ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾಜಾ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮಗನ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಅವನು ಧೌಮ್ಯ, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಸಿ, ಮಗನ ಜಾತಕವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಹೇಳಿದನು ಮತ್ತು ಶುಭಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದ ರಾಜನು, ಮಗನ ಹುಟ್ಟಿನ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಬಂಗಾರ, ಹಸುಗಳು, ಭೂಮಿ, ಗ್ರಾಮಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ, ವಿನಯಶೀಲ ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಪುರುವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಈ ಮಗನೇ ಮುಖ್ಯನು." ಅವರು ಮುಂದುವರೆಸಿ, "ಅಪರಿಹಾರ್ಯವಾದ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಬಿಳಿ ಕೂದಲುಗಳು ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪರಮಶಕ್ತಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ಈ ಮಗನು ನಿಮಗೆ ಒದಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುರಾತ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವನು, ಏಕೆಂದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರಕ್ಷಣೆ ಅವನಿಗೆ ಇದೆ. ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಮಹಾಭಕ್ತ, ಮಹಾತ್ಮ." ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೇಳಿದನು: "ಈ ಮಗನು ನಮ್ಮ ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನೋ? ನಮ್ಮ ವಂಶದ ಮಹಾತ್ಮರು, ಸಜ್ಜನರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಂತೆ ಅವನು ನಡೆಯುವನೋ?" ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರನೇ, ಅವನು ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನಾಗಿರುವನು, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭಕ್ತನಾಗಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಂತನಾಗಿ ರಾಮಚಂದ್ರನಂತೆ. ಅವನು ದಾನಶೀಲನು ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯದಾತನಾಗಿರುವನು, ಔಶೀನರ ವಂಶದ ಶಿಬಿಯಂತೆ; ತನ್ನ ವಂಶದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡುವನು, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ದುಷ್ಯಂತನ ಪುತ್ರನಂತೆ. ಅವನು ಧನುರ್ಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಇಬ್ಬರು ಅರ್ಜುನರ ಸಮಾನನು; ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯನು, ಸಾಗರದಂತೆ ದಾಟಲಾಗದವನು. ಅವನು ಮೃಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಂಹದಂತೆ ಶೂರನು, ಹಿಮಾಲಯದಂತೆ ಸ್ಥಿರನು, ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಹನಶೀಲನು, ತನ್ನ ತಾಯ್ತಂದೆಗಳಂತೆ ಕ್ಷಮಾಶೀಲನು. ತನ್ನ ತಾತನಂತೆ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತನು, ಶಿವನಂತೆ ಕರುಣಾಮಯನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯದಾತನು, ಭಗವಂತನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆ. ಅವನು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ರಂತಿದೇವನಂತೆ ದಾನಶೀಲನು, ಯಯಾತಿಯಂತೆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನು. ಸ್ಥೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಾಲಿಯಂತೆ, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದನಂತೆ; ಅಶ್ವಮೇಧಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವನು. ಅವನು ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವನು, ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ತಪ್ಪಿದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವನು; ಕಲಿಯುಗವನ್ನು ಸಂಯಮಿಸುವನು. ತಕ್ಷಕನಿಂದ ಆಗುವ ತನ್ನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹರಿಯ ಸanniketanವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಬಯಸಿ, ವ್ಯಾಸಪಾತ್ರನ ಮಗನಿಂದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳುವನು; ಗಂಗೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು." ಹೀಗೆ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವಗೃಹಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಈ ಮಗನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಿಕ್ಷಿತ್ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಈ ಲೋಕದ ಜನರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವನು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಂದ್ರನಂತೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆಯಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆದನು. ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಅಪರಾಧವಾಗಿದ್ದನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಅಶ್ವಮೇಧಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಲು, ರಾಜನು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ದಂಡವಿಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆತನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಿತ ಅವನ ಸಹೋದರರು, ಅಚ್ಯುತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಉತ್ತರದಿಶೆಯಿಂದ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತಂದರು. ಈ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಭಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ರಾಜನ ಆಹ್ವಾನದಿಂದ, ಭಗವಂತನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಗೊಂಡು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಯಾದವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಹೊರಟನು. ಹರಿಯ ಈ ಬಾಲ್ಯಚರಿತ್ರೆ—ಅವನ ಭಕ್ತನ ರಕ್ಷಣೆ—ವೃಂದಾವನದ ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ; ಮಾನವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಲೀಲೆಗೆ ಅವತಾರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾಪವು ತೊಳೆದ ಅಗಾಸುರನು ಕೂಡಾ ಅಪರೂಪವಾದ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಭಗವಂತನ ರೂಪವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವನು ಪರಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ ಸದಾ ಪರಮಾತ್ಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವನು ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯನು! ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೃಷ್ಣನ ಅದ್ಭುತ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ, ಮತ್ತೆ ಶುಕಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: "ಹರಿಯ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಹಾಡಿದರು? ಅದು ಬೇರೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಅಲ್ಲವೇ? ಮಹಾಯೋಗಿ, ಗುರುಗಳೇ, ಈ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ—ಇದು ಹರಿಯ ಮಾಯೆಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ." "ಗುರುವೇ, ನಾವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು. ನಾವು ಕೇವಲ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಸದಾ ಕುಡಿಯುತ್ತೇವೆ." ಶ್ರೀ ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನು, ಅನಂತ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಪುನಃ ಹೊರಗೆ ತಂದು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆ ಭಕ್ತಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು. "ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಲೀಲಾವತಾರಗಳನ್ನೂ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದೆನು. ಯಾರು ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದರೂ, ತೊಂದರೆಗೊಂಡರೂ, ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ನಿರಾಶ್ರಯರಾದರೂ, 'ಹರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ." "ಅನಂತನಾದ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ಅವನು ಜನರ ಹೃದಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹಾಗೆ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಬಲವಾದ ಗಾಳಿ ಕತ್ತಲು ಮತ್ತು ಮೋಡವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ." "ಯಾವ ಮಾತುಗಳು ಪರಾತ್ಪರನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವು ನಿರರ್ಥಕ; ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳನ್ನು ತರುವುದೇ ಸತ್ಯ, ಶುಭ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ. ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಅದು ಸದಾ ಹೊಸದಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಬ್ಬದಂತೆ, ಜನರ ದುಃಖಸಾಗರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ." "ಯಾವ ಮಾತುಗಳು ಹರಿಯ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅವು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸ್ನಾನದ ಸ್ಥಳದಂತೆ, ಹಂಸರು ಹೋಗದ ಸ್ಥಳ; ಅಚ್ಯುತನು ಇರುವಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಭಕ್ತರು ಇದ್ದಾರೆ. ಭಗವಂತನ ನಾಮ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮಾತು, ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ಣವಾದರೂ, ಜನರ ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ; ಸಜ್ಜನರು ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ." "ಅಚ್ಯುತನೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಕರ್ಮವೂ, ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸದ ಕರ್ಮಗಳು ಯಾವ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ?" ಇಂತಿ, ಈ ಭಾಗವತ ಕಥೆಯು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ಧನ್ಯತೆ, ಪವಿತ್ರತೆ ಮತ್ತು ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.