ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸರ್ವ ತಮನು ನಿರ್ಜಗ್ಮುರ್ಭ್ರಾತರಃ ಕೃತನಿಶ್ಚಯಾಃ । ಕಲಿನಾಧರ್ಮಮಿತ್ರೇಣ ದೃಷ್ಟಾ ಸ್ಪೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರಜಾ ಭುವಿ

ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರೂ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೊರಟರು. ಏಕೆಂದರೆ, ಭೂಮಿಯ ಜನರು ಕಲಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದರು.

ತೇ ಸಾಧುಕೃತಸರ್ವಾರ್ಥಾ ಜ್ಞಾತ್ವಽಽತ್ಯನ್ತಿಕಮಾತಮನಃ । ಮನಸಾ ಧಾರಯಾಮಾಸುರ್ವೈಕುಠಚರಣಾಮ್ಬುಜಮ

ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಸದುಪಾಯದಿಂದ ಪೂರೈಸಿ, ಆತ್ಮನ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಅರಿತು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ವೈಕುಂಠನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರು.

ತದ್ಧನೋದ್ರಿಕ್ಯಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ವಿಶುದ್ಧಧಿಷಣಾಃ ಪರೇ । ತಸ್ಮಿನ ನಾರಾಯಣಪದೇ ಏಕಾನ್ತಮತಯೋ ಗತಿಮ

ಅವರು ಗಾಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ತಮ್ಮ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆ ಪರಮ ನಾರಾಯಣನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಟ್ಟರು.

ಅವಾಪುರ್ದುರವಾಪಾಂ ತೇ ಅಸದ್ಭಿರ್ವಿಷಯಾತ್ಮಭಿಃ । ವಿಹುತಕಲ್ಮಷಾಸ್ಥಾನೇ ವಿರಜೇನಾತ್ಮನೈವ ಹಿ

ಅವರು ಆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತರು ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೆ ಅದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ವಿದುರೋಽಪಿ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಪ್ರಭಾಸೇ ದೇಹಮಾತ್ಮವಾನ । ಕೃಷ್ಣಾವೇಶೇನ ತಚ್ಚಿತ್ತಃ ಪಿತೃಭಿಃ ಸ್ವಕ್ಷಯಂ ಯಯೌ

ವಿದುರನು ಕೂಡ ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟವನಾಗಿ, ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

ದ್ರೌಪದೀ ಚ ತದಾಽಽಜ್ಞಾಯ ಪತೀನಾಮನಪೇಕ್ಷತಾಮ । ವಾಸುದೇವೇ ಭಗವತಿ ಹ್ಯೋಕಾನ್ತಮತಿರಾಪ ತಮ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯೂ ತನ್ನ ಪತಿಗಳ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಭಗವಂತನಾದ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಟ್ಟಳು ಮತ್ತು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದರು.

ಯಃ ಶ್ರದ್ಧಯೈತದ ಭಗವತ್ಪ್ರಿಯಾಣಾಂ ಪಾಣ್ಡೋಃ ಸುತಾನಾಮಿತೀ ಸಮ್ಪ್ರಯಾಣಮ । ಶ್ರುಣೋತ್ಯಲಂ ಸ್ವತ್ಯಯನಂ ಪವಿತ್ರಂ ಲಬ್ಧ್ಯಾ ಹರೌ ಭಕ್ತಿಮುಪೈತಿ ಸಿದ್ಧಿಮ

ಯಾರು ಪಾಂಡುಪುತ್ರರ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಶುಭಕರವಾದ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ ತತಃ ಪರೀಕ್ಷಿದ್ದ್ವಿಜವರ್ಯಶಿಕ್ಷಯಾ ಮಹೀಂ ಮಹಾಭಾಗವತಃ ಶಶಾಸ ಹ । ಯಥಾ ಹಿ ಸೂತ್ಯಾಮಭಿಜಾತಕೋವಿದಾಃ ಸಮಾದಿಶನ್ ವಿಪ್ರ ಮಹದ್ಗುಣಸ್ತಥಾ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಂತರ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾಭಕ್ತನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಉಪದೇಶದಂತೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದನು; ಹೇಗೆ ಜಾಣರು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಮಗುವಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ.

ಸ ಉತ್ತರಸ್ಯ ತನಯಾಮುಪಯೇಮ ಇರಾವತೀಮ್ । ಜನಮೇಜಯಾದೀಂಶ್ಚತುರಸ್ತಸ್ಯಾಮುತ್ಪಾದಯತ್ಸುತಾನ್

ಅವನು ಉತ್ತರನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಇರಾವತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳಿಂದ ಜನಮೇಜಯ ಮೊದಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಆಜಹಾರಾಶ್ವಮೇಧಾಂಸ್ತ್ರೀನ್ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣಾನ್ । ಶಾರದ್ವತಂ ಗುರುಂ ಕೃತ್ವಾ ದೇವಾ ಯತ್ರಾಕ್ಷಿಗೋಚರಾಃ

ಅವನು ಗಂಗೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಬಹಳ ದಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದನು; ಶಾರದ್ವತನು ಅವನ ಗುರುವಾಗಿದ್ದನು, ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.

ನಿಜಗ್ರಾಹೌಜಸಾ ವೀರಃ ಕಲಿಂ ದಿಗ್ವಿಜಯೇ ಕ್ವಚಿತ್ । ನೃಪಲಿಙ್ಗಧರಂ ಶೂದ್ರಂ ಘ್ನನ್ತಂ ಗೋಮಿಥುನಂ ಪದಾ

ಒಂದು ಬಾರಿ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಾಗ, ಶೂರನಾದ ರಾಜನು, ರಾಜನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಶೂದ್ರನಾಗಿದ್ದ ಕಲಿಯನ್ನು, ಅವನು ಹಸುವು ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಿಡಿದನು.

ಶೌನಕ ಉವಾಚ ಕಸ್ಯ ಹೇತೋರ್ನಿಜಗ್ರಾಹ ಕಲಿಂ ದಿಗ್ವಿಜಯೇ ನೃಪಃ । ನೃದೇವಚಿಹ್ನಧೃಕ್ಶೂದ್ರ ಕೋಽಸೌ ಗಾಂ ಯಃ ಪದಾಹನತ್ । ತತ್ಕಥ್ಯತಾಂ ಮಹಾಭಾಗ ಯದಿ ಕೃಷ್ಣಕಥಾಶ್ರಯಮ್

ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜನು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಾಗ ಕಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು? ರಾಜಚಿಹ್ನೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಆ ಶೂದ್ರನು ಯಾರು? ಅವನು ಹಸುವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದನು; ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸು, ಮಹಾಭಾಗನೆ, ಇದು ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಿದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು.

ಅಥವಾಸ್ಯ ಪದಾಮ್ಭೋಜ ಮಕರನ್ದಲಿಹಾಂ ಸತಾಮ್ । ಕಿಮನ್ಯೈರಸದಾಲಾಪೈರಾಯುಷೋ ಯದಸದ್ವ್ಯಯಃ

ಅಥವಾ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಪದ್ಮದ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ, ಇತರ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಮಾತುಗಳು ಏನು ಉಪಯೋಗ? ಅವು ಜೀವಿತವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸುವುದಷ್ಟೆ.

ಕ್ಷುದ್ರಾಯುಷಾಂ ನೃಣಾಮಙ್ಗ ಮರ್ತ್ಯಾನಾಮೃತಮಿಚ್ಛತಾಮ್ । ಇಹೋಪಹೂತೋ ಭಗವಾನ್ಮೃತ್ಯುಃ ಶಾಮಿತ್ರಕರ್ಮಣಿ

ಓ ಮೃದುಸ್ವಭಾವಿಯೇ, ಈ ಕ್ಷುದ್ರ ಆಯಸ್ಸಿನ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಬಯಸುವವರಾದರೆ, ಭಗವಂತನು ಮರಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಋಷಿ ಶಾಮಿಕನಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ನ ಕಶ್ಚಿನ್ಮ್ರಿಯತೇ ತಾವದ್ಯಾವದಾಸ್ತ ಇಹಾನ್ತಕಃ । ಏತದರ್ಥಂ ಹಿ ಭಗವಾನಾಹೂತಃ ಪರಮರ್ಷಿಭಿಃ । ಅಹೋ ನೃಲೋಕೇ ಪೀಯೇತ ಹರಿಲೀಲಾಮೃತಂ ವಚಃ

ಇಲ್ಲಿ ಅಂತಕನು ಇರುವವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕರೆಯಿದರು. ಅಯ್ಯೋ, ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಲೀಲೆಯ ಅಮೃತವಚನವನ್ನು ಕುಡಿಯಲಿ!

ಮನ್ದಸ್ಯ ಮನ್ದಪ್ರಜ್ಞಸ್ಯ ವಯೋ ಮನ್ದಾಯುಷಶ್ಚ ವೈ । ನಿದ್ರಯಾ ಹ್ರಿಯತೇ ನಕ್ತಂ ದಿವಾ ಚ ವ್ಯರ್ಥಕರ್ಮಭಿಃ

ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರು ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವರೂ, ಕಡಿಮೆ ಆಯಸ್ಸಿನವರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ, ಹಗಲು ಅನರ್ಥಕ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ ಯದಾ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ಕುರುಜಾಙ್ಗಲೇಽವಸತ್ಕಲಿಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಂ ನಿಜಚಕ್ರವರ್ತಿತೇ । ನಿಶಮ್ಯ ವಾರ್ತಾಮನತಿಪ್ರಿಯಾಂ ತತಃ ಶರಾಸನಂ ಸಂಯುಗಶೌಣ್ಡಿರಾದದೇ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಕುರುಜಾಂಗಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕಲಿಯು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ದುಃಖದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಯುದ್ಧಶೂರನಾದ ಅವನು ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

ಸ್ವಲಙ್ಕೃತಂ ಶ್ಯಾಮತುರಙ್ಗಯೋಜಿತಂ ರಥಂ ಮೃಗೇನ್ದ್ರಧ್ವಜಮಾಶ್ರಿತಃ ಪುರಾತ್ । ವೃತೋ ರಥಾಶ್ವದ್ವಿಪಪತ್ತಿಯುಕ್ತಯಾ ಸ್ವಸೇನಯಾ ದಿಗ್ವಿಜಯಾಯ ನಿರ್ಗತಃ

ಅವನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಕಪ್ಪು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ, ಸಿಂಹದ ಧ್ವಜವಿರುವ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ತನ್ನ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಹೊರಟನು.

ಭದ್ರಾಶ್ವಂ ಕೇತುಮಾಲಂ ಚ ಭಾರತಂ ಚೋತ್ತರಾನ್ ಕುರೂನ್ । ಕಿಮ್ಪುರುಷಾದೀನಿ ವರ್ಷಾಣಿ ವಿಜಿತ್ಯ ಜಗೃಹೇ ಬಲಿಮ್

ಅವನು ಭದ್ರಾಶ್ವ, ಕೇತುಮಾಲ, ಭಾರತ, ಉತ್ತರ ಕುರು, ಕಿಂಪುರುಷ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಬಲಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು.

ನಗರಾಂಶ್ಚ ವನಾಂಶ್ಚೈವ ನದೀಶ್ಚ ವಿಮಲೋದಕಾಃ । ಪುರುಷಾನ್ ದೇವಕಲ್ಪಾಂಶ್ಚ ನಾರೀಶ್ಚ ಪ್ರಿಯದರ್ಶನಾಃ

ಅವನು ನಗರಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಸ್ವಚ್ಛ ನೀರಿನ ನದಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಇರುವ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

ಅದೃಷ್ಟಪೂರ್ವಾನ್ ಸುಭಗಾನ್ ಸ ದದರ್ಶ ಧನಞ್ಜಯಃ । ಸದನಾನಿ ಚ ಶುಭ್ರಾಣಿ ನಾರೀಶ್ಚಾಪ್ಸರಸಾಂ ನಿಭಾಃ

ಧನಂಜಯನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡದ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು, ಹೊಳೆಯುವ ಮನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಂತಿರುವ ಸುಂದರಿಯರನ್ನು ನೋಡಿದನು.

ತತ್ರ ತತ್ರೋಪಶೃಣ್ವಾನಃ ಸ್ವಪೂರ್ವೇಷಾಂ ಮಹಾತ್ಮನಾಮ್ । ಪ್ರಗೀಯಮಾಣಂ ಚ ಯಶಃ ಕೃಷ್ಣಮಾಹಾತ್ಮ್ಯಸೂಚಕಮ್

ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜ ಮಹಾಪುರುಷರ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು—ಅವು ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆತ್ಮಾನಂ ಚ ಪರಿತ್ರಾತಮಶ್ವತ್ಥಾಮ್ನೋಽಸ್ತ್ರತೇಜಸಃ । ಸ್ನೇಹಂ ಚ ವೃಷ್ಣಿಪಾರ್ಥಾನಾಂ ತೇಷಾಂ ಭಕ್ತಿಂ ಚ ಕೇಶವೇ

ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಗ್ನಿಯಸ್ತ್ರದಿಂದ ತಾನೇ ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನೆಂಬುದನ್ನು, ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಅವರ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇರುವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಅವನು ಕೇಳಿದನು.

ತೇಭ್ಯಃ ಪರಮಸನ್ತುಷ್ಟಃ ಪ್ರೀತ್ಯುಜ್ಜೃಮ್ಭಿತಲೋಚನಃ । ಮಹಾಧನಾನಿ ವಾಸಾಂಸಿ ದದೌ ಹಾರಾನ್ಮಹಾಮನಾಃ

ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು; ಆನಂದದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹಬ್ಬಿದವು. ಮಹಾತ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ಧನ, ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಹಾರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

ಸಾರಥ್ಯಪಾರಷದಸೇವನಸಖ್ಯದೌತ್ಯ ವೀರಾಸನಾನುಗಮನಸ್ತವನಪ್ರಣಾಮಾನ್ । ಸ್ನಿಗ್ಧೇಷು ಪಾಣ್ಡುಷು ಜಗತ್ಪ್ರಣತಿಂ ಚ ವಿಷ್ಣೋರ್ ಭಕ್ತಿಂ ಕರೋತಿ ನೃಪತಿಶ್ಚರಣಾರವಿನ್ದೇ

ರಾಜನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪಾಂಡವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ—ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿಯೂ, ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿಯೂ, ಸೇವಕನಾಗಿಯೂ, ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿಯೂ, ದೂತನಾಗಿಯೂ, ವೀರಾಸನದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೂ, ಅವರ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ವಂದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

* ತಸ್ಯೈವಂ ವರ್ತಮಾನಸ್ಯ ಪೂರ್ವೇಷಾಂ ವೃತ್ತಿಮನ್ವಹಮ್ । ನಾತಿದೂರೇ ಕಿಲಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಯದಾಸೀತ್ತನ್ನಿಬೋಧ ಮೇ

ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪೂರ್ವಜರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು—ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.

ಧರ್ಮಃ ಪದೈಕೇನ ಚರನ್ ವಿಚ್ಛಾಯಾಮುಪಲಭ್ಯ ಗಾಮ್ । ಪೃಚ್ಛತಿ ಸ್ಮಾಶ್ರುವದನಾಂ ವಿವತ್ಸಾಮಿವ ಮಾತರಮ್

ಧರ್ಮನು ಒಂದೇ ಕಾಲಿನಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ತನ್ನ ನೆರಳು ಕ್ಷೀಣವಾಗಿರುವ, ಕರುವಿನಿಂದ ದೂರವಾದ ಎಮ್ಮೆ ತಾಯಿಯಂತೆ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಧರ್ಮ ಉವಾಚ ಕಚ್ಚಿದ್ಭದ್ರೇಽನಾಮಯಮಾತ್ಮನಸ್ತೇ ವಿಚ್ಛಾಯಾಸಿ ಮ್ಲಾಯತೇಷನ್ಮುಖೇನ । ಆಲಕ್ಷಯೇ ಭವತೀಮನ್ತರಾಧಿಂ ದೂರೇ ಬನ್ಧುಂ ಶೋಚಸಿ ಕಞ್ಚನಾಮ್ಬ

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು: ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯೆ? ಏಕೆ ನೀನು ಬಾಡಿ, ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀಯೆ? ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ದುಃಖವಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ—ಅಮ್ಮಾ, ದೂರದ ಬಂಧುವಿಗಾಗಿ ನೀನು ದುಃಖಿಸುತ್ತೀಯೆ?

ಪಾದೈರ್ನ್ಯೂನಂ ಶೋಚಸಿ ಮೈಕಪಾದಮಾತ್ಮಾನಂ ವಾ ವೃಷಲೈರ್ಭೋಕ್ಷ್ಯಮಾಣಮ್ । ಆಹೋ ಸುರಾದೀನ್ ಹೃತಯಜ್ಞಭಾಗಾನ್ ಪ್ರಜಾ ಉತ ಸ್ವಿನ್ಮಘವತ್ಯವರ್ಷತಿ

ನಿನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲು ಇಲ್ಲದಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖಪಡುತ್ತೀಯೆನಾ, ದುಷ್ಟರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಭಯಪಡುವೆಯಾ, ದೇವತೆಗಳ ಹವನ ಭಾಗ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ, ಇಲ್ಲವೇ ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ ಜನರು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ದುಃಖವೋ?