ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮೂರ್ಖೋ ದೇಹಾದ್ಯಹಂಬುದ್ಧಿಃ ಪನ್ಥಾ ಮನ್ನಿಗಮಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಉತ್ಪಥಶ್ಚಿತ್ತವಿಕ್ಷೇಪಃ ಸ್ವರ್ಗಃ ಸತ್ತ್ವಗುಣೋದಯಃ

ಮೂರ್ಖನು ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳನ್ನೇ ನಾನು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗ. ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ವಗುಣದ ಉದಯ.

ನರಕಸ್ತಮಉನ್ನಾಹೋ ಬನ್ಧುರ್ಗುರುರಹಂ ಸಖೇ। ಗೃಹಂ ಶರೀರಂ ಮಾನುಷ್ಯಂ ಗುಣಾಢ್ಯೋ ಹ್ಯಾಢ್ಯ ಉಚ್ಯತೇ

ನರಕವೆಂದರೆ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ. ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಒಂದೇ. ಮನೆ ಎಂದರೆ ದೇಹ. ಮಾನವತ್ವವೆಂದರೆ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯ. ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ದರಿದ್ರೋ ಯಸ್ತ್ವಸನ್ತುಷ್ಟಃ ಕೃಪಣೋ ಯೋಽಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ। ಗುಣೇಷ್ವಸಕ್ತಧೀರೀಶೋ ಗುಣಸಙ್ಗೋ ವಿಪರ್ಯಯಃ

ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವವನು ನಿಜವಾದ ಒಡೆಯನು; ಆದರೆ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವವನು ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏತ ಉದ್ಧವ ತೇ ಪ್ರಶ್ನಾಃ ಸರ್ವೇ ಸಾಧು ನಿರೂಪಿತಾಃ। ಕಿಂ ವರ್ಣಿತೇನ ಬಹುನಾ ಲಕ್ಷಣಂ ಗುಣದೋಷಯೋಃ। ಗುಣದೋಷದೃಶಿರ್ದೋಷೋ ಗುಣಸ್ತೂಭಯವರ್ಜಿತಃ

ಉದ್ಧವ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಗುಣ ಮತ್ತು ದೋಷಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಗುಣದಲ್ಲಿಯೂ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡುವುದು ದೋಷವೇ; ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಗುಣವೆಂದರೆ ಎರಡನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇರುವದು.

ಪ್ರಾವೃಡ್ವರ್ಣನಂ ಶರದ್‌ವರ್ಣನಂ ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ । ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಯೋಸ್ತದದ್‍ಭುತಂ ಕರ್ಮ ದಾವಾಗ್ನೇರ್ಮೋಕ್ಷಮಾತ್ಮನಃ । ಗೋಪಾಃ ಸ್ತ್ರೀಭ್ಯಃ ಸಮಾಚಖ್ಯುಃ ಪ್ರಲಮ್ಬವಧಮೇವ ಚ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋವಿನವರು ಆ ಇಬ್ಬರ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ಕಾಡಿನ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದುದನ್ನೂ, ಪ್ರಲಂಬನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದುದನ್ನೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಗೋಪವೃದ್ಧಾಶ್ಚ ಗೋಪ್ಯಶ್ಚ ತದುಪಾಕರ್ಣ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತಾಃ । ಮೇನಿರೇ ದೇವಪ್ರವರೌ ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವ್ರಜಂ ಗತೌ

ಅದು ಕೇಳಿದ ಗೋವೃದ್ಧರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

ತತಃ ಪ್ರಾವರ್ತತ ಪ್ರಾವೃಟ್ ಸರ್ವಸತ್ತ್ವಸಮುದ್‍ಭವಾ । ವಿದ್ಯೋತಮಾನಪರಿಧಿಃ ವಿಸ್ಫೂರ್ಜಿತ ನಭಸ್ತಲಾ

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು.

ಸಾನ್ದ್ರನೀಲಾಮ್ಬುದೈರ್ವ್ಯೋಮ ಸವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ತನಯಿತ್‍ನುಭಿಃ । ಅಸ್ಪಷ್ಟಜ್ಯೋತಿಃ ಆಚ್ಛನ್ನಂ ಬ್ರಹ್ಮೇವ ಸಗುಣಂ ಬಭೌ

ಆಕಾಶವು ಗಾಢ ನೀಲಿಯ ಮೇಘಗಳಿಂದ, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು—ಹೆಚ್ಚು ಗುಣಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ.

ಅಷ್ಟೌ ಮಾಸಾನ್ ನಿಪೀತಂ ಯದ್ ಭೂಮ್ಯಾಶ್ಚೋದಮಯಂ ವಸು । ಸ್ವಗೋಭಿರ್ಮೋಕ್ತುಮಾರೇಭೇ ಪರ್ಜನ್ಯಃ ಕಾಲ ಆಗತೇ

ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೀರಿಕೊಂಡ ನೀರನ್ನು, ಕಾಲ ಬಂತು ಎಂಬಾಗ, ಮೋಡಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ತಡಿದ್ವನ್ತೋ ಮಹಾಮೇಘಾಃ ಚಣ್ಡ ಶ್ವಸನ ವೇಪಿತಾಃ । ಪ್ರೀಣನಂ ಜೀವನಂ ಹ್ಯಸ್ಯ ಮುಮುಚುಃ ಕರುಣಾ ಇವ

ಮಹಾ ಮೇಘಗಳು ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲಾಡುತ್ತಾ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಹಸಿವನ್ನು ತಣಿಸುವಂತೆ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆಯುತ್ತಾ ಕರುಣೆಯಂತೆ ವರಿದವು.

ತಪಃಕೃಶಾ ದೇವಮೀಢಾ ಆಸೀದ್ ವರ್ಷೀಯಸೀ ಮಹೀ । ಯಥೈವ ಕಾಮ್ಯತಪಸಃ ತನುಃ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ತತ್ಫಲಮ್

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾದ ಭೂಮಿ, ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾಗಿದ್ದು, ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದ ತಪಸ್ವಿಯ ದೇಹದಂತೆ ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಯಿತು.

ನಿಶಾಮುಖೇಷು ಖದ್ಯೋತಾಃ ತಮಸಾ ಭಾನ್ತಿ ನ ಗ್ರಹಾಃ । ಯಥಾ ಪಾಪೇನ ಪಾಖಣ್ಡಾ ನ ಹಿ ವೇದಾಃ ಕಲೌ ಯುಗೇ

ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜ್ಯೋತಿನುಡಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ಪಾಖಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ಪರ್ಜನ್ಯನಿನದಂ ಮಣ್ಡುಕಾಃ ವ್ಯಸೃಜನ್ ಗಿರಃ । ತೂಷ್ಣೀಂ ಶಯಾನಾಃ ಪ್ರಾಗ್ ಯದ್ವದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ನಿಯಮಾತ್ಯಯೇ

ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೊದಲು ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಮೆಂಡಕಗಳು ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು; ಹೀಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿಯಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆಸನ್ ಉತ್ಪಥವಾಹಿನ್ಯಃ ಕ್ಷುದ್ರನದ್ಯೋಽನುಶುಷ್ಯತೀಃ । ಪುಂಸೋ ಯಥಾಸ್ವತಂತ್ರಸ್ಯ ದೇಹದ್ರವಿಣ ಸಮ್ಪದಃ

ಮುಗಿದು ಹೋದ ಮತ್ತು ದಾರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಚಿಕ್ಕ ನದಿಗಳು ಪುನಃ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು; ಸ್ವತಂತ್ರನಾದವನ ದೇಹದ ಬಲ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತೆ ಬರುವಂತೆ.

ಹರಿತಾ ಹರಿಭಿಃ ಶಷ್ಪೈಃ ಇನ್ದ್ರಗೋಪೈಶ್ಚ ಲೋಹಿತಾ । ಉಚ್ಛಿಲೀನ್ಧ್ರಕೃತಚ್ಛಾಯಾ ನೃಣಾಂ ಶ್ರೀರಿವ ಭೂರಭೂತ್

ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಣಬೆಗಳ ನೆರಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪುರುಷರಿಗೆ ಶ್ರೀರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಕ್ಷೇತ್ರಾಣಿ ಶಷ್ಯಸಮ್ಪದ್‌ಭಿಃ ಕರ್ಷಕಾಣಾಂ ಮುದಂ ದದುಃ । ಮಾನಿನಾಂ ಉನುತಾಪಂ ವೈ ದೈವಾಧೀನಂ ಅಜಾನತಾಮ್

ಪೈರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೊಲಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದವು; ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ದೈವಾಧೀನವೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಅಹಂಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಷಾದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

ಜಲಸ್ಥಲೌಕಸಃ ಸರ್ವೇ ನವವಾರಿನಿಷೇವಯಾ । ಅಬಿಭ್ರನ್ ರುಚಿರಂ ರೂಪಂ ಯಥಾ ಹರಿನಿಷೇವಯಾ

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ತಾಜಾಗಿಯಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಹರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಆಗುವಂತೆ.

ಸರಿದ್‌ಭೀ ಸಙ್‌ಗತಃ ಸಿನ್ಧುಃ ಚುಕ್ಷೋಭ ಶ್ವಸನೋರ್ಮಿಮಾನ್ । ಅಪಕ್ವಯೋಗಿನಶ್ಚಿತ್ತಂ ಕಾಮಾಕ್ತಂ ಗುಣಯುಗ್ ಯಥಾ

ಅನೇಕ ನದಿಗಳು ಸೇರಿ, ಗಾಳಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರವು ತುಂಬಿ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು; ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಅಪಕವ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ.

ಗಿರಯೋ ವರ್ಷಧಾರಾಭಿಃ ಹನ್ಯಮಾನಾ ನ ವಿವ್ಯಥುಃ । ಅಭಿಭೂಯಮಾನಾ ವ್ಯಸನೈಃ ಯಥಾ ಅಧೋಕ್ಷಜಚೇತಸಃ

ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪರ್ವತಗಳು ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವರು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ.

ಮಾರ್ಗಾ ಬಭೂವುಃ ಸನ್ದಿಗ್ಧಾಃ ತೃಣೈಶ್ಛನ್ನಾ ಹ್ಯಸಂಸ್ಕೃತಾಃ । ನಾಭ್ಯಸ್ಯಮಾನಾಃ ಶ್ರುತಯೋ ದ್ವಿಜೈಃ ಕಾಲಹತಾ ಇವ

ಮಾರ್ಗಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತೆ ಗೊಂದಲವಾಗಿದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡದಿದ್ದಾಗ, ಕಲಹದಿಂದ ಅವು ಅಡಗಿಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಲೋಕಬನ್ಧುಷು ಮೇಘೇಷು ವಿದ್ಯುತಶ್ಚಲಸೌಹೃದಾಃ । ಸ್ಥೈರ್ಯಂ ನ ಚಕ್ರುಃ ಕಾಮಿನ್ಯಃ ಪುರುಷೇಷು ಗುಣಿಷ್ವಿವ

ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಬಂಧಗಳು ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಮಿಂಚು ಹೊಮ್ಮುವಂತೆ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸದುಪಾಧಿಗಳಿರುವ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆಯೂ ಹೆಂಗಸರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಧನುರ್ವಿಯತಿ ಮಾಹೇನ್ದ್ರಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ಚ ಗುಣಿನ್ಯಭಾತ್ । ವ್ಯಕ್ತೇ ಗುಣವ್ಯತಿಕರೇ ಅಗುಣವಾನ್ ಪುರುಷೋ ಯಥಾ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಧನುಸ್ಸು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡಾ, ಅದು ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಗುಣಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವನೂ ಕೂಡಾ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು.

ನ ರರಾಜೋಡುಪಶ್ಛನ್ನಃ ಸ್ವಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾರಾಜಿತೈರ್ಘನೈಃ । ಅಹಂಮತ್ಯಾ ಭಾಸಿತಯಾ ಸ್ವಭಾಸಾ ಪುರುಷೋ ಯಥಾ

ಚಂದ್ರನು ತನ್ನದೇ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ರೀತಿ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು.

ಮೇಘಾಗಮೋತ್ಸವಾ ಹೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರತ್ಯನನ್ದನ್ ಶಿಖಣ್ಡಿನಃ । ಗೃಹೇಷು ತಪ್ತಾ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಾ ಯಥಾಚ್ಯುತಜನಾಗಮೇ

ಮೋಡಗಳು ಬಂದು ಹರ್ಷಗೊಂಡ ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಡಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪ್ರಿಯನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವ ಭಕ್ತರಂತೆ, ಅವುಗಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಇದ್ದವು.

ಪೀತ್ವಾಪಃ ಪಾದಪಾಃ ಪದ್‌ಭಿಃ ಆಸನ್ನಾನಾತ್ಮಮೂರ್ತಯಃ । ಪ್ರಾಕ್ ಕ್ಷಾಮಾಸ್ತಪಸಾ ಶ್ರಾನ್ತಾ ಯಥಾ ಕಾಮಾನುಸೇವಯಾ

ಮೂಲಗಳ ಮೂಲಕ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ಮರಗಳು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವು. ಹಿಂದೆ, ಇಚ್ಛೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದಂತೆ, ಅವುಗಳು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಣಗಿ ಹದಗೆಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಸರಃಸ್ವಶಾನ್ತರೋಧಃಸು ನ್ಯೂಷುರಙ್‌ಗಾಪಿ ಸಾರಸಾಃ । ಗೃಹೇಷ್ವಶಾನ್ತಕೃತ್ಯೇಷು ಗ್ರಾಮ್ಯಾ ಇವ ದುರಾಶಯಾಃ

ಸರೋವರಗಳ ಮತ್ತು ಕೆರೆಗಳ ಶಾಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾರಸಪಕ್ಷಿಗಳು ನೆಲೆಸಿದವು. ಹಾಗೆಯೇ, ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಆಶೆಗಳಿರುವವರು ಚಿಂತೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಜಲೌಘೈರ್ನಿರಭಿದ್ಯನ್ತ ಸೇತವೋ ವರ್ಷತೀಶ್ವರೇ । ಪಾಷಣ್ಡಿನಾಮಸದ್ವಾದೈಃ ವೇದಮಾರ್ಗಾಃ ಕಲೌ ಯಥಾ

ಮಳೆದೇವನಿಂದ ಬಂದ ನೀರಿನ ಹೊಳೆಗಳಿಂದ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳು ಒಡೆದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಶಂಡಿಗಳ ಸುಳ್ಳು ಮಾತುಗಳಿಂದ ವೇದಮಾರ್ಗಗಳು ಭಂಗವಾಗುತ್ತವೆ.

ವ್ಯಮುಞ್ಚನ್ ವಾನ್ವಾಯುಭಿರ್ನುನ್ನಾ ಭೂತೇಭ್ಯೋಽಥಾಮೃತಂ ಘನಾಃ । ಯಥಾಽಽಶಿಷೋ ವಿಶ್ಪತಯಃ ಕಾಲೇ ಕಾಲೇ ದ್ವಿಜೇರಿತಾಃ

ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒತ್ತಾಯಗೊಂಡು, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿದವು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಧನದಾಧಿಪತಿಗಳು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಏವಂ ವನಂ ತದ್ ವರ್ಷಿಷ್ಠಂ ಪಕ್ವಖರ್ಜುರ ಜಮ್ಬುಮತ್ । ಗೋಗೋಪಾಲೈರ್ವೃತೋ ರನ್ತುಂ ಸಬಲಃ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಹರಿಃ

ಹಾಗೆ, ಹರಿ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲರು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಹಣ್ಣುಮರಗಳು ಮತ್ತು ಜಂಬುಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು.