ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಕ್ತರೇ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಹಬ್ಬದಂತಿದೆ, ಆನಂದಕರವಾಗಿದೆ, ಸದಾ ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಯಾವುದು ದುಃಖದ ಸಾಗರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಅದು ಒಬ್ಬನೇ—ಅದ್ಭುತ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುವುದು. ಹರಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು, ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಆತನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರದೆ, ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಭಾಷೆಯೇ ಆದರೂ ಅದು ಹಂಸ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗದ ಕಾಗೆಗಳ ಸ್ನಾನದ ಸ್ಥಳದಂತೆ; ಅಚ್ಯುತನಿರುವಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅಪೂರ್ಣವಾದ ಛಂದಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಸರಿಯಾದ ಲಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅನಂತನಾಮ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆ ಇರುವ ಭಾಷೆ ಜನರ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ಅದನ್ನು ಶ್ರವಣ, ಕೀರ್ತನೆ, ಪಠಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಅಚ್ಯುತಾ, ನಿಷ್ಕಾಮ ಕರ್ಮ ಅಥವಾ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೂ ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಉತ್ತಮ ಕರ್ಮಗಳು ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತ ಹಿತವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ? ಯಾವುದೇ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮ, ತಪಸ್ಸು, ಅಧ್ಯಯನ, ಎಲ್ಲವೂ ಶ್ರೀಧರನ ಪಾದಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಸದಾ ಉಂಟುಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ಹಾಡಿ, ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸ್ಮರಣೆ ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ, ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಅಂತರ್ಆತ್ಮನ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ, ಜ್ಞಾನ, ಅನುಭವ, ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ನೀವು, ಈ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಬಹಳ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು; ಸದಾ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ದೇವಾಧಿದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಕೂಡ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಮ ಋಷಿಯಿಂದ ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸೇರಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಈಗ ಮರಳಿ ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನ ಮಹಾಕರ್ಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾರು ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ—even ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ—ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ, ಪಠಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪಾಕ್ಷಿಕದ ದ್ವಾದಶಿ ಅಥವಾ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ದೀರ್ಘಾಯಸ್ಸು ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಉಪವಾಸದಿಂದ, ನಿಯಮದಿಂದ ಪಠಿಸಿದರೆ ಪಾಪವಿಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪುಷ್ಕರ, ಮಥುರಾ ಅಥವಾ ದ್ವಾರಕಾದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿದವರು ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿ, ಕೇಳಿದವರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಮನುಗಳು, ರಾಜರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಋಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಮಧು, ತುಪ್ಪ, ಹಾಲಿನ ನದಿಗಳ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ದ್ವಿಜನು ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಭಗವಂತನು ವರ್ಣಿಸಿದ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಸಾಗರಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು, ವೈಶ್ಯನು ಧನಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು, ಶೂದ್ರನು ಪಾಪವಿಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೆಡೆ, ಎಲ್ಲರ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಹರಿಯು, ಕಳಿಯುಗದ ಪಾಪವನ್ನು ದಹಿಸುವವನು, ಸದಾ ಹಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರತಿ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ಅವಿನಾಶಿಯಾದ, ಅಜ್ಜನಾದ, ಅನಂತ ಸ್ವರೂಪವಾದ ನಿಜಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ಶಿವರಿಗೂ ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅವನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮ ಜಗತ್ತು ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ; ಅವನ ನಿವಾಸವನ್ನು ಧನ್ಯರು ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ—ಆ ಶಾಶ್ವತ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವ್ಯಾಸನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ತಾನು ತನ್ನ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಲೀಲೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಪಾಪನಾಶಕವಾದ ಸತ್ಯದ ದೀಪವಾದ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ನೀಡಿದವನಿಗೆ. ಈಗ, ಸೂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ: ವಿದ್ಯುರನು, ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಮೈತ್ರೇಯರಿಂದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದು, ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಅವನು ಕೌಶಾರವ ಮಹರ್ಷಿಯ ಬಳಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಗೋವಿಂದನ ಮೇಲಿನ ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿತು; ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ವಿದ್ಯುರನು ಹಿಂತಿರುಗಿದುದನ್ನು ಕಂಡು, ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಸೂತ, ಕೃಪ, ಪೃಥಾ—ಇವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ದ್ರೌಪದಿ, ಸುಭದ್ರಾ, ಉತ್ತರಾ, ಕೃಪಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ಇನ್ನಿತರ ಪತ್ನಿಯರು, ಅವರ ಪುತ್ರರು, ಬಂಧುವರ್ಗ—allರೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಎದ್ದರು. ಜೀವವೇ ಮತ್ತೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು; ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಆಲಿಂಗನ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದರು. ವಿಚ್ಛೇದದ ಬೇಸರದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಶ್ರು ಹರಿಸಿದರು; ರಾಜನು ಅವನಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ ನೀಡಿ ಆಸನ ನೀಡಿದನು. ಅವನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ವಿನಯದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆದೆವು, ತಾಯಿ ಜೊತೆಗೆ ವಿಷ, ಬೆಂಕಿ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆವು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ ಹೇಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದೆ? ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರುವೆಯಾ? ಭಕ್ತರು ಸ್ವತಃ ತಾವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗದಾಧರನನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಂದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳೂ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು, ಕೃಷ್ಣಾರಾಧಕರು—allರು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯಾ? ಯಾದವರು ತಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯಾ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿದ್ಯುರನು ತನ್ನ ಅನುಭವದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಯಾದವ ವಂಶವಿನಾಶದ ದುಃಖಕರ ಸಂಗತಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ—ಅವನಿಗೆ ಪರರ ದುಃಖವನ್ನು ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಿಡಿದನು. ಅವನು ಅಲ್ಪ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ದೇವತೆಯಂತೆ ಸನ್ಮಾನಿತನಾಗಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದನು. ಆರ್ಯಮನು ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಯಮನು ಶಾಪದಿಂದ ನೂರಾರು ವರ್ಷ ಶೂದ್ರನಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ವಂಶದ ಮುಂದುವರಿದವನಾಗಿ ಮೊಮ್ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಲೋಕಪಾಲರಂತೆ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ರೀತಿ, ಮನೆ, ಬಂಧು, ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದವರು, ಎಚ್ಚರ ಇಲ್ಲದೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾದವರು, ಅವರಿಗೂ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತಿ ದುರ್ಬೋಧ್ಯವಾದ ಕಾಲವು ಹೇಗೋ ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ವಿದ್ಯುರನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ರಾಜನೇ, ಬೇಗ ಹೊರಡು; ಅಪಾಯ ಬಂದುಹೋಗಿದೆ ನೋಡಿ! ಇಲ್ಲಿಗೆ, ಯಾವತ್ತೂ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ; ಇದು ಪರಮ ಕಾಲ, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬಂದುಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಂದ—even ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದವರು, ಜೀವಸಹಿತರೂ ಕೂಡ—ವಿಯೋಗವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಉಳಿದವರಂತೂ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮುಂತಾದವುಗಳಂತೂ, ಹೇಳುವುದೇನು?