ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಥವಾಸ್ಯ ಪದಾಮ್ಭೋಜ ಮಕರನ್ದಲಿಹಾಂ ಸತಾಮ್ । ಕಿಮನ್ಯೈರಸದಾಲಾಪೈರಾಯುಷೋ ಯದಸದ್ವ್ಯಯಃ

ಅಥವಾ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಪದ್ಮದ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ, ಇತರ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಮಾತುಗಳು ಏನು ಉಪಯೋಗ? ಅವು ಜೀವಿತವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸುವುದಷ್ಟೆ.

ಕ್ಷುದ್ರಾಯುಷಾಂ ನೃಣಾಮಙ್ಗ ಮರ್ತ್ಯಾನಾಮೃತಮಿಚ್ಛತಾಮ್ । ಇಹೋಪಹೂತೋ ಭಗವಾನ್ಮೃತ್ಯುಃ ಶಾಮಿತ್ರಕರ್ಮಣಿ

ಓ ಮೃದುಸ್ವಭಾವಿಯೇ, ಈ ಕ್ಷುದ್ರ ಆಯಸ್ಸಿನ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಬಯಸುವವರಾದರೆ, ಭಗವಂತನು ಮರಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಋಷಿ ಶಾಮಿಕನಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ನ ಕಶ್ಚಿನ್ಮ್ರಿಯತೇ ತಾವದ್ಯಾವದಾಸ್ತ ಇಹಾನ್ತಕಃ । ಏತದರ್ಥಂ ಹಿ ಭಗವಾನಾಹೂತಃ ಪರಮರ್ಷಿಭಿಃ । ಅಹೋ ನೃಲೋಕೇ ಪೀಯೇತ ಹರಿಲೀಲಾಮೃತಂ ವಚಃ

ಇಲ್ಲಿ ಅಂತಕನು ಇರುವವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕರೆಯಿದರು. ಅಯ್ಯೋ, ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಲೀಲೆಯ ಅಮೃತವಚನವನ್ನು ಕುಡಿಯಲಿ!

ಮನ್ದಸ್ಯ ಮನ್ದಪ್ರಜ್ಞಸ್ಯ ವಯೋ ಮನ್ದಾಯುಷಶ್ಚ ವೈ । ನಿದ್ರಯಾ ಹ್ರಿಯತೇ ನಕ್ತಂ ದಿವಾ ಚ ವ್ಯರ್ಥಕರ್ಮಭಿಃ

ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರು ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವರೂ, ಕಡಿಮೆ ಆಯಸ್ಸಿನವರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಗಲು ಅನರ್ಥಕ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ ಯದಾ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ಕುರುಜಾಙ್ಗಲೇಽವಸತ್ಕಲಿಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಂ ನಿಜಚಕ್ರವರ್ತಿತೇ । ನಿಶಮ್ಯ ವಾರ್ತಾಮನತಿಪ್ರಿಯಾಂ ತತಃ ಶರಾಸನಂ ಸಂಯುಗಶೌಣ್ಡಿರಾದದೇ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಕುರುಜಾಂಗಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕಲಿಯು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಯುದ್ಧಶೂರನಾದ ಅವನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಂ ಶ್ಯಾಮತುರಙ್ಗಯೋಜಿತಂ ರಥಂ ಮೃಗೇನ್ದ್ರಧ್ವಜಮಾಶ್ರಿತಃ ಪುರಾತ್ । ವೃತೋ ರಥಾಶ್ವದ್ವಿಪಪತ್ತಿಯುಕ್ತಯಾ ಸ್ವಸೇನಯಾ ದಿಗ್ವಿಜಯಾಯ ನಿರ್ಗತಃ

ಅವನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಕಪ್ಪು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ, ಸಿಂಹದ ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಹೊರಟನು.

ಭದ್ರಾಶ್ವಂ ಕೇತುಮಾಲಂ ಚ ಭಾರತಂ ಚೋತ್ತರಾನ್ ಕುರೂನ್ । ಕಿಮ್ಪುರುಷಾದೀನಿ ವರ್ಷಾಣಿ ವಿಜಿತ್ಯ ಜಗೃಹೇ ಬಲಿಮ್

ಅವನು ಭದ್ರಾಶ್ವ, ಕೇತುಮಾಲ, ಭಾರತ, ಉತ್ತರ ಕುರು, ಕಿಂಪುರುಷ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಬಲಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು.

ನಗರಾಂಶ್ಚ ವನಾಂಶ್ಚೈವ ನದೀಶ್ಚ ವಿಮಲೋದಕಾಃ । ಪುರುಷಾನ್ ದೇವಕಲ್ಪಾಂಶ್ಚ ನಾರೀಶ್ಚ ಪ್ರಿಯದರ್ಶನಾಃ

ಅವನು ನಗರಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಸ್ವಚ್ಛ ನೀರಿನ ನದಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಇರುವ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಅದೃಷ್ಟಪೂರ್ವಾನ್ ಸುಭಗಾನ್ ಸ ದದರ್ಶ ಧನಞ್ಜಯಃ । ಸದನಾನಿ ಚ ಶುಭ್ರಾಣಿ ನಾರೀಶ್ಚಾಪ್ಸರಸಾಂ ನಿಭಾಃ

ಧನಂಜಯನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡದ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು, ಹೊಳೆಯುವ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಂತಿರುವ ಸುಂದರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತತ್ರ ತತ್ರೋಪಶೃಣ್ವಾನಃ ಸ್ವಪೂರ್ವೇಷಾಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್ । ಪ್ರಗೀಯಮಾಣಂ ಚ ಯಶಃ ಕೃಷ್ಣಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಸೂಚಕಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜ ಮಹಾಪುರುಷರ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವು ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆತ್ಮಾನಂ ಚ ಪರಿತ್ರಾತಮಶ್ವತ್ಥಾಮ್ನೋಽಸ್ತ್ರತೇಜಸಃ । ಸ್ನೇಹಂ ಚ ವೃಷ್ಣಿಪಾರ್ಥಾನಾಂ ತೇಷಾಂ ಭಕ್ತಿಂ ಚ ಕೇಶವೇ

ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಗ್ನಿಯಸ್ತ್ರದಿಂದ ತಾನೇ ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನೆಂಬುದನ್ನು, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಅವರ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇರುವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಅವನು ಕೇಳಿದನು.

ತೇಭ್ಯಃ ಪರಮಸನ್ತುಷ್ಟಃ ಪ್ರೀತ್ಯುಜ್ಜೃಮ್ಭಿತಲೋಚನಃ । ಮಹಾಧನಾನಿ ವಾಸಾಂಸಿ ದದೌ ಹಾರಾನ್ಮಹಾಮನಾಃ

ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು; ಆನಂದದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಬ್ಬಿದವು. ಮಹಾತ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಧನ, ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಹಾರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

ಸಾರಥ್ಯಪಾರಷದಸೇವನಸಖ್ಯದೌತ್ಯ ವೀರಾಸನಾನುಗಮನಸ್ತವನಪ್ರಣಾಮಾನ್ । ಸ್ನಿಗ್ಧೇಷು ಪಾಣ್ಡುಷು ಜಗತ್ಪ್ರಣತಿಂ ಚ ವಿಷ್ಣೋರ್ ಭಕ್ತಿಂ ಕರೋತಿ ನೃಪತಿಶ್ಚರಣಾರವಿನ್ದೇ

ರಾಜನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪಾಂಡವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ—ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿಯೂ, ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿಯೂ, ಸೇವಕನಾಗಿಯೂ, ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿಯೂ, ದೂತನಾಗಿಯೂ, ವೀರಾಸನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೂ, ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಂದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

* ತಸ್ಯೈವಂ ವರ್ತಮಾನಸ್ಯ ಪೂರ್ವೇಷಾಂ ವೃತ್ತಿಮನ್ವಹಮ್ । ನಾತಿದೂರೇ ಕಿಲಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಯದಾಸೀತ್ತನ್ನಿಬೋಧ ಮೇ

ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪೂರ್ವಜರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು—ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.

ಧರ್ಮಃ ಪದೈಕೇನ ಚರನ್ ವಿಚ್ಛಾಯಾಮುಪಲಭ್ಯ ಗಾಮ್ । ಪೃಚ್ಛತಿ ಸ್ಮಾಶ್ರುವದನಾಂ ವಿವತ್ಸಾಮಿವ ಮಾತರಮ್

ಧರ್ಮನು ಒಂದೇ ಕಾಲಿನಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ತನ್ನ ನೆರಳು ಕ್ಷೀಣವಾಗಿರುವ, ಕರುವಿನಿಂದ ದೂರವಾದ ಎಮ್ಮೆ ತಾಯಿಯಂತೆ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಧರ್ಮ ಉವಾಚ ಕಚ್ಚಿದ್ಭದ್ರೇಽನಾಮಯಮಾತ್ಮನಸ್ತೇ ವಿಚ್ಛಾಯಾಸಿ ಮ್ಲಾಯತೇಷನ್ಮುಖೇನ । ಆಲಕ್ಷಯೇ ಭವತೀಮನ್ತರಾಧಿಂ ದೂರೇ ಬನ್ಧುಂ ಶೋಚಸಿ ಕಞ್ಚನಾಮ್ಬ

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೆ? ಏಕೆ ನೀನು ಬಾಡಿ, ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀಯೆ? ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ದುಃಖವಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ—ಅಮ್ಮಾ, ದೂರದ ಬಂಧುವಿಗಾಗಿ ನೀನು ದುಃಖಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಪಾದೈರ್ನ್ಯೂನಂ ಶೋಚಸಿ ಮೈಕಪಾದಮಾತ್ಮಾನಂ ವಾ ವೃಷಲೈರ್ಭೋಕ್ಷ್ಯಮಾಣಮ್ । ಆಹೋ ಸುರಾದೀನ್ ಹೃತಯಜ್ಞಭಾಗಾನ್ ಪ್ರಜಾ ಉತ ಸ್ವಿನ್ಮಘವತ್ಯವರ್ಷತಿ

ನಿನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲು ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆನಾ, ದುಷ್ಟರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಭಯಪಡುವೆಯಾ, ದೇವತೆಗಳ ಹವನ ಭಾಗ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ, ಇಲ್ಲವೇ ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಜನರು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ?

ಅರಕ್ಷ್ಯಮಾಣಾಃ ಸ್ತ್ರಿಯ ಉರ್ವಿ ಬಾಲಾನ್ ಶೋಚಸ್ಯಥೋ ಪುರುಷಾದೈರಿವಾರ್ತಾನ್ । ವಾಚಂ ದೇವೀಂ ಬ್ರಹ್ಮಕುಲೇ ಕುಕರ್ಮಣ್ಯಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯೇ ರಾಜಕುಲೇ ಕುಲಾಗ್ರ್ಯಾನ್

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಹೆಂಗಸರು, ಮಕ್ಕಳು ಕ್ರೂರ ಪುರುಷರಿಂದ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ? ದೇವಿಯ ಮಾತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಕೆಡಿದಿರುವುದಕ್ಕೆ, ಅಥವಾ ಧರ್ಮಹೀನ ರಾಜರಿಂದ ಕುಲವಂತರು ಅವಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ?

ಕಿಂ ಕ್ಷತ್ರಬನ್ಧೂನ್ ಕಲಿನೋಪಸೃಷ್ಟಾನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಾಣಿ ವಾ ತೈರವರೋಪಿತಾನಿ । ಇತಸ್ತತೋ ವಾಶನಪಾನವಾಸಃ ಸ್ನಾನವ್ಯವಾಯೋನ್ಮುಖಜೀವಲೋಕಮ್

ಕಲಿಯುಗದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿರುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವಂಶಗಳಿಗಾಗಿ, ಅವರಿಂದ ನಾಶವಾದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ದುಃಖವೋ? ಇಲ್ಲವೇ ಜನರು ಆಹಾರ, ನೀರು, ವಾಸಸ್ಥಾನ, ಸ್ನಾನಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ?

ಯದ್ವಾಮ್ಬ ತೇ ಭೂರಿಭರಾವತಾರ ಕೃತಾವತಾರಸ್ಯ ಹರೇರ್ಧರಿತ್ರಿ । ಅನ್ತರ್ಹಿತಸ್ಯ ಸ್ಮರತೀ ವಿಸೃಷ್ಟಾ ಕರ್ಮಾಣಿ ನಿರ್ವಾಣವಿಲಮ್ಬಿತಾನಿ

ಅಥವಾ, ಅಮ್ಮಾ, ಭಾರವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ಅವತರಿಸಿದ ಹರಿಯು ಈಗ ಮರೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನು ಮಾಡಿದ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ನಿನ್ನ ಮುಕ್ತಿಯೂ ವಿಳಂಬವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ?

ಇದಂ ಮಮಾಚಕ್ಷ್ವ ತವಾಧಿಮೂಲಂ ವಸುನ್ಧರೇ ಯೇನ ವಿಕರ್ಶಿತಾಸಿ । ಕಾಲೇನ ವಾ ತೇ ಬಲಿನಾಂ ಬಲೀಯಸಾ ಸುರಾರ್ಚಿತಂ ಕಿಂ ಹೃತಮಮ್ಬ ಸೌಭಗಮ್

ಓ ಭೂಮಾತೆ, ನಿನ್ನ ದುಃಖದ ಮೂಲವೇನು ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀನು ಹೀಗೆ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ? ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸಿದ ನಿನ್ನ ಶುಭಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಲವೆಂಬ ಬಲಿಷ್ಠನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆಯೆ?

ಧರಣ್ಯುವಾಚ ಭವಾನ್ ಹಿ ವೇದ ತತ್ಸರ್ವಂ ಯನ್ಮಾಂ ಧರ್ಮಾನುಪೃಚ್ಛಸಿ । ಚತುರ್ಭಿರ್ವರ್ತಸೇ ಯೇನ ಪಾದೈರ್ಲೋಕಸುಖಾವಹೈಃ

ಭೂಮಿ ಹೇಳಿದಳು: ನೀನೇನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀನು ತಿಳಿದವನೇ ಧರ್ಮನೇ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ.

ಸತ್ಯಂ ಶೌಚಂ ದಯಾ ಕ್ಷಾನ್ತಿಸ್ತ್ಯಾಗಃ ಸನ್ತೋಷ ಆರ್ಜವಮ್ । ಶಮೋ ದಮಸ್ತಪಃ ಸಾಮ್ಯಂ ತಿತಿಕ್ಷೋಪರತಿಃ ಶ್ರುತಮ್

ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ಕ್ಷಮೆ, ತ್ಯಾಗ, ಸಂತೋಷ, ಸರಳತೆ, ಮನಶಾಂತಿ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ, ತಪಸ್ಸು, ಸಮತೆ, ಸಹನೆ, ವೈರಾಗ್ಯ, ವಿದ್ಯೆ—

ಜ್ಞಾನಂ ವಿರಕ್ತಿರೈಶ್ವರ್ಯಂ ಶೌರ್ಯಂ ತೇಜೋ ಬಲಂ ಸ್ಮೃತಿಃ । ಸ್ವಾತನ್ತ್ರ್ಯಂ ಕೌಶಲಂ ಕಾನ್ತಿರ್ಧೈರ್ಯಂ ಮಾರ್ದವಮೇವ ಚ

ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಶೌರ್ಯ, ಪ್ರಕಾಶ, ಶಕ್ತಿ, ಸ್ಮರಣೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಕುಶಲತೆ, ಕಾಂತಿ, ಧೈರ್ಯ, ಮೃದುತ್ವ—

ಪ್ರಾಗಲ್ಭ್ಯಂ ಪ್ರಶ್ರಯಃ ಶೀಲಂ ಸಹ ಓಜೋ ಬಲಂ ಭಗಃ । ಗಾಮ್ಭೀರ್ಯಂ ಸ್ಥೈರ್ಯಮಾಸ್ತಿಕ್ಯಂ ಕೀರ್ತಿರ್ಮಾನೋಽನಹಙ್ಕೃತಿಃ

ಧೈರ್ಯ, ವಿನಯ, ಉತ್ತಮ ಸ್ವಭಾವ, ಸಹನೆ, ಶಕ್ತಿಯು, ಬಲ, ಭಾಗ್ಯ, ಗಂಭೀರತೆ, ಸ್ಥೈರ್ಯ, ನಂಬಿಕೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಮಾನ, ಅಹಂಕಾರರಹಿತತೆ—

ಏತೇ ಚಾನ್ಯೇ ಚ ಭಗವನ್ನಿತ್ಯಾ ಯತ್ರ ಮಹಾಗುಣಾಃ । ಪ್ರಾರ್ಥ್ಯಾ ಮಹತ್ತ್ವಮಿಚ್ಛದ್ಭಿರ್ನ ವಿಯನ್ತಿ ಸ್ಮ ಕರ್ಹಿಚಿತ್

ಈ ಮಹಾಗುಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕವುಗಳು ಸದಾ ನಿನ್ನಲ್ಲಿವೆ, ಭಗವಂತನೇ. ಮಹತ್ವವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಅವುಗಳನ್ನು ಹಾರೈಸುತ್ತಾರೆ; ಅವುಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ತೇನಾಹಂ ಗುಣಪಾತ್ರೇಣ ಶ್ರೀನಿವಾಸೇನ ಸಾಮ್ಪ್ರತಮ್ । ಶೋಚಾಮಿ ರಹಿತಂ ಲೋಕಂ ಪಾಪ್ಮನಾ ಕಲಿನೇಕ್ಷಿತಮ್

ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಗೂ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಪಾಪದಿಂದ ಕಲಿಯುಗದ ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಾಧಿತವಾದ ಲೋಕವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ದುಃಖದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಆತ್ಮಾನಂ ಚಾನುಶೋಚಾಮಿ ಭವನ್ತಂ ಚಾಮರೋತ್ತಮಮ್ । ದೇವಾನ್ ಪಿತೄನೃಷೀನ್ ಸಾಧೂನ್ ಸರ್ವಾನ್ ವರ್ಣಾಂಸ್ತಥಾಶ್ರಮಾನ್

ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ, ಭೂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ನಿನ್ನನ್ನೂ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಪಿತೃಗಳನ್ನು, ಋಷಿಗಳನ್ನು, ಎಲ್ಲಾ ಸಜ್ಜನರನ್ನು, ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಗಳನ್ನೂ, ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನೂ ನೋವುಪಟ್ಟು ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಾದಯೋ ಬಹುತಿಥಂ ಯದಪಾಙ್ಗಮೋಕ್ಷ ಕಾಮಾಸ್ತಪಃ ಸಮಚರನ್ ಭಗವತ್ಪ್ರಪನ್ನಾಃ । ಸಾ ಶ್ರೀಃ ಸ್ವವಾಸಮರವಿನ್ದವನಂ ವಿಹಾಯ ಯತ್ಪಾದಸೌಭಗಮಲಂ ಭಜತೇಽನುರಕ್ತಾ

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಕೇವಲ ಅವನ ಒಂದು ಕಣ್ಣುಪಾತಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೂ, ಆ ಶ್ರೀದೇವಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಕಮಲವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವನ ಪಾದದ ಧೂಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ.