ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಜಾತಶತ್ರುನು ಅಶ್ರುಗಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಒರೆದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಂಜಯನಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದನು. ಸಂಜಯನು ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅಜಾತಶತ್ರುವಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. “ನಿನ್ನ ವಂಶದ ಹರ್ಷದಾಯಕನೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಿತಾಮಹರು, ಪಿತೃಗಳು ಅಥವಾ ಗಾಂಧಾರಿಯವರ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬಲಶಾಲಿಯೆ. ಈ ಮಹಾನ್ ಆತ್ಮಗಳಿಂದ ನಾನು ಮೋಸಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು. ಅದಿನಂತರ, ಮಹಾನಾರದಮುನಿಯು ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿ ತುಂಬುರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರರು ಎದ್ದು, ನಾರದಮುನಿಯನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ನಾರದಮುನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು: “ಪೂಜ್ಯಮುನಿಯೆ, ನನ್ನ ಪಿತೃಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ನನ್ನ ತಾಯಿ, ತನ್ನ ಮರಣಹೊಂದಿದ ಪುತ್ರರಿಗಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.” ಅದಕ್ಕೆ ನಾರದಮುನಿಯು, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿಸುವ ನಾವಿಕನಂತೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿದನು. “ಹಾಲುಮೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಬಲದಿಂದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ, ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಪದಗಳಿಂದ ಬದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಟದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಒಟ್ಟುಗೂಡುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗುವುದು ಆಟಗಾರನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವಂತೆ, ಜನರ ಒಗ್ಗೂಡುವುದು ಮತ್ತು ವಿದಾಯವಾಗುವುದು ಪ್ರಭುವಿನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಅಥವಾ ಅಶಾಶ್ವತವೆಂದು ಕಾಣುವವುಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಹಾಗಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದುಃಖಿಸುವುದು ಅಸಂಗತ, ಮೋಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಂಟು ಮಾತ್ರ. ಆದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೃದಯದ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ನಾನು ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ದೌರ್ಬಲ್ಯಪೀಡಿತರು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದು ಬೇಡ. ಈ ದೇಹವು ಐದು ಮೂಲಭೂತಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಕಾಲ, ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆ; ಹಾವು ಹಿಡಿದವನಂತೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕರಗಳಿಲ್ಲದವರು ಕರಗಳಿರುವವರಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಕಾಲುಗಳಿಲ್ಲದವರು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳಿರುವವರಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಲಹೀನರು ಬಲಿಷ್ಠರಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗುತ್ತಾರೆ—ಜೀವನು ಜೀವದ ಮೇಲೆ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ರಾಜನೇ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮವಾಗಿದ್ದಾನೆ, ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ, ಒಳಗಾಗಿಯೂ ಹೊರಗಾಗಿಯೂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪ್ರಭು, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಮತ್ತು ಪೋಷಕ, ಈಗ ಕಾಲರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದೇವತೆಗಳ ಶತ್ರುಗಳ ಸಂಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿದಿದೆ; ಉಳಿದಿರುವುದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಇಲ್ಲಿರುವವರೆಗೆ ನೀವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿ ಗಾಂಧಾರಿಯವರೊಂದಿಗೆ, ಹಿಮಾಲಯದ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ, ದಿವ್ಯ ಗಂಗಾ ನದಿಯು ಏಳು ಛದ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಏಳು ಹರಿವಿಗೆ ವಿಭಜನೆಗೊಂಡು, ಏಳು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ‘ಸಪ್ತಸಂಧಿ’ಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಳು. ಅಲ್ಲಿಯ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು, ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಅವನು ಆಸನ, ಶ್ವಾಸವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಆರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿ, ಹರಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕಾಮ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಸತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಶುದ್ಧನಾದನು. ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಕುಂಭದೊಳಗಿನ ಆಕಾಶವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಆಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕಂಬದಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಬೇಡ. ರಾಜನೇ, ಇಂದು, ಐದನೇ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅದು ಬೂದಿಯಾಗುವುದು. ಅವನ ಪತ್ನಿ ಗಾಂಧಾರಿ, ತನ್ನ ಸಹೋದರ-in-law ಜೊತೆ, ಪತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಡುವಾಗ, ಹೊರಗಡೆ ನಿಂತು, ಪತಿಯನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಸೇರುವುದನ್ನು ನೋಡುವಳು. ಈ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕುರು ವಂಶದವರು, ವಿದುರನು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸುವನು. ನಾರದಮುನಿಯು, ತುಂಬುರುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರಿದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು. “ಇದು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ!” ಎಂದು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ, ವ್ರಜದ ಜನರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ, ಅಜೇಯ ಪ್ರಭು ವಾಸಿಸುವ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಮೃಗಗಳು ಸಹಜ ಶತ್ರುಗಳಾದರೂ, ಹಿರಿದು, ಹಿರಿದು, ಸ್ಮಿತ್ಮೃಗ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತಗಳಂತೆ ಇದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಪರಮ, ಅದ್ವಿತೀಯ, ಅನಂತ ಪ್ರಭು, ಅವನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅವನು ಗೋಪ ಬಾಲಕನಾಗಿ ಬಾಲ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು—ಮಂದೆ ಹಸುವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದನು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದನು; ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ವಾಹನದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಇಳಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ದಂಡವನ್ನು ಇಡಿದಂತೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ನಾಲ್ಕು ತಲೆಯ ಕಿರೀಟಗಳಿಂದ ಪ್ರಭುವಿನ ಎರಡು ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಸಂತೋಷದ ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಏಳಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು, ಬಹು ಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನು ಏಳಿದನು, ಹಿಂದಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ನಂತರ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಏಳಿದನು, ಅಶ್ರುಗಳನ್ನು ಒರೆದು, ಕುತ್ತಿಗೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಮುಕುಂದನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ, ಕಂಪಿಸಿ, ಅಶ್ರುಭರಿತ, ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಸುತನು ಹೇಳಿದನು: “ಅರ್ಜುನನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃಷ್ಣನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದ್ದನು. ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದರೂ, ಅರ್ಜುನನು ಹಿಂದಿರುಗಲಿಲ್ಲ; ಕುರು ವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೆ, ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಅವಮೂಲ್ಯ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕಾಲದ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಗಳ ಉಲ್ಟಾಪಡುವುದನ್ನು, ಜನರ ವರ್ತನೆಯ ಕುಂದುಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು—ಕೋಪ, ಲೋಭ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳಿನಿಂದ ಪ್ರಚೋದಿತವಾಗಿದ್ದ ಜನರು. ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಬಹುಪಾಲು ವಕ್ರವಾಗಿದ್ದವು, ಸ್ನೇಹದಲ್ಲೂ ಮೋಸ ಮಿಶ್ರವಾಗಿತ್ತು, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸಹೋದರರು ಮತ್ತು ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಜಗಳಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು. ಇಂತಹ ಭಯಾನಕ ಸೂಚನೆಗಳು ಜನರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ರಾಜನು ಲೋಭ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಹೆಚ್ಚಳವನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು: “ಅರ್ಜುನನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃಷ್ಣನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದ್ದನು. ಈಗ ಏಳು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದಿವೆ, ನಿನ್ನ ತಮ್ಮ ಭೀಮಸೇನನು ಹಿಂದಿರುಗಿಲ್ಲ; ಕಾರಣ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ದಿವ್ಯಮುನಿಯು ಹೇಳಿದ ಕಾಲವು ಈಗ ಬಂದಿದೆಯೇ? ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಭೂಮಿಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಮ್ಮಿಗೆ ಸಂಪತ್ತು, ರಾಜ್ಯ, ಪತ್ನಿಯರು, ಜೀವ, ಕುಟುಂಬ, ಪ್ರಜೆಗಳು, ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ಜಯ, ಲೋಕಗಳೂ ದೊರೆತವು. ಈ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ—ಭಯಾನಕ ಮತ್ತು ಅವಮೂಲ್ಯ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿವೆ.