ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪರೀಕ್ಷಿದುವಾಚ । ಅಹೋ ಅದ್ಯ ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಸತ್ಸೇವ್ಯಾಃ ಕ್ಷತ್ರಬನ್ಧವಃ । ಕೃಪಯಾತಿಥಿರೂಪೇಣ ಭವದ್‌ಭಿಸ್ತೀರ್ಥಕಾಃ ಕೃತಾಃ

ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಹೇಳಿದನು: ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಂದು ನಾವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ನಿಮ್ಮ ದಯೆಯಿಂದ ಸೇವೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ.

ಯೇಷಾಂ ಸಂಸ್ಮರಣಾತ್ ಪುಂಸಾಂ ಸದ್ಯಃ ಶುದ್ಧ್ಯನ್ತಿ ವೈ ಗೃಹಾಃ । ಕಿಂ ಪುನರ್ದರ್ಶನಸ್ಪರ್ಶ ಪಾದಶೌಚಾಸನಾದಿಭಿಃ

ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಕೂಡಲೇ ಮನೆಯವರು ಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು ಇವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಬಹುದು?

ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಾತ್ತೇ ಮಹಾಯೋಗಿನ್ ಪಾತಕಾನಿ ಮಹಾನ್ತ್ಯಪಿ । ಸದ್ಯೋ ನಶ್ಯನ್ತಿ ವೈ ಪುಂಸಾಂ ವಿಷ್ಣೋರಿವ ಸುರೇತರಾಃ

ಮಹಾಯೋಗಿನಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದಲೇ ಜನರ ದೊಡ್ಡ ಪಾಪಗಳೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ಹೇಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದ್ವಾರಾ ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾಗುವರೋ ಹಾಗೆ.

ಅಪಿ ಮೇ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರೀತಃ ಕೃಷ್ಣಃ ಪಾಣ್ಡುಸುತಪ್ರಿಯಃ । ಪೈತೃಷ್ವಸೇಯಪ್ರೀತ್ಯರ್ಥಂ ತದ್‍ಗೋತ್ರಸ್ಯಾತ್ತಬಾನ್ಧವಃ

ಪಾಂಡುಪುತ್ರರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಭದವರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅಕ್ಕನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಅನ್ಯಥಾ ತೇಽವ್ಯಕ್ತಗತೇಃ ದರ್ಶನಂ ನಃ ಕಥಂ ನೃಣಾಮ್ । ನಿತರಾಂ ಮ್ರಿಯಮಾಣಾನಾಂ ಸಂಸಿದ್ಧಸ್ಯ ವನೀಯಸಃ

ನೀನು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟಿರುವವನಾಗಿ, ವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪರಿಪೂರ್ಣನಾದವನು. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಾಯುತ್ತಿರುವವರು, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು?

ಅತಃ ಪೃಚ್ಛಾಮಿ ಸಂಸಿದ್ಧಿಂ ಯೋಗಿನಾಂ ಪರಮಂ ಗುರುಮ್ । ಪುರುಷಸ್ಯೇಹ ಯತ್ಕಾರ್ಯಂ ಮ್ರಿಯಮಾಣಸ್ಯ ಸರ್ವಥಾ

ಆದುದರಿಂದ, ಯೋಗಿಗಳ ಪರಮಗುರುವಾದ ನೀನಿಂದ, ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಯಚ್ಛ್ರೋತವ್ಯಮಥೋ ಜಪ್ಯಂ ಯತ್ಕರ್ತವ್ಯಂ ನೃಭಿಃ ಪ್ರಭೋ । ಸ್ಮರ್ತವ್ಯಂ ಭಜನೀಯಂ ವಾ ಬ್ರೂಹಿ ಯದ್ವಾ ವಿಪರ್ಯಯಮ್

ಪ್ರಭು, ಜನರು ಯಾವುದು ಕೇಳಬೇಕು, ಜಪಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು, ಭಜಿಸಬೇಕು, ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ.

ನೂನಂ ಭಗವತೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಗೃಹೇಷು ಗೃಹಮೇಧಿನಾಮ್ । ನ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಹ್ಯವಸ್ಥಾನಂ ಅಪಿ ಗೋದೋಹನಂ ಕ್ವಚಿತ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲು ಹೀರುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಕೂಡ.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಏವಮಾಭಾಷಿತಃ ಪೃಷ್ಟಃ ಸ ರಾಜ್ಞಾ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಯಾ ಗಿರಾ । ಪ್ರತ್ಯಭಾಷತ ಧರ್ಮಜ್ಞೋ ಭಗವಾನ್ ಬಾದರಾಯಣಿಃ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನು ಮೃದುವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ ಬಾದರಾಯಣಿಯ ಪುತ್ರನು ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

ಶ್ರೀರ್ಗುಣಾ ನೈರಪೇಕ್ಷ್ಯಾದ್ಯಾಃ ಸುಖಂ ದುಃಖಸುಖಾತ್ಯಯಃ। ದುಃಖಂ ಕಾಮಸುಖಾಪೇಕ್ಷಾ ಪಣ್ಡಿತೋ ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷವಿತ್

ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರತೆ ಮೊದಲಾದವು. ಸುಖವು ದುಃಖ ಮತ್ತು ಸುಖದ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ದುಃಖವು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಪಂಡಿತನು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು.

ಮೂರ್ಖೋ ದೇಹಾದ್ಯಹಂಬುದ್ಧಿಃ ಪನ್ಥಾ ಮನ್ನಿಗಮಃ ಸ್ಮೃತಃ। ಉತ್ಪಥಶ್ಚಿತ್ತವಿಕ್ಷೇಪಃ ಸ್ವರ್ಗಃ ಸತ್ತ್ವಗುಣೋದಯಃ

ಮೂರ್ಖನು ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳನ್ನೇ ನಾನು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗ. ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ವಗುಣದ ಉದಯ.

ನರಕಸ್ತಮಉನ್ನಾಹೋ ಬನ್ಧುರ್ಗುರುರಹಂ ಸಖೇ। ಗೃಹಂ ಶರೀರಂ ಮಾನುಷ್ಯಂ ಗುಣಾಢ್ಯೋ ಹ್ಯಾಢ್ಯ ಉಚ್ಯತೇ

ನರಕವೆಂದರೆ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ. ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಒಂದೇ. ಮನೆ ಎಂದರೆ ದೇಹ. ಮಾನವತ್ವವೆಂದರೆ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯ. ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ದರಿದ್ರೋ ಯಸ್ತ್ವಸನ್ತುಷ್ಟಃ ಕೃಪಣೋ ಯೋಽಜಿತೇನ್ದ್ರಿಯಃ। ಗುಣೇಷ್ವಸಕ್ತಧೀರೀಶೋ ಗುಣಸಙ್ಗೋ ವಿಪರ್ಯಯಃ

ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವವನು ನಿಜವಾದ ಒಡೆಯನು; ಆದರೆ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವವನು ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏತ ಉದ್ಧವ ತೇ ಪ್ರಶ್ನಾಃ ಸರ್ವೇ ಸಾಧು ನಿರೂಪಿತಾಃ। ಕಿಂ ವರ್ಣಿತೇನ ಬಹುನಾ ಲಕ್ಷಣಂ ಗುಣದೋಷಯೋಃ। ಗುಣದೋಷದೃಶಿರ್ದೋಷೋ ಗುಣಸ್ತೂಭಯವರ್ಜಿತಃ

ಉದ್ಧವ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಗುಣ ಮತ್ತು ದೋಷಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಗುಣದಲ್ಲಿಯೂ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡುವುದು ದೋಷವೇ; ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಗುಣವೆಂದರೆ ಎರಡನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇರುವದು.

ಪ್ರಾವೃಡ್ವರ್ಣನಂ ಶರದ್‌ವರ್ಣನಂ ಚ - ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ । ( ಅನುಷ್ಟುಪ್ ) ತಯೋಸ್ತದದ್‍ಭುತಂ ಕರ್ಮ ದಾವಾಗ್ನೇರ್ಮೋಕ್ಷಮಾತ್ಮನಃ । ಗೋಪಾಃ ಸ್ತ್ರೀಭ್ಯಃ ಸಮಾಚಖ್ಯುಃ ಪ್ರಲಮ್ಬವಧಮೇವ ಚ

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಗೋವಿನವರು ಆ ಇಬ್ಬರ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ಕಾಡಿನ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದುದನ್ನೂ, ಪ್ರಲಂಬನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದುದನ್ನೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಗೋಪವೃದ್ಧಾಶ್ಚ ಗೋಪ್ಯಶ್ಚ ತದುಪಾಕರ್ಣ್ಯ ವಿಸ್ಮಿತಾಃ । ಮೇನಿರೇ ದೇವಪ್ರವರೌ ಕೃಷ್ಣರಾಮೌ ವ್ರಜಂ ಗತೌ

ಅದು ಕೇಳಿದ ಗೋವೃದ್ಧರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

ತತಃ ಪ್ರಾವರ್ತತ ಪ್ರಾವೃಟ್ ಸರ್ವಸತ್ತ್ವಸಮುದ್‍ಭವಾ । ವಿದ್ಯೋತಮಾನಪರಿಧಿಃ ವಿಸ್ಫೂರ್ಜಿತ ನಭಸ್ತಲಾ

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು.

ಸಾನ್ದ್ರನೀಲಾಮ್ಬುದೈರ್ವ್ಯೋಮ ಸವಿದ್ಯುತ್ ಸ್ತನಯಿತ್‍ನುಭಿಃ । ಅಸ್ಪಷ್ಟಜ್ಯೋತಿಃ ಆಚ್ಛನ್ನಂ ಬ್ರಹ್ಮೇವ ಸಗುಣಂ ಬಭೌ

ಆಕಾಶವು ಗಾಢ ನೀಲಿಯ ಮೇಘಗಳಿಂದ, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣದಂತೆ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು—ಹೆಚ್ಚು ಗುಣಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ.

ಅಷ್ಟೌ ಮಾಸಾನ್ ನಿಪೀತಂ ಯದ್ ಭೂಮ್ಯಾಶ್ಚೋದಮಯಂ ವಸು । ಸ್ವಗೋಭಿರ್ಮೋಕ್ತುಮಾರೇಭೇ ಪರ್ಜನ್ಯಃ ಕಾಲ ಆಗತೇ

ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೀರಿಕೊಂಡ ನೀರನ್ನು, ಕಾಲ ಬಂತು ಎಂಬಾಗ, ಮೋಡಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ತಡಿದ್ವನ್ತೋ ಮಹಾಮೇಘಾಃ ಚಣ್ಡ ಶ್ವಸನ ವೇಪಿತಾಃ । ಪ್ರೀಣನಂ ಜೀವನಂ ಹ್ಯಸ್ಯ ಮುಮುಚುಃ ಕರುಣಾ ಇವ

ಮಹಾ ಮೇಘಗಳು ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹಲ್ಲಾಡುತ್ತಾ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಹಸಿವನ್ನು ತಣಿಸುವಂತೆ ಮಳೆಯನ್ನೆರೆಯುತ್ತಾ ಕರುಣೆಯಂತೆ ವರಿದವು.

ತಪಃಕೃಶಾ ದೇವಮೀಢಾ ಆಸೀದ್ ವರ್ಷೀಯಸೀ ಮಹೀ । ಯಥೈವ ಕಾಮ್ಯತಪಸಃ ತನುಃ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ಯ ತತ್ಫಲಮ್

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾದ ಭೂಮಿ, ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾಗಿದ್ದು, ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದ ತಪಸ್ವಿಯ ದೇಹದಂತೆ ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಯಿತು.

ನಿಶಾಮುಖೇಷು ಖದ್ಯೋತಾಃ ತಮಸಾ ಭಾನ್ತಿ ನ ಗ್ರಹಾಃ । ಯಥಾ ಪಾಪೇನ ಪಾಖಣ್ಡಾ ನ ಹಿ ವೇದಾಃ ಕಲೌ ಯುಗೇ

ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜ್ಯೋತಿನುಡಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ಪಾಖಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರುತ್ವಾ ಪರ್ಜನ್ಯನಿನದಂ ಮಣ್ಡುಕಾಃ ವ್ಯಸೃಜನ್ ಗಿರಃ । ತೂಷ್ಣೀಂ ಶಯಾನಾಃ ಪ್ರಾಗ್ ಯದ್ವದ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ ನಿಯಮಾತ್ಯಯೇ

ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೊದಲು ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಮೆಂಡಕಗಳು ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು; ಹೀಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿಯಮ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆಸನ್ ಉತ್ಪಥವಾಹಿನ್ಯಃ ಕ್ಷುದ್ರನದ್ಯೋಽನುಶುಷ್ಯತೀಃ । ಪುಂಸೋ ಯಥಾಸ್ವತಂತ್ರಸ್ಯ ದೇಹದ್ರವಿಣ ಸಮ್ಪದಃ

ಮುಗಿದು ಹೋದ ಮತ್ತು ದಾರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಚಿಕ್ಕ ನದಿಗಳು ಪುನಃ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು; ಸ್ವತಂತ್ರನಾದವನ ದೇಹದ ಬಲ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತೆ ಬರುವಂತೆ.

ಹರಿತಾ ಹರಿಭಿಃ ಶಷ್ಪೈಃ ಇನ್ದ್ರಗೋಪೈಶ್ಚ ಲೋಹಿತಾ । ಉಚ್ಛಿಲೀನ್ಧ್ರಕೃತಚ್ಛಾಯಾ ನೃಣಾಂ ಶ್ರೀರಿವ ಭೂರಭೂತ್

ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಣಬೆಗಳ ನೆರಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪುರುಷರಿಗೆ ಶ್ರೀರಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

ಕ್ಷೇತ್ರಾಣಿ ಶಷ್ಯಸಮ್ಪದ್‌ಭಿಃ ಕರ್ಷಕಾಣಾಂ ಮುದಂ ದದುಃ । ಮಾನಿನಾಂ ಉನುತಾಪಂ ವೈ ದೈವಾಧೀನಂ ಅಜಾನತಾಮ್

ಪೈರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೊಲಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದವು; ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ದೈವಾಧೀನವೆಂದು ತಿಳಿಯದ ಅಹಂಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಷಾದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

ಜಲಸ್ಥಲೌಕಸಃ ಸರ್ವೇ ನವವಾರಿನಿಷೇವಯಾ । ಅಬಿಭ್ರನ್ ರುಚಿರಂ ರೂಪಂ ಯಥಾ ಹರಿನಿಷೇವಯಾ

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ತಾಜಾಗಿಯಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಹರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಆಗುವಂತೆ.

ಸರಿದ್‌ಭೀ ಸಙ್‌ಗತಃ ಸಿನ್ಧುಃ ಚುಕ್ಷೋಭ ಶ್ವಸನೋರ್ಮಿಮಾನ್ । ಅಪಕ್ವಯೋಗಿನಶ್ಚಿತ್ತಂ ಕಾಮಾಕ್ತಂ ಗುಣಯುಗ್ ಯಥಾ

ಅನೇಕ ನದಿಗಳು ಸೇರಿ, ಗಾಳಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ಸಮುದ್ರವು ತುಂಬಿ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು; ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಅಪಕವ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ.

ಗಿರಯೋ ವರ್ಷಧಾರಾಭಿಃ ಹನ್ಯಮಾನಾ ನ ವಿವ್ಯಥುಃ । ಅಭಿಭೂಯಮಾನಾ ವ್ಯಸನೈಃ ಯಥಾ ಅಧೋಕ್ಷಜಚೇತಸಃ

ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪರ್ವತಗಳು ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವರು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕದಲುವುದಿಲ್ಲ.