ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಲ್ಲಿ, ನಿಯಮಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆತನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೇವಲ ನೀರನ್ನೇ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಸನ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಆರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಹರಿ ಯನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿ, ರಜೋಗುಣ ಮತ್ತು ತಮೋಗುಣಗಳ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧ ಸತ್ವಗುಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನಮಾಡಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನಮಾಡಿ, ಆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಹಂಡಿಯೊಳಗಿನ ಆಕಾಶವು ಮಹಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆರೆವುಹಾಗೆ, ಆತನು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಅವನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಿದ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಗುಣಗಳ ಉಳಿದ ಭಾಗವೂ ನಾಶವಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದು, ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು, ಕಂಬದಂತೆ ಅಚಲನಾಗಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆ ಬರಬಾರದು. ರಾಜನೇ, ಇಂದಿನಿಂದ ಐದು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅದು ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನ ಪತ್ನಿ, ಗಂಡನ ದೇಹ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ದಹನವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ತನ್ನ ಮಾವನ ಜೊತೆ ಹೊರಗಡೆ ನಿಂತು, ಗಂಡನನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಇಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಕುರು ವಂಶಜನೇ, ವಿದುರನು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖ ಎರಡನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ನಾರದನು ಮತ್ತು ತುಂಬುರೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು. ಇದೀಗ, ಒಬ್ಬರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ವಸುದೇವನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಲ್ಲಿ, ವ್ರಜದ ಜನರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಪ್ರೀತಿಯು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಜಯಿಸಲಾರದ ಭಗವಂತನು ವಾಸಿಸುವ ಆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಹಜ ಶತ್ರುಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಹಿರಣ್ಯಹೃದಯದಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು; ವೇಗದ ಜಿಂಕೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಸಹ. ಅಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು, ಅದೆಷ್ಟೋ ಜ್ಞಾನಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ, ಅಖಂಡ, ಅವಿಭಕ್ತ ಸ್ವರೂಪನು, ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಗೋಕುಲದ ಬಾಲಕನಂತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣದ ತುಂಡು ಹಿಡಿದು, ಹಾಲಿನ ಕಂದುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ಕಂಡನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ವಾಹನದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಇಳಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ಬಂಗಾರದ ದಂಡವನ್ನು ಹಾಕಿದಂತೆ ವಂದಿಸಿ, ತನ್ನ ನಾಲ್ಕು ತಲೆಗಳ ಕಿರೀಟಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನ ಎರಡು ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು. ಪುನಃ ಪುನಃ ಎದ್ದು, ಬಹು ಕಾಲದ ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಹಿಂದಿನ ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತನು. ನಂತರ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆದು, ಕುತ್ತಿಗೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಮುಕುಂದನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕಂಪಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸೂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಅರ್ಜುನನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದನು. ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದರೂ ಅರ್ಜುನನು ಮರಳಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಭಯಾನಕವಾದ ಅಪಶಕುನಗಳು ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅವನು ಕಾಲದ ಭೀಕರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಗಳ ಉಲ್ಟಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು, ಜನರ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕುಸಿತವನ್ನು ಕಂಡನು—ಕೋಪ, ಲೋಭ, ಸುಳ್ಳು ಇವು ಜನರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಬಹುತೇಕ ವಕ್ರವಾಗಿದ್ದವು, ಸ್ನೇಹದಲ್ಲೂ ಮೋಸ, ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹೋದರರು ಹಾಗೂ ದಂಪತಿಗಳ ನಡುವೆ ಜಗಳಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗೆ ಭಯಾನಕ ಅಪಶಕುನಗಳು ತೋರಿದಂತೆ, ಕಾಲವು ಜನರಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರಾಜನು ಲೋಭ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಏರಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅರ್ಜುನನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು—ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು. ಈಗ ಏಳು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದಿವೆ, ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ ಭೀಮಸೇನ ಕೂಡ ಮರಳಿ ಬಂದಿಲ್ಲ; ಕಾರಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ದೇವರ್ಷಿಯು ಹೇಳಿದ ಕಾಲವು ಈಗ ಬಂದಿದೆಯೇ? ಭಗವಂತನು ಭೂಮಿಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾನೋ? ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಸಂಪತ್ತು, ರಾಜ್ಯ, ಪತ್ನಿಯರು, ಜೀವ, ಕುಟುಂಬ, ಪ್ರಜೆಗಳು, ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಜಯ, ಲೋಕಗಳವರೆಗೆ ಸಿಗಿವೆ. ನೋಡು, ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈ ಭಯಾನಕವಾದ ದೈವಿಕ, ಭೌಮ, ದೇಹದ ಅಪಶಕುನಗಳು ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ—ಭಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲ ತುಂಬಿವೆ. ನನ್ನ ತೊಡೆಯು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಕೈಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ, ಹೃದಯವೂ ಸ್ಥಿರವಿಲ್ಲ; ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಏನೋ ಅನಿಷ್ಟ ಸಂಭವಿಸುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೆಣ್ಣು ನರಿ ಬೆಂಕಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಸೂರ್ಯೋದಯದ ವೇಳೆಗೆ ಕೂಗುತ್ತಿದೆ; ಈ ನಾಯಿಯೂ ನನಗೆ ಭಯದಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಡಬದಿಯೂ ಬಲಬದಿಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತಿವೆ, ನನ್ನ ಕುದುರೆಗಳು ಅಳುತ್ತಿವೆ. ಈ ಪಾರಿವಾಳ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ದೂತ, ಗೂಬೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಂದರೆಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ, ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ಗೂಬೆಗಳ ಕೂಗು ನಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲದ ಖಾಲಿತನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿವೆ. ದಿಕ್ಕುಗಳು ಹೊಗೆ ತುಂಬಿವೆ, ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಬೆರಗಾಗಿವೆ, ಬೆಟ್ಟಗಳೂ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ; ಭಾರೀ ಗುಡುಗು ಮತ್ತು ಮಿಂಚುಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿವೆ. ಗಾಳಿ ಭೀಕರವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿದೆ, ಧೂಳು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿದೆ; ಮೋಡಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿವೆ—ಇದು ಭಯಾನಕವಾಗಿದೆ. ನೋಡು, ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಗ್ರಹಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಜಾತಿ ಜೀವಿಗಳು ತುಂಬಿವೆ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ನದಿಗಳು, ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸುಗಳು—all are disturbed; ಅಗ್ನಿಯು ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿದರೂ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಸಮಯ ಏನು ತರುತ್ತದೆ? ಕರುವಿನು ತಾಯಿಯ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಹಸುಗಳು ಹಾಲು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಹಸುಗಳು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿವೆ, ಎತ್ತುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಅಳುತ್ತಿವೆ, ಬೆವರುತ್ತಿವೆ, ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ; ಈ ನಗರಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು—all have lost their splendor and joy. ಇದು ಯಾವ ದುರಂತವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ? ಈ ದೊಡ್ಡ ಅಪಶಕುನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಭೂಮಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳಿಂದ, ಅವನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಮಹಾತ್ಮರಿಂದ ವಂಚಿತವಾಗಿದೆ, ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ." ಹೀಗೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಾನರಧ್ವಜಧಾರಿ ತನ್ನ ತಮ್ಮನು, ಯದುನಗರದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದನು. ಅವನು ಬಂದು, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅಲ್ಲದೆ, ದುಃಖದಿಂದ, ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ತಮ್ಮನನ್ನು ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆಗೊಂಡು, ರೂಪ ಬದಲಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು, ನಾರದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು. "ಅನರ್ತನಗರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು—all the Madhus, Bhojas, Dasharhas, Ahukas, Satvatas, Andhakas, Vrishnis—ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೇ? ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ತಂದೆ ಶೂರನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೆ? ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾಳೆ? ನಮ್ಮ ಮಾವ, ಅವನ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾನೇ—ಅನಕದುಂದುಭಿ?" ಹೀಗೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತಮ್ಮನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಲೀಲೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅಪಶಕುನಗಳು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.