ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇದು ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ. ಅವರು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಬಂಧಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾದವನು ಕೂಡ ಆ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅನೇಕ ಅಜ್ಞ ಮಹಿಳೆಯರು ಭಗವಂತನ ಪರಿಮಾಣವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತವನಂತೆ, ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿರುವವನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸೀಮಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತವೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ಇಬ್ಬರೂ, ಕೋಪದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುವ ಎಮ್ಮೆಗಳಂತೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಹೀಗೆಯೇ ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಾಲಕರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದುಕೊಂಡನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಕರುವಿನ ರೂಪ ತಾಳಿಕೊಂಡು ಹಿಂಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತುಹೋದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಅಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಬಲರಾಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂದುಗಾಲುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬಾಲಸಹಿತವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಬಿದ್ದಾಗ ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಅವನು ಪ್ರಾಣಹೀನನಾದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಬಾಲಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ “ಶಾಬಾಶ್! ಶಾಬಾಶ್!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಆಕಾಶದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದರು. ಈ ಇಬ್ಬರೂ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುವ ಗೋಪಬಾಲಕರಂತೆ, ತಮ್ಮ ಬೆಳಗಿನ ಊಟವನ್ನು ಸಹ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ಕರುಗಳನ್ನು ನೀರಿನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಕರುಗಳು ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಾಲಕರು ಕೂಡ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಮುಂದಾದರು. ಅಲ್ಲೇ ಅವರು ಒಂದು ಮಹಾಸತ್ತೆಯನ್ನು ಕಂಡರು—ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಪರ್ವತಶೃಂಗದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದೈತ್ಯನು ಬಕಾಸುರನೆಂಬ ಕ್ರೌಂಚದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಹಠಾತ್ ಧಾವಿಸಿ, ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಂಚುವಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಾಲಕರು ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಮೂಢರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು, ಗೋಕುಲದ ಮಗ ಕೃಷ್ಣನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲವನ್ನು ದಹಿಸಿದನು. ಭೀಕರವಾದ ನೋವಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿ, ಮತ್ತೆ ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಚಂಚುವಿನಿಂದ ಆತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಧಾವಿಸಿದನು. ಆಗ, ಧರ್ಮಪಾಲಕ, ಕಂಸನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನು, ಬಕಾಸುರನ ಚಂಚುವನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬಾಲಕರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಬಿಚ್ಚಿದನು—ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶೂರನಾದವನು ಸಂತೋಷವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು ಬಕಾಸುರನ ಶತ್ರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ನಂದನವನದ ಹೂಗಳು ಮತ್ತು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದರು; ಡೊಳ್ಳು, ಶಂಖ, ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಬಾಲಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡಾಗ, ಬಾಲಕರು, ಬಲರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣವು ಮತ್ತೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಕರುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಆ ಘಟನೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಜೀವಂತವಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದವನಂತೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಗಳು ಎದುರಾಗಿದೆ! ನಮ್ಮ ಯಾವೋ ಪಾಪಕರ್ಮವೇ ಈ ಭಯದ ಕಾರಣವೋ?" ಎಂದು ಅವರು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾಗದು; ಅವರು ಕೊಲ್ಲುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದರೂ, ಅವರು ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಹಾರುವ ಪಟಂಗಗಳಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗದು; ಗರ್ಗ ಮುನಿಯವರೂ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರ ಲೀಲಾಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ, ಅಡಗಾಟ, ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಕೋತಿಯಂತೆ ಹಾರಾಟ—ಇಂತಹ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಾಲ್ಯವು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಳೆದಿತು. ಈ ವೇಳೆ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗುವಿಗೆ ಅಪಾಯ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವನು ಬದುಕಿ ಬಂದನು. ಆ ಮಗುವಿನ ಜನ್ಮ, ಮಹಾಕರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು? ಅವನು ನಿಧನಾದ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮಗೆ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ತೋಚಿದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾವು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ." ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: "ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಯಜ್ಞಗಳು, ರಾಜ್ಯಗಳು, ರಾಣಿಗಳು, ಸಹೋದರರು, ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ಆಳ್ವಿಕೆ, ಆಕಾಶವನ್ನು ತಲುಪುವ ಕೀರ್ತಿ—all ಇದನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಮುಕುಂದನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟವನಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಬಯಸುವ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಗೂ ಮೌಲ್ಯವಿಲ್ಲ; ಹಸಿವಾಗಿರುವ ರಾಜನಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದು ಸಂತೋಷಕೊಡುತ್ತದೆಯೋ, ಅವನಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ." "ಭೃಗು ವಂಶಜನೇ, ತನ್ನ ತಾಯಿ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಆ ವೀರ ಮಗುವಿಗೆ, ಅಸ್ತ್ರದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸುಡುವಾಗ, ಅವನು ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಬೆರಳಿನ ಗಾತ್ರದ, ಕಂಚಿನ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಅಪರಾಜಿತ, ಅದ್ಭುತ ರೂಪ. ನಾಲ್ಕು ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕಿವಿಓಲೆಗಳು, ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಆ ಮಗುವಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಗದೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಉರಿಯುವ ಉಲ್ಕೆಯಂತೆ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು." "ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಗದೆಯಿಂದ ಆ ಅಸ್ತ್ರದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡನು—ಹಾಗೆ, ಗೋಪಾಲನು ಮಂಜನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಮಗು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ, 'ಇವರು ಯಾರು?' ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟನು. ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಅಪಾರ ಭಗವಂತನು, ಧರ್ಮಪಾಲಕನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ತೊಡಗಿದ್ದ ಹತ್ತು ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡನು." "ನಂತರ, ಎಲ್ಲಾ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮೂಡಿದಾಗ, ಗ್ರಹಗಳು ಸದುಪಯೋಗವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಪಾಂಡು ವಂಶದ ಆ ಮಗುವು ಪುನಃ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಪಾಂಡುನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ರಾಜನು ಆನಂದದಿಂದ, ಧೌಮ್ಯ, ಕೃಪ ಮುಂತಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಜಾತಕವನ್ನು ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡನು; ಶುಭಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲ ರಾಜನು, ಜನ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಚಿನ್ನ, ಹಸುಗಳು, ಭೂಮಿ, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು." "ಸಂತೃಪ್ತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆ ವಿನಯಶೀಲ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಪುರು ವಂಶದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿಮ್ಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಈ ಮಗುವೇ ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣನು. ಅದೃಶ್ಯವಾದ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಬಿಳಿ ಕೂದಲು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವ ವೇಳೆಗೆ, ವಿಷ್ಣುವೇ ನಿಮ್ಮ ಶುಭಕ್ಕಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ 'ವಿಷ್ಣುರಾತ' ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವನು—ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು. ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಮಹಾಭಕ್ತ, ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿರುವನು.'" ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕೇಳಿದನು: 'ಈ ಮಗು ನಮ್ಮ ವಂಶದ ರಾಜರ್ಷಿಗಳಾದ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವನೋ? ಅವರು ಸದ್ಗುಣಿಗಳಾಗಿ, ಜನರಿಂದ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು—ಈ ಮಗು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆಯುವನೋ?