ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಪ್ರಥೆಯ ಪುತ್ರನೇ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವ ಈ ರಾಜನು ಪ್ರಜೆಗಳ ಸತ್ಯವಾದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತನೂ, ಸತ್ಯವಂತನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ—ದಶರಥ ಪುತ್ರ ರಾಮನಂತೆ. ಅವನು ಶಿಬಿರಾಜನಂತೆ ಉದಾರಿಯೂ, ಆಶ್ರಯವನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ದುಷ್ಯಂತನ ಮಗನಂತೆ ತನ್ನ ವಂಶದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಧನುರ್ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅರ್ಜುನರ ಸಮಾನ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ; ಅವನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅಜೇಯ, ಸಾಗರದಂತೆ ದಾಟಲಾಗದವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಮೃಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಂಹನಂತೆ ಶೂರ, ಹಿಮಾಲಯದಂತೆ ಸ್ಥಿರ, ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಹಿಷ್ಣು, ತಾಯಿ-ತಂದೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷಮಾಶೀಲನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ತಾತನಂತೆ ಸಮದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನೂ, ಶಿವನಂತೆ ದಯಾಳುವೂ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯದಾಯಕನೂ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಶ್ರೀಹರಿಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳವನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಪುರುಷಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತಾನೆ; ರಂತಿದೇವನಂತೆ ದಾನಶೀಲ, ಯಯಾತಿಯಂತೆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಲಿಚಕ್ರವರ್ತಿಯಂತೆ ದೃಢವ್ರತನೂ, ಪ್ರಹ್ಲಾದನಂತೆ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಸೇವಿಸುವನು. ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ವಂಶಸ್ಥನಾಗಿಯೂ, ಧರ್ಮಬಾಹ್ಯರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವವನೂ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಕಳಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ತಕ್ಷಕನಿಂದ ತನ್ನ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಬಂಧಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹರಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ವ್ಯಾಸಪುತ್ರರಿಂದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುವನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ರಾಜನಿಗೆ ಈ ರೀತಿ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತಾವು ತಾವು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ಈ ರಾಜನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು; ಅವನು ಹಿಂದೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವನು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾ, ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಬಂಧುಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸಿದ ರಾಜನು, ಬದಿಗೆ ಬರುವ ಆದಾಯಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಅರಿತ ಅವನ ಸಹೋದರರು, ಅಚ್ಯುತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಅಪಾರ ಧನವನ್ನು ತಂದರು. ಆ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ ಪ್ರಭು ಕೃಷ್ಣನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಯಾದವರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಮಾಡಿದನು. ಹರಿಯ ಈ ಬಾಲ್ಯಲೀಲೆ, ಭಕ್ತನ ರಕ್ಷಣೆಯು, ವೃಂದಾವನದ ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವರ್ಣಿಸಿದರು. ಇದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮಕರ್ತೃ ಭಗವಾನ್ ಮಾನವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಗೆ ಇಳಿಯುವನು; ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾಪಪರನಾದ ಅಘಾಸುರನು ಕೂಡ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಆತ್ಮಸಾಮ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿದವನು ಪರಮಭಕ್ತಿಪಥವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು; ಹಾಗಾದರೆ, ಯಾರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶುದ್ಧಚಿತ್ತದಿಂದ ಆತ್ಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಉನ್ನತವಾಗಿರಬಹುದು! ಸೂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ದ್ವಿಜರೆ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೃಷ್ಣನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪುನಃ ಶುಕಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು. ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಾಶಯ, ಹರಿಯ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಿದರು? ಅದು ಬೇರೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಅಲ್ಲವೇ? ಮಹಾಯೋಗೀ, ಪೂಜ್ಯಗುರುವೇ, ಈ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ. ಇದನ್ನು ಹರಿಯ ಮಾಯೆ ಹೊರತು ಬೇರೆನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಕೇವಲ ಕ್ಷತ್ರಿಯರೇನಾದರೂ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣಕಥಾರಸವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.’ ಶ್ರೀ ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಬದರಾಯಣ ಪುತ್ರ ಶುಕಮುನಿಯ ಮನಸ್ಸು ಅನಂತ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು; ಆತನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮರಳಿ, ಆ ಭಕ್ತಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ‘ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನೀವು ಕೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಲೀಲಾವತಾರಗಳನ್ನೂ, ಅವನ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ, ಮುಗ್ಗರಿಸುತ್ತಾರೆ, ದುಃಖಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅಸಹಾಯರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಅವರು “ಹರಿಯೇ ನಮಃ” ಎಂದು ಶಬ್ದದಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ, ಅವನು ಜನರ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಗಾಳಿ ಮೋಡ ಹಾಗೂ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ. ಯಾವುದೇ ಶಬ್ದಗಳು ಅಥವಾ ಕಥೆಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ವರ್ಣಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದೇ ಸತ್ಯ, ಶುಭ, ಪವಿತ್ರ. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುವುದೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಬ್ಬ, ಹೊಸತನವನ್ನೂ, ಆನಂದವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಜನರ ದುಃಖಸಾಗರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ. ಹರಿಯ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರದ elaboratedವಾದ ಭಾಷಣವೂ ಕಾಗೆಗಳ ಸ್ನಾನಸ್ಥಾನವಷ್ಟೆ—ಹಂಸರು ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅಚ್ಯುತನಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಶುದ್ಧಭಕ್ತರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತನಾಮಧೇಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ imperfectವಾದ ವಚನವೂ ಜನರ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ; ಸದ್ಗುಣಿಗಳು ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಕರ್ಮವೂ, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗದು; ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರ್ಮಗಳು ಯಾವ ಉಪಕಾರವನ್ನೂ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಯತ್ನ—ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮ, ತಪಸ್ಸು, ಪಾಠ—ಎಲ್ಲವೂ ಶ್ರೀಧರನ ಪಾದಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಸದಾ ಉಂಟುಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಹರಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ಹಾಡಿ, ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಫಲಪ್ರದ. ಕೃಷ್ಣಪಾದಸ್ಮರಣೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಶುಭವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ, ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೀವು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರು ಧನ್ಯರು, ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀವು ಸದಾ ನಾರಾಯಣನನ್ನು, ದೇವಾಧಿದೇವನನ್ನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಾನು ಕೂಡ, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನು ಉಪವಾಸವಿರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ, ಪರಮ ಋಷಿಯ ಬಾಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೀಗೆ, ಮಹಾಪ್ರಭುವಿನ ಮಹಿಮಾಮಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಎಲ್ಲ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ—even ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ—even ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ.