ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೋಕುಳದ ಬಾಲಕರಂತೆ ಹಸುವಿನ ಕರುವಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿದಿನದಂತೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ತನ್ನ ಕರುವಗಳನ್ನು ನೀರಿನ ದಡದವರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಮೊದಲು ಕರುವಗಳು ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಬಿಡಲಾಯಿತು; ನಂತರ, ಬಾಲಕರು ತಾವು ನೀರು ಕುಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಆ ಬಾಲಕರು, ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಪರ್ವತ ಶಿಖರದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕಂಡರು. ಅದು ಬಕಾಸುರ ಎಂಬ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಕ್ಷಸನು, ಬಕ (ಕೊಕ್ಕರೆ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಕಾಸುರನು ಬಂದು, ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಚಂಚುವಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಕಾಸುರನು ನುಂಗಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಾಲಕರು ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ವಿಶ್ವಗುರುವಾದ ಆ ಗೋಪಪುತ್ರನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲವನ್ನು ಸುಟ್ಟನು. ಭಯಾನಕವಾದ ನೋವಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನು ತಕ್ಷಣ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಉಗುಳಿದನು. ಆದರೆ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ತನ್ನ ಚಂಚುವಿನಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ಆಗ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಪಾಲಕ, ಕಂಸನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಬಲವಂತದ ಭುಜಗಳಿಂದ ಬಕಾಸುರನ ಚಂಚುವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಬಾಲಕರು ನೋಡುತ್ತಲೇ, ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕನು ಶತ್ರುವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡುವಂತೆ, ಬಕಾಸುರನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಚೀರಿಬಿಟ್ಟನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಾಲಕರು ಅಪಾರ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ಅವನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ, ದೇವತೆಗಳು ನಂದನವನದ ಹೂವನ್ನೂ, ಮಾಲತೀ ಹೂವನ್ನೂ ಸುರಿದು, ಡಮರು, ಶಂಖ, ಗೀತಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದರು. ಈ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಗೋಕುಲದ ಬಾಲಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಲಕರು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಗಳು ಮರಳಿ ಬಂದಂತಾಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ನಂತರ, ಕರುವಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಘಟನೆ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಆನಂದದಿಂದ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಸಿವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಹಾಗೆಂದರೆ, ಅವನು ಸತ್ತವನಿಂದ ಜೀವಂತನಾಗಿ ಬಂದಂತೆ. ಅವರು ವಿಷಾದದಿಂದ ಹೇಳಿದರು: ‘‘ಅಯ್ಯೋ, ಈ ಹುಡುಗನು ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದಾನೆ! ನಮ್ಮ ಯಾವೋ ಪಾಪದ ಫಲವೇ ಈ ಭಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೋ!’’ ಆದರೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ಜೀವಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರರು; ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದರೂ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ದೀಪದ ಬಳಿ ಹಾರಿ ಸುಡುವ ಪಟಂಗಗಳಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞರು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗರ್ಗ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಗೋಪರು ಭಾವಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪರು ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾ ಆನಂದದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ—ಅಡಗುಪಾಟ, ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಕೋತಿಯಂತೆ ಹಾರುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ—ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ನಡುವೆ, ಶೌನಕರು ಹೇಳಿದರು: ‘‘ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತರೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗು ಹಾನಿಗೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಪುನಃ ಜೀವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಮಹಾತ್ಮತ್ವ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು, ಅವನ ಪಾರ್ಲೋಕಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಕುರಿತು ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ‘‘ನೀನು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ನಮ್ಮಂತಹ ಆಸಕ್ತ ಶ್ರೋತೃಗಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.’’ ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಯುಧಿಷ್ಠಿರ ಮಹಾರಾಜನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ವಿಮುಖನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅಪಾರ ಧನ, ಯಜ್ಞಗಳು, ರಾಜ್ಯಗಳು, ಮಹಾರಾಣಿಗಳು, ಸಹೋದರರು, ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ಆಳ್ವಿಕೆ, ಮತ್ತು ಆಕಾಶವನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಿದ ಖ್ಯಾತಿ—all ಇದ್ದವು. ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಮುಕುಂದನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವನಿಗೆ—even ದೇವತೆಗಳು ಹಾರೈಸುವ ಕಾಮನೆಗಳು—ಯಾವ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ ರಾಜನಿಗೆ ಇತರ ವಿಷಯಗಳು ಹೇಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುತ್ತವೆಯೋ, ಅವನಿಗೂ ಹಾಗೆ. ಹೇ ಭೃಗುಕುಲೋದ್ಭವನೇ, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಗ ಆ ಶೂರಪುತ್ರನು, ಅಸ್ತ್ರದ ತಾಪದಿಂದ ಸುಡುವಾಗ, ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನು ತೊಡೆಯಷ್ಟು ಗಾತ್ರ, ಕಂಚಿನ ಕಿರೀಟ, ಮಿಂಚಿನಂಥ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರ ಧಾರಿ, ಅಪರಾಜಿತ ಸ್ವರೂಪ—ಅಂತಹ ಆಕರ್ಷಕ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ದೀರ್ಘವಾದ ಕೈಗಳು, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕುಂಡಲಗಳು, ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಮಗುವಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಲಿಸುತ್ತ, ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಆ ಅಸ್ತ್ರದ ಅಗ್ನಿತಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು—ಹಾಗೆಂದರೆ, ಗೋಪಾಲನು ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಜನ್ನು ಹೇಗೆ ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ. ಆ ಮಗುವು ‘ಇವನು ಯಾರು?’ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಪರಿಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ಧರ್ಮಪಾಲಕ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಕ ಪರಮಾತ್ಮ, ಹತ್ತು ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವಿನ ಎದುರಲ್ಲೇ ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ನಂತರ, ಎಲ್ಲ ಶುಭಗುಣಗಳು ಉದಯವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಗ್ರಹಗಳು ಅನುಕೂಲವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಪಾಂಡುವಂಶದ ಧಾರಕನು ಪುನಃ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನು ಪಾಂಡುವಿನಂತೆ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು. ರಾಜನು ಹರ್ಷದಿಂದ, ಧೌಮ್ಯ, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಮಗುವಿನ ಜಾತಕವನ್ನು ನೋಡಿಸಿ, ಶುಭಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲ ಆ ರಾಜನು, ಮಗುವಿನ ಜನ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಬಂಗಾರ, ಹಸು, ಭೂಮಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಆಹಾರ—all ದಾನಮಾಡಿದನು. ಸಂತೃಪ್ತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ವಿನೀತನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘‘ಹೇ ಪುರುವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಇವನೆ ಪ್ರಮುಖನು. ‘‘ಅಪರಿಹಾರ್ಯವಾದ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಶುಭ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಶಿಶುವನ್ನು ವಿಶ್ವನಾಥನು ನಿನಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ‘‘ಆದುದರಿಂದ ಅವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣುರಾತ’ (ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ರಕ್ಷಿತ) ಎಂಬ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಅವನು ಮಹಾಭಕ್ತ, ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿರುವನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೇಳಿದನು: ‘‘ಈ ಮಗು ನಮ್ಮ ವಂಶದ ರಾಜರ್ಷಿಗಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನೋ? ಸದ್ಗುಣಿಗಳಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಂಸಿತರಾದ ಮಹಾನ್ ಪುರುಷರಂತೆ ಬೆಳೆಯುವನೋ?’’ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು: ‘‘ಹೇ ಪೃಥಾಪುತ್ರನೇ, ಅವನು ಜನರಲ್ಲಿ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನಂತೆ ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನಾಗುವನು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣಭಕ್ತ, ಸತ್ಯವಂತ, ದಶರಥನ ರಾಮನಂತೆ. ‘‘ಅವನು ಶಿಬಿರಾಜನಂತೆ ದಾನಶೀಲ, ಆಶ್ರಯದಾತ; ದುಷ್ಯಂತನ ಪುತ್ರನಂತೆ ತನ್ನ ಕುಲದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಹರಡುವನು. ‘‘ಅವನು ಧನುರ್ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅರ್ಜುನರ ಸಮಾನ; ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯ, ಸಾಗರದಂತೆ ದಾಟಲಾಗದವನು. ‘‘ಅವನು ಮೃಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಂಹನಂತೆ ಶೂರ, ಹಿಮಾಲಯದಂತೆ ಸ್ಥಿರ, ಭೂಮಿಯಂತೆ ಸಹಿಷ್ಣು, ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಂತೆ ಸಹಾನುಭೂತಿಯುಳ್ಳವನು. ‘‘ಅವನ ತಾತನಂತೆ ಸಮಭಾವ, ಶಿವನಂತೆ ದಯಾಳು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ, ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಶ್ರೀಹರಿಯಂತೆ. ‘‘ಅವನು ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತ, ಎಲ್ಲ ಮಹಾತ್ಮ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು; ರಂತಿದೇವನಂತೆ ದಾನಶೀಲ, ಯಯಾತಿಯಂತೆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ. ‘‘ಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಚಕ್ರವರ್ತಿಯಂತೆ, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದನಂತೆ, ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಹಿರಿಯರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುವನು.