ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಯಾತ್ರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೈತ್ರೇಯರಿಂದ ಆತ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿದುರನು, ತನ್ನ ಜ್ಞಾನಪಿಪಾಸೆಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸಿ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದನು. ವಿದುರನು ಕೌಷಾರವ ಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನು ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಅಪಾರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು, ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ಅವನ ಬಂಧು ವಿದುರನು ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಅವನ ಸಹೋದರರು, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಸೂತ, ಕ್ರುಪ, ಮತ್ತು ಪೃಥಾ; ಗಾಂಧಾರಿ, ದ್ರೌಪದಿ, ಸುಭದ್ರಾ, ಉತ್ತರಾ, ಕೃಪಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡುವಿನ ಇತರ ಪತ್ನಿಯರು, ಅವರ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ಬಂಧುಗಳು—all ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಎದ್ದು, ಜೀವವೇ ತಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಅವರು ವಿದುರನನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಸಮ್ಮಾನಿಸಿ, ಅಪ್ಪುಗೆ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಅವನನ್ನು ಕಾಣುವ ಮನೋವ್ಯಾಕುಲತೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಶ್ರು ಹರಿದು, ರಾಜನು ಗೌರವದಿಂದ ಆಸನವನ್ನು ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು. ವಿದುರನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ತಲೆಬಾಗಿದು, ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೇಳಿದನು: “ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಸುತ್ತೀರಾ? ನಾವು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದೆವು; ವಿಷ, ಬೆಂಕಿ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ನೀನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದ್ದೆ? ಈ ಭೂಮಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ? ಪೂಜ್ಯನೇ, ನಿನ್ನಂತಹ ಭಕ್ತರು ಸ್ವತಃ ತೀರ್ಥಸ್ಥಳಗಳೇ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗದಾಧಾರಿಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳು, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರು, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ ಅಥವಾ ಕೇಳಿದ್ದೀಯಾ? ಯಾದವರು ತಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರಾ?” ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ವಿದುರನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು, ಆದರೆ ಯದು ವಂಶದ ನಾಶವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ದುಃಖಕರವಾದ, ಅಸಹ್ಯವಾದ ವಿಷಯ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದರೂ, ವಿದುರನು ದಯೆಯಿಂದ, ಇತರರ ದುಃಖವನ್ನು ನೋಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೆಲವು ಕಾಲ ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದನು, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಹಿತವನ್ನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದನು. ಆರ್ಯಮನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಶಾಸನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಯಮನು ಶಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ಶೂದ್ರನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನು ವಂಶದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರಂತೆ, ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದನು. ಆಗ ಮನೆ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಅತಿಯಾಗುಳಿದವರು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ, ಇಂತಹ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಮಯವನ್ನು ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಸಮಯವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ವಿದುರನು ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ರಾಜನೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊರಡಿರಿ; ಅಪಾಯವು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ.” “ಇಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ, ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ; ಇದು ಪರಮ ಕಾಲ, ದೇವರು, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.” “ಅವನಿಂದ ಅತಿಪ್ರಿಯವಾದವರು, ಜೀವಗಳೂ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇತರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಧನಾದಿ, ಹೇಳಬೇಕೇನು? ತಂದೆ, ಸಹೋದರ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಪುತ್ರ—ಎಲ್ಲರೂ ಹತನಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಯೌವನವು ಹೋದಿದೆ; ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ದೇಹವು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಕುಂದಿದೆ, ನೀನು ಇತರರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೀ.” “ಅಹ್, ಜೀವಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ಆಸೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದು! ನೀನು, ಪೋಷಕನಂತೆ, ಭೀಮನಿಂದ ಉಳಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚಲಾಗಿದೆ, ದಾನಗಳು ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ವಿಷ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಲಾಗಿದೆ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಧನ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ—ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವ ಕೊಟ್ಟವರು ಏನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ?” “ನಿನ್ನ ದೇಹವು, ಜೀವಿಸಲು ಇಚ್ಛೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ, ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಯಂತೆ, ನಿರಾಕುಳವಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಈ ದೇಹಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ಹೊರಡುವವನನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.” “ಸ್ವಂತ ಅಥವಾ ಇತರರ ಕಾರಣದಿಂದ ನಿರಾಸನಾಗಿ, ಸ್ವಾಧೀನನಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಮನೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವವನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡು, ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ; ಇಲ್ಲಿ ಸಮಯವು ಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಾನವರನ್ನು ದೂರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ.” ಹೀಗೆ, ವಿದುರನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜಾಗೃತಗೊಂಡ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು, ತನ್ನ ಜನರ ಮೇಲಿನ ಬಲವಾದ ಬಂಧನವನ್ನು ಕಡಿದು, ತನ್ನ ಸಹೋದರನು ತೋರಿಸಿದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೊರಡಿದನು. ಸುಬಲರ ಪುತ್ರಿ ಗಾಂಧಾರಿ, ಪತಿಯೆದೆಯಾದವಳು, ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರದ ದಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪತಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿದಳು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವಿಗಳು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ. ಅಜಾತಶತ್ರು (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ), ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಮಾಡಿ, ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಎಳ್ಳು, ಹಸುಗಳು, ಭೂಮಿ, ಚಿನ್ನವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಮನೆಗೆ eldersಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಹೋದನು, ಆದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಅಥವಾ ಸುಬಲರ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸಂಜಯನು ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆತಂಕದಿಂದ ಕೇಳಿದನು: “ಗವಾಲ್ಗನ, ನಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಾದ ತಂದೆ, ಈಗ ದೃಷ್ಟಿಹೀನನಾಗಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ?” “ಮಾತೆಯು, ಹತನಾದ ಪುತ್ರರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ನಮ್ಮ ಮಾವ, ಸ್ನೇಹಿತ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ನಾನು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವನು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಬಂಧುಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಗಂಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದಾನೋ, ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಲು—” ಎಂದು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಕುಸಿದುಕೊಂಡನು. “ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಪಾಂಡು ಹೋದ ನಂತರ, ನಮ್ಮ ಮಾವರು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದರು. ಈಗ ಆ ರಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ?” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಕರುಣೆಯಿಂದ, ವಿಯೋಗದ ದುಃಖದಿಂದ, ಸೂತನು ಒಳಗಿನ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿ, ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಆಳವಾದ ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಅಶ್ರುಗಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ತೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಸಂಜಯನು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, ದೇವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ. ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು: “ವಂಶದ ಹರ್ಷವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕರು ಅಥವಾ ಗಾಂಧಾರಿಯ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ; ಈ ಮಹಾತ್ಮರು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.” ಅದಾದ ನಂತರ, ಮಹಾನ ಮুনি ನಾರದನು ತುಂಬುರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರರು ಎದ್ದು, ಗೌರವದಿಂದ, ಮುನಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೇಳಿದನು: “ಪೂಜ್ಯನೇ, ನನ್ನ ಪೋಷಕರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ನನ್ನ ತಾಯಿ, ಹತನಾದ ಪುತ್ರರಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತ austerityಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯದು.” ಆಗ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿಸಲು ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಾವಿಕನಂತೆ, ಮಹಾನ ನಾರದ muni, ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನು, ಮಾತನಾಡಿದನು: “ಹಾಗೆ, ಹಸುವುಗಳು ತಾವು ಬಿದ್ದ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಜೀವಿಗಳು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಪದಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ.