ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭೃಗು ವಂಶದ ಮಹಾನ್ ವಂಶಜನೇ, ಪಾಂಡವ ವಂಶದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಘಟನೆ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಅಸ್ತ್ರದ ಅಗ್ನಿಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆತನಿಗೆ ಅಪಾಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆಗ, ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ತನ್ನ ಒಳಗೇ ಇದ್ದಾಗಲೇ, ಅವನು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೂಪವು ನಿಷ್ಕಳಂಕವಾಗಿತ್ತು, ಬೆರಳಿನಷ್ಟು ಗಾತ್ರ, ಹೊಳೆತಿದ್ದದ್ದು, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಶ್ಯಾಮವರ್ಣ, ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾದ ಮುಖ, ಪೀತಾಂಬರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ, ಅವನು ಅಪರಾಜಿತನು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ದೀರ್ಘವಾದ ಕೈಗಳು ಇದ್ದವು, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕಿವೊಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು, ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸುತ್ತಿಸುತ್ತಾ, ಜ್ವಲಿಸುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆ ಮಗುವಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ದೇವನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಆ ಅಸ್ತ್ರದ ಅಗ್ನಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು, ಹೇಗೆ ಗೋವಿನ ದೇವತೆ ಧೂಮವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ. ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುವಾಗ, “ಈ ಮಹಾನ್ ಯಾರು?” ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಅನಂತ ಮಹಿಮೆ ಹೊಂದಿರುವ ಧರ್ಮರಕ್ಷಕ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಆ ಭಗವಂತನು, ಹತ್ತು ತಿಂಗಳ ಕುಡಿಯಲ್ಲಿ, ಪಾರೀಕ್ಷಿತನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಅದೆಡೆಗೇ ಅದೆಲ್ಲಿ ಅಂತರಧಾನವಾದನು. ನಂತರ, ಎಲ್ಲ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳು ಅನುಕೂಲವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಪಾಂಡು ವಂಶದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಪುನಃ ಜನಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಪಾಂಡುನ ಶಕ್ತಿಯೇ ದೊರೆತಿತ್ತು. ರಾಜನು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಧೌಮ್ಯ, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯರು ಮತ್ತು ಇತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಮಗುವಿನ ಜಾತಕವನ್ನು ನೋಡಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಶುಭಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿಸಿದರು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತ ರಾಜನು, ಮಗುವಿನ ಜನನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಬಂಗಾರ, ಗೋವುಗಳು, ಭೂಮಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ಸಂತೃಪ್ತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ವಿನಯಶೀಲ ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಪೂರು ವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಇವನೇ ಮಹಾನ್.” “ಅಪರಿಹಾರ್ಯವಾದ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಶ್ವೇತ ಕೇಶಗಳು ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವನಾಥನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ಇವನು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಇವನು ವಿಶ್ವನಾಥನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು—ವಿಷ್ಣುರಾತ ಎಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ, ಇವನು ಮಹಾಭಕ್ತ, ಮಹಾತ್ಮನು.” ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೇಳಿದನು: “ಈ ಮಗು ನಮ್ಮ ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ಪಾವನ ಪರಂಪರೆ, ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ವಂಶಜರಂತೆ, ಸಾಧುಜನರಿಂದ ಶ್ಲಾಘಿಸಲ್ಪಡುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನೋ?” ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: “ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರನೇ, ಇವನು ಜನರ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಕರಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭಕ್ತ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಂತ, ದಶರಥನ ಪುತ್ರ ರಾಮನಂತೆ. ಇವನು ಶಿಬಿರಾಜನಂತೆ ದಾನಶೀಲ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯದಾತ, ದushyanta ಪುತ್ರನಂತೆ ತನ್ನ ವಂಶದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡುವವನು. ಧನುರ್ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಾನ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯ, ಸಾಗರದಂತೆ ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವವನು. ಸಿಂಹದಂತೆ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ, ಹಿಮಾಲಯದಂತೆ ಸ್ಥಿರ, ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಹನಶೀಲ, ತಾಯ್ತಂದೆಗಳಂತೆ ಸಹಿಷ್ಣು. ತನ್ನ ತಾತನಂತೆ ಸಮನ್ವಿತ, ಶಿವನಂತೆ ದಯಾಳು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಪ್ರಭುವಿನಂತೆ.” “ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತನಾದ ಇವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಮಹಾತ್ಮ ಗುಣಗಳೂ ಇವೆ; ರಂತಿದೇವನಂತೆ ದಾನಶೀಲ, ಯಯಾತಿಯಂತೆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ. ಸ್ಥೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲಿಗೆ ಸಮ, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದನಂತೆ, ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವನು, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವವನು. ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ವಂಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವವನು, ಮಾರ್ಗ ತಪ್ಪಿದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವವನು; ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಳಿಯುಗವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನು.” “ತಕ್ಷಕನು, ಋಷಿಪುತ್ರನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಪಾಯದ ಕುರಿತು ತಿಳಿದು, ಬಂಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹರಿಯ ಸನ್ನಿಧಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ವ್ಯಾಸಪುತ್ರರಿಂದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗಂಗೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.” ಹೀಗೆ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ಮಗು ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಎಂದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಂಡ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಈ ಲೋಕದ ಜನರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವನು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಚಂದ್ರನಂತೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ತೀಳು ಹಾಕಿದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡಿದ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು, ರಾಜನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ದಂಡವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು. ಅವನ ಮನೋಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅರಿತ ಅವನ ಸಹೋದರರು, ಅಚ್ಯುತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ, ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ರಾಜನ ಆಹ್ವಾನದಿಂದ, ಭಗವಂತನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಗೊಳ್ಳಿಸಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಾಗಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ರಾಜನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಯಾದವರು ಜೊತೆಗೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದನು. ಹರಿಯ ಈ ಬಾಲ್ಯ ಲೀಲೆಯನ್ನು—ಭಕ್ತನ ರಕ್ಷಣೆ—ವೃಂದಾವನದ ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದರು. ಪರಮಾತ್ಮನು ಮಾನವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಗೆ ಅವತರಿಸುವುದು ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲ; ಅಗಾಸುರನಂತ ದುಷ್ಟನೂ ಕೂಡ ಅವನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಪೂರ್ವವಾದ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಭಗವಂತನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಲ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವನು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಪಥವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಮೋಹವಿಲ್ಲದೆ ಸದಾ ಆತ್ಮಾನುಭವದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿರುವವನು ಎಷ್ಟೊಂದು ಪುಣ್ಯವಂತನಾಗಿರಬೇಕು! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೃಷ್ಣನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪುನಃ ಶುಕಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯು ಮಾಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯವನ್ನು, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕರು ಹೇಗೆ ಹಾಡಿದರು? ಅದು ಬೇರೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಅಲ್ಲವೆ? ಮಹಾಯೋಗಿ, ಗುರುವೇ, ಈ ಮಹಾಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಿ. ಇದು ಹರಿಯ ಮಾಯೆಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.” “ನಾವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು, ಗುರುಗಳೇ, ಯಾರು ಕೇವಲ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರೂ ಆಗಿದ್ದರೂ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸದಾ ಕೃಷ್ಣ ಕಥಾರಸವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.” ಶ್ರೀ ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಬದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನು, ಅನಂತ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವನು, ಜ್ಞಾಪನೆಗೆ ಬಂದು, ಹೊರಗಿನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಭಗವತ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. “ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೆ, ನೀವು ಕೇಳಿದಂತೆ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಲೀಲಾಮಯ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಯಾರು ಬಿದ್ದುಹೋಗಿದ್ದರೂ, ತೊಂದರೆಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ‘ಹರಿಯೇ ನಮಃ’ ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.