ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆರಾಧನಂ ಭಗವತ ಈಹಮಾನಾ ನಿರಾಶಿಷಃ। ಯೇ ತು ನೇಚ್ಛನ್ತ್ಯಪಿ ಪರಂ ತೇ ಸ್ವಾರ್ಥಕುಶಲಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ

ಯಾರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಯಾವುದೇ ಆಶೆ ಇಲ್ಲದೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದೇ ಇದ್ದರೂ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಂಬಲಿಸುವವರು ಅಲ್ಲ.

ಆರಾಧ್ಯಾತ್ಮಪ್ರದಂ ದೇವಂ ಸ್ವಾತ್ಮಾನಂ ಜಗದೀಶ್ವರಮ್। ಕೋ ವೃಣೀತ ಗುಣಸ್ಪರ್ಶಂ ಬುಧಃ ಸ್ಯಾನ್ನರಕೇಽಪಿ ಯತ್

ಯಾರು ಜ್ಞಾನಿಗಳೋ, ಅವರು ಸ್ವಾತ್ಮನನ್ನೂ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನನ್ನೂ ಕೊಡುವ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನರಕಕ್ಕೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಗುಣಗಳ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಯಾರು ಆಯ್ಕೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ?

ತದಿದಂ ಮಮ ದೌರ್ಜನ್ಯಂ ಬಾಲಿಶಸ್ಯ ಮಹೀಯಸಿ। ಕ್ಷನ್ತುಮರ್ಹಸಿ ಮಾತಸ್ತ್ವಂ ದಿಷ್ಟ್ಯಾ ಗರ್ಭೋ ಮೃತೋತ್ಥಿತಃ

ಆದುದರಿಂದ, ತಾಯಿ, ನಾನು ಬಾಲಿಶನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಈ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪನ್ನು ನೀವು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಿಮ್ಮ ಗರ್ಭ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ.

ಶ್ರೀಶುಕ ಉವಾಚ। ಇನ್ದ್ರಸ್ತಯಾಭ್ಯನುಜ್ಞಾತಃ ಶುದ್ಧಭಾವೇನ ತುಷ್ಟಯಾ। ಮರುದ್ಭಿಃ ಸಹ ತಾಂ ನತ್ವಾ ಜಗಾಮ ತ್ರಿದಿವಂ ಪ್ರಭುಃ

ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಆಕೆಯ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದ ಇಂದ್ರನು, ಮರುತರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಕೆಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

ಏವಂ ತೇ ಸರ್ವಮಾಖ್ಯಾತಂ ಯನ್ಮಾಂ ತ್ವಂ ಪರಿಪೃಚ್ಛಸಿ। ಮಙ್ಗಲಂ ಮರುತಾಂ ಜನ್ಮ ಕಿಂ ಭೂಯಃ ಕಥಯಾಮಿ ತೇ

ಈ ರೀತಿ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ, ಮರುತರುಗಳ ಶುಭಜನನವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಮಹೀಪತಿಸ್ತ್ವಥ ತತ್ಕರ್ಮ ಗರ್ಹ್ಯಂ ವಿಚಿನ್ತಯನ್ ನಾತ್ಮಕೃತಂ ಸುದುರ್ಮನಾಃ । ಅಹೋ ಮಯಾ ನೀಚಮನಾರ್ಯವತ್ಕೃತಂ ನಿರಾಗಸಿ ಬ್ರಹ್ಮಣಿ ಗೂಢತೇಜಸಿ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನು, ತಾನು ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಆ ನಿಂದನಾರ್ಹವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, 'ಅಯ್ಯೋ, ಪಾಪವಿಲ್ಲದ, ಗುಪ್ತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ನೀಚವಾಗಿ, ಅನಾರ್ಯನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ವಿಷಾದಿಸಿದನು.

ಧ್ರುವಂ ತತೋ ಮೇ ಕೃತದೇವಹೇಲನಾದ್ ದುರತ್ಯಯಂ ವ್ಯಸನಂ ನಾತಿದೀರ್ಘಾತ್ । ತದಸ್ತು ಕಾಮಂ ಹ್ಯಘನಿಷ್ಕೃತಾಯ ಮೇ ಯಥಾ ನ ಕುರ್ಯಾಂ ಪುನರೇವಮದ್ಧಾ

'ನಾನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ಬಹಳ ಬೇಗನೆ ತಡೆಯಲಾಗದ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ನನಗೆ ಸಂಭವಿಸಲಿದೆ. ಅದು ಆಗಲಿ, ಅದು ನನ್ನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಲಿ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಇಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಂದೂ ಮಾಡದಂತೆ ಆಗಲಿ.'

ಅದ್ಯೈವ ರಾಜ್ಯಂ ಬಲಮೃದ್ಧಕೋಶಂ ಪ್ರಕೋಪಿತಬ್ರಹ್ಮಕುಲಾನಲೋ ಮೇ । ದಹತ್ವಭದ್ರಸ್ಯ ಪುನರ್ನ ಮೇಽಭೂತ್ ಪಾಪೀಯಸೀ ಧೀರ್ದ್ವಿಜದೇವಗೋಭ್ಯಃ

'ಇಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲದ ಅಗ್ನಿ, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಧನವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಲಿ. ನಾನು ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತನು, ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ದೇವತೆಗಳು, ಹಸುಗಳಿಗೆ ಪಾಪದ ಚಿಂತನೆ ಬರುವಂತಾಗಬಾರದು.'

ಸ ಚಿನ್ತಯನ್ನಿತ್ಥಮಥಾಶೃಣೋದ್ ಯಥಾ ಮುನೇಃ ಸುತೋಕ್ತೋ ನಿರ್‌ಋತಿಸ್ತಕ್ಷಕಾಖ್ಯಃ । ಸ ಸಾಧು ಮೇನೇ ನ ಚಿರೇಣ ತಕ್ಷಕಾ ನಲಂ ಪ್ರಸಕ್ತಸ್ಯ ವಿರಕ್ತಿಕಾರಣಮ್

ಈ ರೀತಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಋಷಿಪುತ್ರನು ತಾನು ತಕ್ಷಣ ಸಾವನ್ನು ತಾಕ್ಷಕ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸರ್ಪದ ಮೂಲಕ ವಿಧಿಸಿದ್ದನೆಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅದು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ತಾಕ್ಷಕನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅಸಕ್ತಿಯು ಬರುತ್ತದೆ.

ಅಥೋ ವಿಹಾಯೇಮಮಮುಂ ಚ ಲೋಕಂ ವಿಮರ್ಶಿತೌ ಹೇಯತಯಾ ಪುರಸ್ತಾತ್ । ಕೃಷ್ಣಾಙ್‌ಘ್ರಿಸೇವಾಮಧಿಮನ್ಯಮಾನ ಉಪಾವಿಶತ್ ಪ್ರಾಯಮಮರ್ತ್ಯನದ್ಯಾಮ್

ಆಮೇಲೆ, ಈ ಲೋಕವನ್ನೂ, ಪರಲೋಕವನ್ನೂ, ಅವುಗಳ ವ್ಯರ್ಥತೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಅಮರನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.

ಯಾ ವೈ ಲಸಚ್ಛ್ರೀತುಲಸೀವಿಮಿಶ್ರ ಕೃಷ್ಣಾಙ್‌ಘ್ರಿರೇಣ್ವಭ್ಯಧಿಕಾಮ್ಬುನೇತ್ರೀ । ಪುನಾತಿ ಲೋಕಾನುಭಯತ್ರ ಸೇಶಾನ್ ಕಸ್ತಾಂ ನ ಸೇವೇತ ಮರಿಷ್ಯಮಾಣಃ

ಅನಂತ ಶ್ರೀಯುಳ್ಳ ತುಳಸಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಧೂಳಿಯುಳ್ಳ ಆ ನದಿಯ ನೀರು ಗಂಗೆಯಿಗಿಂತ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಅವುಗಳ ಒಡೆಯರನ್ನೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಯಬೇಕಾದವನು ಆಕೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸದೆ ಇರುವನು ಯಾರು?

ಇತಿ ವ್ಯವಚ್ಛಿದ್ಯ ಸ ಪಾಣ್ಡವೇಯಃ ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶಂ ಪ್ರತಿ ವಿಷ್ಣುಪದ್ಯಾಮ್ । ದಧೌ ಮುಕುನ್ದಾಙ್‌ಘ್ರಿಮನನ್ಯಭಾವೋ ಮುನಿವ್ರತೋ ಮುಕ್ತಸಮಸ್ತಸಙ್ಗಃ

ಈ ರೀತಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಪಾಂಡವನಂದನನು ವಿಷ್ಣುಪದದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಮುಕುಂದನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟಿದ್ದನು, ಮುನಿವ್ರತದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು.

ತತ್ರೋಪಜಗ್ಮುರ್ಭುವನಂ ಪುನಾನಾ ಮಹಾನುಭಾವಾ ಮುನಯಃ ಸಶಿಷ್ಯಾಃ । ಪ್ರಾಯೇಣ ತೀರ್ಥಾಭಿಗಮಾಪದೇಶೈಃ ಸ್ವಯಂ ಹಿ ತೀರ್ಥಾನಿ ಪುನನ್ತಿ ಸನ್ತಃ

ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾನ್ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಬಂದರು. ಬಹುತೇಕರು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ, ಸಜ್ಜನರು ತಾವು ಇರುವ ತಾಣವನ್ನೇ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅತ್ರಿರ್ವಸಿಷ್ಠಶ್ಚ್ಯವನಃ ಶರದ್ವಾನ್ ಅರಿಷ್ಟನೇಮಿರ್ಭೃಗುರಙ್‌ಗಿರಾಶ್ಚ । ಪರಾಶರೋ ಗಾಧಿಸುತೋಽಥ ರಾಮ ಉತಥ್ಯ ಇನ್ದ್ರಪ್ರಮದೇಧ್ಮವಾಹೌ

ಅತ್ರಿ, ವಸಿಷ್ಠ, ಚ್ಯವನ, ಶರದ್ವಾನ್, ಅರಿಷ್ಟನೇಮಿ, ಭೃಗು ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸರು; ಪರಾಶರ, ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರ, ನಂತರ ರಾಮ, ಉತ್ತಥ್ಯ, ಇಂದ್ರಪ್ರಮದ ಮತ್ತು ಇಧ್ಮವಾಹ ಕೂಡ ಇದ್ದರು.

ಮೇಧಾತಿಥಿರ್ದೇವಲ ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣೋ ಭಾರದ್ವಾಜೋ ಗೌತಮಃ ಪಿಪ್ಪಲಾದಃ । ಮೈತ್ರೇಯ ಔರ್ವಃ ಕವಷಃ ಕುಮ್ಭಯೋನಿಃ ದ್ವೈಪಾಯನೋ ಭಗವಾನ್ ನಾರದಶ್ಚ

ಮೇಧಾತಿಥಿ, ದೇವಲ, ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಗೌತಮ, ಪಿಪ್ಪಲಾದ; ಮೈತ್ರೇಯ, ಔರ್ವ, ಕವಷ, ಕುಂಭಯೋನಿ, ದ್ವೈಪಾಯನ ಮತ್ತು ಭಗವಂತನಾದ ನಾರದರು ಕೂಡ ಆಗಮಿಸಿದರು.

ಅನ್ಯೇ ಚ ದೇವರ್ಷಿಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿವರ್ಯಾ ರಾಜರ್ಷಿವರ್ಯಾ ಅರುಣಾದಯಶ್ಚ । ನಾನಾರ್ಷೇಯಪ್ರವರಾನ್ ಸಮೇತಾನ್ ಅಭ್ಯರ್ಚ್ಯ ರಾಜಾ ಶಿರಸಾ ವವನ್ದೇ

ಮತ್ತಿತರ ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಮುಖರು, ಅರುಣ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಗಡಿಗರೂ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಸಂತತಿಯರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಿ, ರಾಜನು ಶಿರವೊಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

ಸುಖೋಪವಿಷ್ಟೇಷ್ವಥ ತೇಷು ಭೂಯಃ ಕೃತಪ್ರಣಾಮಃ ಸ್ವಚಿಕೀರ್ಷಿತಂ ಯತ್ । ವಿಜ್ಞಾಪಯಾಮಾಸ ವಿವಿಕ್ತಚೇತಾ ಉಪಸ್ಥಿತೋಽಗ್ರೇಽಭಿಗೃಹೀತಪಾಣಿಃ

ಅವರು ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತ ನಂತರ, ರಾಜನು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು.

ರಾಜೋವಾಚ ಅಹೋ ವಯಂ ಧನ್ಯತಮಾ ನೃಪಾಣಾಂ ಮಹತ್ತಮಾನುಗ್ರಹಣೀಯಶೀಲಾಃ । ರಾಜ್ಞಾಂ ಕುಲಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪಾದಶೌಚಾದ್ ದೂರಾದ್ ವಿಸೃಷ್ಟಂ ಬತ ಗರ್ಹ್ಯಕರ್ಮ

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: 'ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜರಲ್ಲಿ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು. ಮಹಾನ್ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ರಾಜವಂಶ ದೂರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಅಯ್ಯಾ, ಎಂತಹ ದೋಷಕರ ಕಾರ್ಯಗಳು.'

ತಸ್ಯೈವ ಮೇಽಘಸ್ಯ ಪರಾವರೇಶೋ ವ್ಯಾಸಕ್ತಚಿತ್ತಸ್ಯ ಗೃಹೇಷ್ವಭೀಕ್ಷ್ಣಮ್ । ನಿರ್ವೇದಮೂಲೋ ದ್ವಿಜಶಾಪರೂಪೋ ಯತ್ರ ಪ್ರಸಕ್ತೋ ಭಯಮಾಶು ಧತ್ತೇ

ನನ್ನಂತಹ ಪಾಪಿಗೆ, ಮನೆಮಂದಳಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಪರಮಾತ್ಮನು ದ್ವಿಜರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯ ಭಾವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.

ತಂ ಮೋಪಯಾತಂ ಪ್ರತಿಯನ್ತು ವಿಪ್ರಾ ಗಙ್ಗಾ ಚ ದೇವೀ ಧೃತಚಿತ್ತಮೀಶೇ । ದ್ವಿಜೋಪಸೃಷ್ಟಃ ಕುಹಕಸ್ತಕ್ಷಕೋ ವಾ ದಶತ್ವಲಂ ಗಾಯತ ವಿಷ್ಣುಗಾಥಾಃ

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ನನ್ನೊಡನೆ ಇರಲಿ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ, ಗಂಗಾದೇವಿಯೂ ಇರಲಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಕ್ಷಕನ ಹಾವು ಬಂದು ಕಚ್ಚಲಿ, ಏನೇ ಆಗಲಿ, ನೀವು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿರಿ.

ಪುನಶ್ಚ ಭೂಯಾದ್‍ಭಗವತ್ಯನನ್ತೇ ರತಿಃ ಪ್ರಸಙ್ಗಶ್ಚ ತದಾಶ್ರಯೇಷು । ಮಹತ್ಸು ಯಾಂ ಯಾಮುಪಯಾಮಿ ಸೃಷ್ಟಿಂ ಮೈತ್ರ್ಯಸ್ತು ಸರ್ವತ್ರ ನಮೋ ದ್ವಿಜೇಭ್ಯಃ

ಪುನಃ ಅನಂತನಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಸದಾ ಇರಲಿ. ನಾನು ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಜನಿಸಿದರೂ, ಮಹಾತ್ಮರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ ಇರಲಿ. ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಇತಿ ಸ್ಮ ರಾಜಾಧ್ಯವಸಾಯಯುಕ್ತಃ ಪ್ರಾಚೀನಮೂಲೇಷು ಕುಶೇಷು ಧೀರಃ । ಉದಙ್‌ಮುಖೋ ದಕ್ಷಿಣಕೂಲ ಆಸ್ತೇ ಸಮುದ್ರಪತ್‍ನ್ಯಾಃ ಸ್ವಸುತನ್ಯಸ್ತಭಾರಃ

ಹೀಗೆ, ರಾಜನು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ, ಪೂರ್ವದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಶದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಪುತ್ರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ನಿರಾಳನಾದನು.

ಏವಂ ಚ ತಸ್ಮಿನ್ ನರದೇವದೇವೇ ಪ್ರಾಯೋಪವಿಷ್ಟೇ ದಿವಿ ದೇವಸಙ್ಘಾಃ । ಪ್ರಶಸ್ಯ ಭೂಮೌ ವ್ಯಕಿರನ್ ಪ್ರಸೂನೈಃ ಮುದಾ ಮುಹುರ್ದುನ್ದುಭಯಶ್ಚ ನೇದುಃ

ಆ ರಾಜನು ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಡೊಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಬಾರಿಸಿದರು.

ಮಹರ್ಷಯೋ ವೈ ಸಮುಪಾಗತಾ ಯೇ ಪ್ರಶಸ್ಯ ಸಾಧ್ವಿತ್ಯನುಮೋದಮಾನಾಃ । ಊಚುಃ ಪ್ರಜಾನುಗ್ರಹಶೀಲಸಾರಾ ಯದುತ್ತಮಶ್ಲೋಕಗುಣಾಭಿರೂಪಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ರಾಜನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಅವನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದರು: 'ಇವನ ನಡೆ ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ.'

ನ ವಾ ಇದಂ ರಾಜರ್ಷಿವರ್ಯ ಚಿತ್ರಂ ಭವತ್ಸು ಕೃಷ್ಣಂ ಸಮನುವ್ರತೇಷು । ಯೇಽಧ್ಯಾಸನಂ ರಾಜಕಿರೀಟಜುಷ್ಟಂ ಸದ್ಯೋ ಜಹುರ್ಭಗವತ್ಪಾರ್ಶ್ವಕಾಮಾಃ

ಹೇ ರಾಜರ್ಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾದವರಲ್ಲಿ ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ. ಅವರು ರಾಜಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು, ಕಿರೀಟವನ್ನು ತೊರೆದು, ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.

ಸರ್ವೇ ವಯಂ ತಾವದಿಹಾಸ್ಮಹೇಽದ್ಯ ಕಲೇವರಂ ಯಾವದಸೌ ವಿಹಾಯ । ಲೋಕಂ ಪರಂ ವಿರಜಸ್ಕಂ ವಿಶೋಕಂ ಯಾಸ್ಯತ್ಯಯಂ ಭಾಗವತಪ್ರಧಾನಃ

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಈ ಭಗವತ್ಪ್ರಿಯನು ಕಾಮ-ಶೋಕಗಳಿಲ್ಲದ ಪರಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಆಶ್ರುತ್ಯ ತದ್ ಋಷಿಗಣವಚಃ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಸಮಂ ಮಧುಚ್ಯುದ್ ಗುರು ಚಾವ್ಯಲೀಕಮ್ । ಆಭಾಷತೈನಾನಭಿನನ್ದ್ಯ ಯುಕ್ತಾನ್ ಶುಶ್ರೂಷಮಾಣಶ್ಚರಿತಾನಿ ವಿಷ್ಣೋಃ

ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರೀಕ್ಷಿತನು, ಮಧುಚ್ಯುದನೂ, ತನ್ನ ಗುರುಗಳೊಡನೆ, ದೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಬಂದವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಆತುರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

ಸಮಾಗತಾಃ ಸರ್ವತ ಏವ ಸರ್ವೇ ವೇದಾ ಯಥಾ ಮೂರ್ತಿಧರಾಸ್ತ್ರಿಪೃಷ್ಠೇ । ನೇಹಾಥವಾಮುತ್ರ ಚ ಕಶ್ಚನಾರ್ಥ ಋತೇ ಪರಾನುಗ್ರಹಮಾತ್ಮಶೀಲಮ್

ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಹೇಗೆ ವೇದಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯೂ, ಪರೋಪಕಾರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗುಣವನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ.

ತತಶ್ಚ ವಃ ಪೃಚ್ಛ್ಯಮಿಮಂ ವಿಪೃಚ್ಛೇ ವಿಶ್ರಭ್ಯ ವಿಪ್ರಾ ಇತಿ ಕೃತ್ಯತಾಯಾಮ್ । ಸರ್ವಾತ್ಮನಾ ಮ್ರಿಯಮಾಣೈಶ್ಚ ಕೃತ್ಯಂ ಶುದ್ಧಂ ಚ ತತ್ರಾಮೃಶತಾಭಿಯುಕ್ತಾಃ

ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ—ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಮರಣಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಯಾವುದು ಶುದ್ಧ ಕರ್ತವ್ಯ, ಅದನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿ ತಿಳಿಸಿ.