ಭಾಗವತ ಕಥೆಯ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ಗುರುಗಳಾದ ವೈಯಾಸಕಿಯನ್ನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಗುರುವರೆ, ನಾವು ಕೇವಲ ಹೆಸರುಮಾತ್ರ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಾವು ಸದಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ಕಥಾಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ.” ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀ ಸೂತನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ವೈಯಾಸಕಿಯು, ಅಂದರೆ ಬದರಾಯಣ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕದೇವರು, ಅನಂತ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಂಡಿದ್ದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಹೊರಗೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಭಕ್ತಶ್ರೇಷ್ಠನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. “ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ಭಗವಂತನ ಲೀಲಾ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರಾದರೂ ಬಿದ್ದುಹೋದರೂ, ತೊಂದರೆಗೊಂಡರೂ, ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅಥವಾ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾದರೂ, ಅವರು ‘ಹರಯೇ ನಮಃ’ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರವಣದ ಮೂಲಕ ಅವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದಾದ ಅನಂತ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವಾಗ, ಅವನು ಜನರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಮೋಡಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ. ಭಗವಂತನ ಕುರಿತು ಹೇಳದ ಖಾಲಿ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಕಥೆಗಳು ಹೇಳಬಾರದವು; ಏಕೆಂದರೆ, ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುವುದೇ ಸತ್ಯ, ಶುಭ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ. ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಆನಂದದಾಯಕ, ಆಕರ್ಷಕ, ಸದಾ ಹಸಿರು, ಸದಾ ಹೊಸದು; ಅದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿರಂತರ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು; ಜನರ ದುಃಖ ಸಾಗರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವುದು. ಹರಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಾರದ ಯಾವ ಮಾತುಗಳೇ ಆಗಲಿ, ಅವು ಜಾತಿ ಜಪಿಸುವ ಕಾಗೆಗಳ ಸ್ನಾನಸ್ಥಳದಂತೆ; ಆದರೆ ಅಚ್ಯುತನಿರುವಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾದ ಹಂಸರೂ, ಶುದ್ಧಭಕ್ತರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅನಂತರ, ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆ ಇರುವ ಮಾತುಗಳು, ಛಂದಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ಣವಾದರೂ ಸಹ, ಜನರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತವೆ; ಸದ್ಗುಣಿಗಳು ಅದನ್ನು ಶ್ರವಣ, ಕೀರ್ತನ, ಪಠನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಕರ್ಮವೂ, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೂ, ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಉತ್ತಮ ಕರ್ಮಗಳು ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ? ಯಾವುದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಅಥವಾ ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನವೂ, ಜಾತಿ-ಆಶ್ರಮ ಧರ್ಮ, ತಪಸ್ಸು, ಅಧ್ಯಯನ ಇವುಗಳ ಮೂಲಕವಾದರೂ, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರವಣ, ಕೀರ್ತನ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಶ್ರೀಧರನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದಾದರೆ ಮಾತ್ರ, ಅದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಕೃಷ್ಣನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳ ಸ್ಮರಣೆ ಎಲ್ಲ ಅಶುಭವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಶುಭವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ನೀವು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರು ಬಹಳ ಧನ್ಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಸದಾ ನಾರಾಯಣನನ್ನು, ದೇವಾಧಿದೇವನನ್ನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನಾದ ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಕೂಡಾ, ಪರಮ ಋಷಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು, ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನು ಉಪವಾಸವಿರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇದ್ದ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ, ಈಗ ಪುನಃ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ಈಗ ಭಗವಂತನ ಮಹಾಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ, ಅವನ ಮಹಿಮೆ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದನ್ನೂ ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರು ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಓದುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಚಂದ್ರಮಾಸದ ದ್ವಾದಶಿ ಅಥವಾ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸ್ವಯಂ ಪಠಿಸಿದರೆ ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಉಪವಾಸದಿಂದ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹದಿಂದ ಪುಷ್ಕರ, ಮಥುರಾ ಅಥವಾ ದ್ವಾರಕಾದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಪಿತೃಗಳು, ಮನುಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜರು, ಹಾಡುವವರ ಹಾಗೂ ಕೇಳುವವರ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ. ರಿಗ್ವೇದ, ಯಜುರ್ವೇದ, ಸಾಮವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ದ್ವಿಜನು, ತುಪ್ಪ, ಹಾಲು, ಜೇನು ಹರಿಯುವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ದ್ವಿಜನು, ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಸಮುದ್ರಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು, ವೈಶ್ಯನು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು, ಶೂದ್ರನು ಪಾಪಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ, ಹರಿಯ ಮಹಿಮೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಈ ಕಥಾನಕಗಳ ಮೂಲಕ ಪದ್ಯದಿಂದ ಪದ್ಯಕ್ಕೆ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಅವ್ಯಯ, ಅನಂತ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿಮಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ಶಿವರು ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿತ್ಯ ದೇವಾಧಿದೇವನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಶಕ್ತಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಧನ್ಯರು ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ವೈಯಾಸಕಿ ಪುತ್ರನಾದ ಶುಕದೇವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸ್ವಾನುಭವಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಜಯಶಾಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು, ಸತ್ಯದ ದೀಪವನ್ನು, ಪಾಪನಾಶಕವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಮಹಾನುಭಾವ. ಈ ಕಥೆಯ ಮುಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯವಂಶದ ಪವಿತ್ರ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಸೂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ವಿದ್ಯುರನು, ತಾನು ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮೈತ್ರೇಯರಿಂದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಜ್ಞಾನಾಸೆ ತೃಪ್ತಿಗೊಂಡು ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಅವನು ಋಷಿ ಕೌಶಾರವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟೂ ಅವನಿಗೆ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯಿತು; ನಂತರ ಅವನು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ವಿದ್ಯುರನನ್ನು ಮರಳಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಸೂತ, ಕೃಷ್ಣ, ಪೃಥಾ, ಗಾಂಧಾರಿ, ದ್ರೌಪದಿ, ಸುಭದ್ರಾ, ಉತ್ತರಾ, ಕೃಪಿ ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರ ಇತರ ಪತ್ನಿಯರು, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು, ಬಂಧುವರ್ಗದ ಮಹಿಳೆಯರು—allರು ಆನಂದದಿಂದ ಎದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಜೀವವೇ ಮರಳಿ ಬಂದಂತಾಯಿತು; ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆಲಿಂಗನ, ನಮಸ್ಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ವಿಚ್ಛೇದನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪ್ರೇಮಭರದಿಂದ, ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆನಂದಾಶ್ರು ಹರಿಯಿತು; ರಾಜನು ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಸನ ನೀಡಿದನು. ವಿದ್ಯುರನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜನು ವಿನಯದಿಂದ ನಮನ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. “ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆನಾ? ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಳೆದವರು; ವಿಷ, ಬೆಂಕಿ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ನಾವು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೀನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ. ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೇಗೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದ್ದೆ? ನೀನು ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು, ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆಯೇ? ಭಕ್ತರು ತಾವು ತಾವು ತೀರ್ಥಗಳೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಹೃತ್ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ಗದಾಧರನನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ತೀರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರು, ಅವರನ್ನು ನೀನು ಕಂಡೆಯೋ ಅಥವಾ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದೆಯೋ? ಯಾದವರು ತಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಇದ್ದಾರೆಯೇ?” ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಿದ್ಯುರನು ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಯದುವಂಶದ ವಿನಾಶವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ದುಃಖಕರವಾದ್ದು, ಸಹಿಸಲಾಗದ ಸಂಗತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಪರರ ದುಃಖವನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುರನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಅಲ್ಲಿ ದೇವರಂತೆ ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿ, ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಶುಭವನ್ನು ತಂದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.