮುದಂ ದದುಃ । ಮಾನಿನಾಂ ಉನುತಾಪಂ ವೈ ದೈವಾಧೀನಂ ಅಜಾನತಾಮ್

ಪೈರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೊಲಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದವು; ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ದೈವಾಧೀನವೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಅಹಂಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಷಾದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

ಜಲಸ್ಥಲೌಕಸಃ ಸರ್ವೇ ನವವಾರಿನಿಷೇವಯಾ । ಅಬಿಭ್ರನ್ ರುಚಿರಂ ರೂಪಂ ಯಥಾ ಹರಿನಿಷೇವಯಾ

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ತಾಜಾಗಿಯಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಹರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಆಗುವಂತೆ.

ಸರಿದ್‌ಭೀ ಸಙ್‌ಗತಃ ಸಿನ್ಧುಃ ಚುಕ್ಷೋಭ ಶ್ವಸನೋರ್ಮಿಮಾನ್ । ಅಪಕ್ವಯೋಗಿನಶ್ಚಿತ್ತಂ ಕಾಮಾಕ್ತಂ ಗುಣಯುಗ್ ಯಥಾ

ಅನೇಕ ನದಿಗಳು ಸೇರಿ, ಗಾಳಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರವು ತುಂಬಿ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು; ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಅಪಕವ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ.

ಗಿರಯೋ ವರ್ಷಧಾರಾಭಿಃ ಹನ್ಯಮಾನಾ ನ ವಿವ್ಯಥುಃ । ಅಭಿಭೂಯಮಾನಾ ವ್ಯಸನೈಃ ಯಥಾ ಅಧೋಕ್ಷಜಚೇತಸಃ

ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪರ್ವತಗಳು ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವರು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾರ್ಗಾ ಬಭೂವುಃ ಸನ್ದಿಗ್ಧಾಃ ತೃಣೈಶ್ಛನ್ನಾ ಹ್ಯಸಂಸ್ಕೃತಾಃ । ನಾಭ್ಯಸ್ಯಮಾನಾಃ ಶ್ರುತಯೋ ದ್ವಿಜೈಃ ಕಾಲಹತಾ ಇವ

ಮಾರ್ಗಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತೆ ಗೊಂದಲವಾಗಿದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡದಿದ್ದಾಗ, ಕಲಹದಿಂದ ಅವು ಅಡಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಲೋಕಬನ್ಧುಷು ಮೇಘೇಷು ವಿದ್ಯುತಶ್ಚಲಸೌಹೃದಾಃ । ಸ್ಥೈರ್ಯಂ ನ ಚಕ್ರುಃ ಕಾಮಿನ್ಯಃ ಪುರುಷೇಷು ಗುಣಿಷ್ವಿವ

ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಬಂಧಗಳು ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಮಿಂಚು ಹೊಮ್ಮುವಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸದುಪಾಧಿಗಳಿರುವ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆಯೂ ಹೆಂಗಸರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಧನುರ್ವಿಯತಿ ಮಾಹೇನ್ದ್ರಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಚ ಗುಣಿನ್ಯಭಾತ್ । ವ್ಯಕ್ತೇ ಗುಣವ್ಯತಿಕರೇ ಅಗುಣವಾನ್ ಪುರುಷೋ ಯಥಾ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಧನುಸ್ಸು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ಅದು ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಗುಣಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನೂ ಕೂಡಾ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ನ ರರಾಜೋಡುಪಶ್ಛನ್ನಃ ಸ್ವಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾರಾಜಿತೈರ್ಘನೈಃ । ಅಹಂಮತ್ಯಾ ಭಾಸಿತಯಾ ಸ್ವಭಾಸಾ ಪುರುಷೋ ಯಥಾ

ಚಂದ್ರನು ತನ್ನದೇ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು.

ಮೇಘಾಗಮೋತ್ಸವಾ ಹೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರತ್ಯನನ್ದನ್ ಶಿಖಣ್ಡಿನಃ । ಗೃಹೇಷು ತಪ್ತಾ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಾ ಯಥಾಚ್ಯುತಜನಾಗಮೇ

ಮೋಡಗಳು ಬಂದು ಹರ್ಷಗೊಂಡ ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಡಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪ್ರಿಯನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವ ಭಕ್ತರಂತೆ, ಅವುಗಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಇದ್ದವು.

ಪೀತ್ವಾಪಃ ಪಾದಪಾಃ ಪದ್‌ಭಿಃ ಆಸನ್ನಾನಾತ್ಮಮೂರ್ತಯಃ । ಪ್ರಾಕ್ ಕ್ಷಾಮಾಸ್ತಪಸಾ ಶ್ರಾನ್ತಾ ಯಥಾ ಕಾಮಾನುಸೇವಯಾ

ಮೂಲಗಳ ಮೂಲಕ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ಮರಗಳು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವು. ಹಿಂದೆ, ಇಚ್ಛೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದಂತೆ, ಅವುಗಳು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಣಗಿ ಹದಗೆಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಸರಃಸ್ವಶಾನ್ತರೋಧಃಸು ನ್ಯೂಷುರಙ್‌ಗಾಪಿ ಸಾರಸಾಃ । ಗೃಹೇಷ್ವಶಾನ್ತಕೃತ್ಯೇಷು ಗ್ರಾಮ್ಯಾ ಇವ ದುರಾಶಯಾಃ

ಸರೋವರಗಳ ಮತ್ತು ಕೆರೆಗಳ ಶಾಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾರಸಪಕ್ಷಿಗಳು ನೆಲೆಸಿದವು. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಆಶೆಗಳಿರುವವರು ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಜಲೌಘೈರ್ನಿರಭಿದ್ಯನ್ತ ಸೇತವೋ ವರ್ಷತೀಶ್ವರೇ । ಪಾಷಣ್ಡಿನಾಮಸದ್ವಾದೈಃ ವೇದಮಾರ್ಗಾಃ ಕಲೌ ಯಥಾ

ಮಳೆದೇವನಿಂದ ಬಂದ ನೀರಿನ ಹೊಳೆಗಳಿಂದ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಒಡೆದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಶಂಡಿಗಳ ಸುಳ್ಳು ಮಾತುಗಳಿಂದ ವೇದಮಾರ್ಗಗಳು ಭಂಗವಾಗುತ್ತವೆ.

ವ್ಯಮುಞ್ಚನ್ ವಾನ್ವಾಯುಭಿರ್ನುನ್ನಾ ಭೂತೇಭ್ಯೋಽಥಾಮೃತಂ ಘನಾಃ । ಯಥಾಽಽಶಿಷೋ ವಿಶ್ಪತಯಃ ಕಾಲೇ ಕಾಲೇ ದ್ವಿಜೇರಿತಾಃ

ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒತ್ತಾಯಗೊಂಡು, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಧನದಾಧಿಪತಿಗಳು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ವನಂ ತದ್ ವರ್ಷಿಷ್ಠಂ ಪಕ್ವಖರ್ಜುರ ಜಮ್ಬುಮತ್ । ಗೋಗೋಪಾಲೈರ್ವೃತೋ ರನ್ತುಂ ಸಬಲಃ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಹರಿಃ

ಹಾಗೆ, ಹರಿ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲರು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಹಣ್ಣುಮರಗಳು ಮತ್ತು ಜಂಬುಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.

ಧೇನವೋ ಮನ್ದಗಾಮಿನ್ಯ ಊಧೋಭಾರೇಣ ಭೂಯಸಾ । ಯಯುರ್ಭಗವತಾಽಽಹೂತಾ ದ್ರುತಂ ಪ್ರೀತ್ಯಾ ಸ್ನುತಸ್ತನೀಃ

ಹಸುಗಳು, ತಮ್ಮ ಉಬ್ಬಿದ ಎದೆಗಳಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಬಂದು, ಅವರ ಎದೆಗಳು ಹಾಲಿನಿಂದ ತೊಯ್ದಿದ್ದವು.

ವನೌಕಸಃ ಪ್ರಮುದಿತಾ ವನರಾಜೀರ್ಮಧುಚ್ಯುತಃ । ಜಲಧಾರಾ ಗಿರೇರ್ನಾದಾದ್ ಆಸನ್ನಾ ದದೃಶೇ ಗುಹಾಃ

ಅರಣ್ಯದ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಜೇನು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದವು. ಪರ್ವತದ ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಗಳು ಜಲಧಾರೆಯ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಕ್ವಚಿದ್ ವನಸ್ಪತಿಕ್ರೋಡೇ ಗುಹಾಯಾಂ ಚಾಭಿವರ್ಷತಿ । ನಿರ್ವಿಶ್ಯ ಭಗವಾನ್ ರೇಮೇ ಕನ್ದಮೂಲಫಲಾಶನಃ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕಂದ, ಮೂಲ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಆನಂದಿಸಿದರು.

ದಧ್ಯೋದನಂ ಸಮಾನೀತಂ ಶಿಲಾಯಾಂ ಸಲಿಲಾನ್ತಿಕೇ । ಸಮ್ಭೋಜನೀಯೈರ್ಬುಭುಜೇ ಗೋಪೈಃ ಸಙ್‌ಕರ್ಷಣಾನ್ವಿತಃ

ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲರೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತಂದಿದ್ದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರು.