ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದೇಶಕಾಲಾರ್ಥಯುಕ್ತಾನಿ ಹೃತ್ತಾಪೋಪಶಮಾನಿ ಚ । ಹರನ್ತಿ ಸ್ಮರತಾಶ್ಚಿತ್ತಂ ಗೋವಿನ್ದಾಭಿಹಿತಾನಿ ಮೇ

ಗೋವಿಂದನು ಕಾಲ, ಸ್ಥಳ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು, ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ಅವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಚಿನ್ತಯತೋ ಜಿಷ್ಣೋಃ ಕೃಷ್ಣಪಾದಸರೋರುಹಮ । ಸೌಹಾರ್ದೇನಾತಿಗಾಢೇನ ಶಾನ್ತಾಽಽಸೀದ್ವಿಮಲಾ ಮತಿಃ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಅರ್ಜುನನು ಕೃಷ್ಣನ ಪದಪದ್ಮವನ್ನು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಪವಿತ್ರವಾಯಿತು.

ವಾಸುದೇವಾಂಗಘ್ಯನುಧ್ಯಾನಪರಿಬೃಂಹಿತರಂಹಸಾ । ಭಕ್ತ್ಯಾ ನಿರ್ಮಥಿತಾಶೇಷಕಷಾಯಾಧಿಷಣೋಽರ್ಜುನಃ

ವಾಸುದೇವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಾ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಮಲಿನತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಜುನನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಳೆದುಹಾಕಿದನು. ಅವನು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಮಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

ಗೀತಂ ಭಗವತಾ ಜ್ಞಾನ ಯತ ತತ ಸಂಗ್ರಾಮಮುರ್ಧನಿ । ಕಾಲಕರ್ಮತಮೋರುದ್ಧಂ ಪುನರಧ್ಯಗಮದ ವಿಭುಃ

ಅರ್ಜುನನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಾಲ, ವಿಧಿ ಮತ್ತು ಮೋಹದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು.

ವಿಶೋಕೋ ಬ್ರಹ್ಮಾಸಮ್ಪತ್ಯಾ ಸಂಛಿನ್ನದ್ವೈತಸಂಶಯಃ । ಲೀನಪ್ರಕೃತಿನೈರ್ಗುಣ್ಯಾದಲಿಂಗತ್ವಾದಸಮ್ಭವಃ

ಬ್ರಹ್ಮಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ದ್ವೈತದ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ದೇಹಭಾವವಿಲ್ಲದೆ, ಹುಟ್ಟಿನ ಬಂಧನದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದನು.

ನಿಶಮ್ಯ ಭಗವನ್ಮಾರ್ಗ ಸಂಸ್ಥಾಂ ಯದುಕುಲಸ್ಯ ಚ । ಸ್ವಃಪಥಾಯ ಮತಿಂ ಚಕ್ರೇ ನಿಭೄತಾತ್ಮಾ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಃ

ಭಗವಂತನು ಲೋಕವನ್ನು ತೊರೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ, ಯದುಕುಲದ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿ, ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

ಪೃಥಾಪ್ಯನುಶ್ರುತ್ಯ ಧನತ್ರ್ಜ್ಯಯೋದಿತಂ ನಾಶ ಯದುನಾಂ ಭಗವದ್ಗತಿಂ ಚ ತಾಮ । ಏಕಾನ್ತಭಕ್ತ್ಯಾ ಭಗವತ್ಯಧೋಕ್ಷಜೇ ನಿವೇಶಿತಾತ್ಮೋಪರಾಮ ಸಂಸೃತೇಃ

ಅರ್ಜುನನಿಂದ ಯದುಕುಲದ ನಾಶವನ್ನೂ, ಭಗವಂತನು ತೊರೆದ ಸಂಗತಿಯನ್ನೂ ಕೇಳಿದ ಪೃಥೆಯವರು, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಜನನಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾದಳು.

ಯಯಾಹರದೃ ಭುವೋ ಭಾರಂ ತಾಂ ತನುಂ ವಿಜಹಾವಜಃ । ಕಣ್ಟಕಂ ಕಣ್ಟಕೇನೇವ ದ್ವಯಂ ಚಾಪೀಶಿತೂಃ ಸಮಮ

ಈ ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ತೆಗೆದ ಅವಿನಾಶಿ ಭಗವಂತನು, ಒಂದು ಮುಳ್ಳನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ತೆಗೆದು ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಸಾಕುವಂತೆ, ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋದನು.

ಯಥಾ ಮತ್ಸ್ಯಾದಿರುಪಾಣಿ ಧತ್ತೇ ಜಾಹ್ಯಾದ ಯಥಾ ನಟಃ । ಭೂಭರಃ ಕ್ಷಪಿತೋ ಯೇನ ಜಹೌ ತಚ್ಚ ಕಲೇವರಮ

ಹೆಜ್ಜೆಗಾರನು ಮೀನು ಮೊದಲಾದ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ, ಭೂಭಾರವನ್ನು ತೆಗೆದ ಭಗವಂತನು ಆ ದೇಹವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

ಯದಾ ಮುಕುನ್ದೋ ಭಗವಾನಿಮಾಂ ಮಹೀಂ ಜಹೌ ಸ್ತತನ್ವಾ ಶ್ರವಣೀಯಸತ್ಕಥಃ । ತದಾಹರೇವಾಪ್ರತಿಬುದ್ಧಚೇತಸಾ ಮಧರ್ಮಹೇತೂಃ ಕಲಿರನ್ವವರ್ತತ

ಮುಖುಂದನು ತನ್ನ ಪವಿತ್ರ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೊರೆದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಧರ್ಮವಿರುದ್ಧವಾದ ಕಲಿ, ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗದವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ಯುಧಿಷ್ಠಿರಸ್ತತ್ಪರ್ಸರ್ಪಣಂ ಬುಧಃ ಪುರೇ ಚ ರಾಷ್ಟ್ರೇ ಚ ಗೃಹೇ ತಥಾಽಽತ್ಮನಿ । ವಿಭಗ್ಯ ಲೋಭಾನೃತಜಿಹ್ನಾಹಿಂಸನಾ ದ್ಯಧರ್ಮಚಕ್ರಂ ಗಮನಾಯ ಪರ್ಯಧಾತ

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಜಾಣನಾಗಿ, ನಗರದಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ತನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಕಲಿ ಯುಗದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು—ಲೋಭ, ಸುಳ್ಳು, ಹಿಂಸೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ—ಗಮನಿಸಿ, ಲೋಕವನ್ನು ತೊಡುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

ಸ್ವರಾಟ ಪೌತ್ರಂ ವಿನಯಿನಮಾತ್ಮನಃ ಸುಸಮಂ ಗುಣೈಃ । ತೋಯನೀವ್ಯಾಃ ಪತಿಂ ಭೂಮೇರಭ್ಯಷಿಚಂದ ಗಜಾಹೃಯೇ

ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿದ್ದವನನ್ನು, ಗಂಗೆಯ ದಂಡೆಯ ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು.

ಮಥೂರಾಯಾಂ ತಥಾ ವಜ್ರಂ ಶುರಸೇನಪತಿಂ ತತಃ । ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯಾಂ ನಿರುಪ್ಯೋಷ್ಟಿಮಗ್ನೀನಪಿಬದೀಶ್ವರಃ

ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ವಜ್ರನನ್ನು ಶೂರಸೇನರ ನಾಯಕನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯವಿಧಿಯಾಗಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಭಗವಂತನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿದನು.

ವಿಸೃಜ್ಯ ತತ್ರ ತತ ಸರ್ವ ದುಕುನಲವಲಯಾದಿಕಮ । ನಿರ್ಮಮೋ ನಿರಹಂಕಾರಃ ಸಂಛಿನ್ನಾಶೇಷಬನ್ಧನಃ

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧುಗಳು, ಆಪ್ತರು, ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕಿದನು.

ವಾಚಂ ಜುಹಾವ ಮನಸಿ ತತ್ಪ್ರಾಣ ಇತರೇ ಚ ತಮ । ಮೃತ್ಯಾವಪಾನಂ ಸೋತ್ಸರ್ಗಂ ತಂ ಪಂಚತ್ವೇ ಹ್ಯಾಜೋಹವೀತ

ತನು ಮಾತನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಾಣದಲ್ಲಿ, ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ, ಉಸಿರನ್ನು ಮರಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಪಾಂಚಭೌತಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

ತ್ರೇತ್ವೇ ಹುತ್ವಾಥ ಪಂಚತ್ವಂ ತಚ್ಚೇಕತ್ವೇಽಜುಹೋನ್ಮುನಿಃ । ಸರ್ವಮಾತ್ಮನ್ಯಜುಹವೀದ ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾತ್ಮಾನಮವ್ಯಯೇ

ಅವನು ಐದು ಭೂತಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರದಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದರಲ್ಲಿ ಲೀನಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿದನು.

ಚೀರವಾಸಾ ನಿರಾಹಾರೋ ಬದ್ಧವಡ ಮುಕ್ತಮೂರ್ಧಜಃ । ದರ್ಶಯನ್ನಾತ್ಮನೋ ರುಪಂ ಜಡೋನ್ಮತ್ತಪಿಶಾಚವತ

ಚೀರವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಉಪವಾಸದಿಂದ, ಜಟೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ತಲೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿಟ್ಟು, ಜಡ, ಭ್ರಮಿತ ಅಥವಾ ಪಿಶಾಚದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ಅನಪೇಕ್ಷಮಾಣೋ ನಿರಗಾದಶ್ರೃಣ್ವನ್ಬಧಿರೋ ಯಥಾ । ಉದೀಚೀಂ ಪ್ರವಿವೇಶಾಂಶಂ ಗತಪುರ್ವಾ ಮಹಾತ್ಮಭಿಃ । ಹೃದಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಪರಂ ಧ್ಯಾಯಾನ್ನವರ್ತೇತ ಯತೋ ಗತಃ

ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳದವನು ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ, ಉತ್ತರದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟನು. ಮಹಾತ್ಮರು ಹೋದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಧ್ಯಾನಮಾಡುತ್ತಾ, ಹಿಂದಿರುಗದೆ ಹೋದನು.

ಸರ್ವ ತಮನು ನಿರ್ಜಗ್ಮುರ್ಭ್ರಾತರಃ ಕೃತನಿಶ್ಚಯಾಃ । ಕಲಿನಾಧರ್ಮಮಿತ್ರೇಣ ದೃಷ್ಟಾ ಸ್ಪೃಷ್ಟಾಃ ಪ್ರಜಾ ಭುವಿ

ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರೂ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೊರಟರು. ಏಕೆಂದರೆ, ಭೂಮಿಯ ಜನರು ಕಲಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದರು.

ತೇ ಸಾಧುಕೃತಸರ್ವಾರ್ಥಾ ಜ್ಞಾತ್ವಽಽತ್ಯನ್ತಿಕಮಾತಮನಃ । ಮನಸಾ ಧಾರಯಾಮಾಸುರ್ವೈಕುಠಚರಣಾಮ್ಬುಜಮ

ಅವರು ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಸದುಪಾಯದಿಂದ ಪೂರೈಸಿ, ಆತ್ಮನ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಅರಿತು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ವೈಕುಂಠನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರು.

ತದ್ಧನೋದ್ರಿಕ್ಯಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ವಿಶುದ್ಧಧಿಷಣಾಃ ಪರೇ । ತಸ್ಮಿನ ನಾರಾಯಣಪದೇ ಏಕಾನ್ತಮತಯೋ ಗತಿಮ

ಅವರು ಗಾಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ತಮ್ಮ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆ ಪರಮ ನಾರಾಯಣನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಟ್ಟರು.

ಅವಾಪುರ್ದುರವಾಪಾಂ ತೇ ಅಸದ್ಭಿರ್ವಿಷಯಾತ್ಮಭಿಃ । ವಿಹುತಕಲ್ಮಷಾಸ್ಥಾನೇ ವಿರಜೇನಾತ್ಮನೈವ ಹಿ

ಅವರು ಆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತರು ಮತ್ತು ಅಶುದ್ಧ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೆ ಅದು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ವಿದುರೋಽಪಿ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಪ್ರಭಾಸೇ ದೇಹಮಾತ್ಮವಾನ । ಕೃಷ್ಣಾವೇಶೇನ ತಚ್ಚಿತ್ತಃ ಪಿತೃಭಿಃ ಸ್ವಕ್ಷಯಂ ಯಯೌ

ವಿದುರನು ಕೂಡ ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟವನಾಗಿ, ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

ದ್ರೌಪದೀ ಚ ತದಾಽಽಜ್ಞಾಯ ಪತೀನಾಮನಪೇಕ್ಷತಾಮ । ವಾಸುದೇವೇ ಭಗವತಿ ಹ್ಯೋಕಾನ್ತಮತಿರಾಪ ತಮ

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಯೂ ತನ್ನ ಪತಿಗಳ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಭಗವಂತನಾದ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಟ್ಟಳು ಮತ್ತು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದರು.

ಯಃ ಶ್ರದ್ಧಯೈತದ ಭಗವತ್ಪ್ರಿಯಾಣಾಂ ಪಾಣ್ಡೋಃ ಸುತಾನಾಮಿತೀ ಸಮ್ಪ್ರಯಾಣಮ । ಶ್ರುಣೋತ್ಯಲಂ ಸ್ವತ್ಯಯನಂ ಪವಿತ್ರಂ ಲಬ್ಧ್ಯಾ ಹರೌ ಭಕ್ತಿಮುಪೈತಿ ಸಿದ್ಧಿಮ

ಯಾರು ಪಾಂಡುಪುತ್ರರ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಶುಭಕರವಾದ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಹರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸೂತ ಉವಾಚ ತತಃ ಪರೀಕ್ಷಿದ್ದ್ವಿಜವರ್ಯಶಿಕ್ಷಯಾ ಮಹೀಂ ಮಹಾಭಾಗವತಃ ಶಶಾಸ ಹ । ಯಥಾ ಹಿ ಸೂತ್ಯಾಮಭಿಜಾತಕೋವಿದಾಃ ಸಮಾದಿಶನ್ ವಿಪ್ರ ಮಹದ್ಗುಣಸ್ತಥಾ

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಂತರ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾಭಕ್ತನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಉಪದೇಶದಂತೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದನು; ಹೇಗೆ ಜಾಣರು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ಮಗುವಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ.

ಸ ಉತ್ತರಸ್ಯ ತನಯಾಮುಪಯೇಮ ಇರಾವತೀಮ್ । ಜನಮೇಜಯಾದೀಂಶ್ಚತುರಸ್ತಸ್ಯಾಮುತ್ಪಾದಯತ್ಸುತಾನ್

ಅವನು ಉತ್ತರನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಇರಾವತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳಿಂದ ಜನಮೇಜಯ ಮೊದಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು.

ಆಜಹಾರಾಶ್ವಮೇಧಾಂಸ್ತ್ರೀನ್ ಗಙ್ಗಾಯಾಂ ಭೂರಿದಕ್ಷಿಣಾನ್ । ಶಾರದ್ವತಂ ಗುರುಂ ಕೃತ್ವಾ ದೇವಾ ಯತ್ರಾಕ್ಷಿಗೋಚರಾಃ

ಅವನು ಗಂಗೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಬಹಳ ದಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದನು; ಶಾರದ್ವತನು ಅವನ ಗುರುವಾಗಿದ್ದನು, ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.

ನಿಜಗ್ರಾಹೌಜಸಾ ವೀರಃ ಕಲಿಂ ದಿಗ್ವಿಜಯೇ ಕ್ವಚಿತ್ । ನೃಪಲಿಙ್ಗಧರಂ ಶೂದ್ರಂ ಘ್ನನ್ತಂ ಗೋಮಿಥುನಂ ಪದಾ

ಒಂದು ಬಾರಿ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವಾಗ, ಶೂರನಾದ ರಾಜನು, ರಾಜನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಶೂದ್ರನಾಗಿದ್ದ ಕಲಿಯನ್ನು, ಅವನು ಹಸುವು ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಯನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹಿಡಿದನು.