ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾದಂತೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು ಬಹು ದಿನಗಳ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದಂತ ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬಿತು. ಅವರು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಆಸನ ಮತ್ತು ಹಾಸಿಗೆಗಳಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು; ವ್ರತಪಾಲನೆಯಿಂದ ಬಂದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಗ್ಗಿಸಿದರು. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಅವರಿಗೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು; ಭೃಗು ವಂಶದ ಆ ಮಹಾತ್ಮೆಯರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪತಿಯನ್ನಾಳಿಸಿ, ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅವರ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹನಿ ಹರಿದು ಬಂತು. ಆ ಪತಿಯು ಅವರ ಹತ್ತಿರವೇ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಅವನ ಪಾದಗಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೇ ಯಾವತ್ತೂ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗದಿರುವಾಗ, ಇನ್ನೂ ಯಾವ ಮಹಿಳೆಯು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಬಹುದು? ಈ ರೀತಿ, ಭೂಭಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ರಾಜರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ವೈರವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಅವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಡೆಸಿ, ಸೇನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ನಾಶವನ್ನು ತಂದನು; ಗಾಳಿಯು ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ, ಅವನು ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ದೂರ ನಿಂತನು. ಆ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಲಜ್ಜಾಶೀಲ ನಗುವು, ಕಣ್ಸಂಚಲಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ಕಾಮನ ಬಾಣವನ್ನೂ ಮಣಿಸುವಂತಹವು; ಆದರೆ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಆಕರ್ಷಣೆಯು ಕೂಡ ಅವನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಕದಡಲಾರದೆ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಜನರು ಅವನು ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಅಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ತಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದರು. ಇದು ಭಗವಂತನ ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯ: ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರೂ ಅವನು ಯಾವ ಗುಣಕ್ಕೂ ಬಂಧನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಆ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗದು. ಕೆಲವು ಸ್ತ್ರೀಯರು, ತಮ್ಮ ಭಗವಂತನ ಪರಿಮಾಣವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅವನು ಅವರಿಗೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಹೇಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸೀಮಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸುವರೋ ಹೀಗೆಯೇ. ಒಂದು ಸಲ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ಗೋದಿಯರಂತೆ, ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಇದ್ದರು. ಆಗ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನು, ಎತ್ತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ಅವನು ಹಿಂಡು ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಹರಿಯು ಗಮನಿಸಿ, ಸುಮ್ಮನಿರುವಂತೆ ಕುಳಿತು ಬಲರಾಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ನಂತರ, ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂಭಾಗದ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು, ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಫಲಗಳಿಂದ ಬಡಿದು, ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಇದು ಕಂಡು ಹುಡುಗರು "ಶಬಾಶ್! ಶಬಾಶ್!" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೂಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಪುಷ್ಪವರ್ಷೆ ಮಾಡಿದರು. ವಿಶ್ವದ ರಕ್ಷಕರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ, ಗೋಪಬಾಲಕರಂತೆ, ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಿ, ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನು ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ನೀರಿನ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ, ತಾವೂ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೆ, ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತದಂತೆ ಕಾಣುವ ಮಹಾಕಾಯನು, ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಂತು. ಅದು ಬಕಾಸುರನು; ಅವನು ಬಕ (ಕೊಕ್ಕರೆ) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ತೀವ್ರವಾದ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತನ್ನ ತೂಗುಚಿಚಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ನುಂಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಕಾಸುರನು ನುಂಗಿದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಹುಡುಗರು ಪ್ರಾಣರಹಿತ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಮೂಢರಾಗಿದರು. ಆದರೆ ಜಗದ್ಗುರು ಕೃಷ್ಣನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕಾಸುರನ ಪಲ್ಲವ ಮೂಲವನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದನು. ನೋವಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಉಗುಳಿದನು; ನಂತರ ರೋಷದಿಂದ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಚಿಚಿನಿಂದ ಆತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು. ಆಗ ಧರ್ಮರಕ್ಷಕ, ಕಂಸನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನು, ಅವನ ಬಕ್ಕನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹುಡುಗರು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಒಡೆದುಹಾಕಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು ಆ ಬಕಾಸುರ ಶತ್ರುವಿನ ಮೇಲೆ ನಂದನವನದ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಲೆಗಳನ್ನೆಸೆಯುತ್ತಾ, ಡಮರು, ಶಂಖ, ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಗೋಪಹುಡುಗರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಬಲರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಪ್ರಾಣ ಮರಳಿದಂತಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸಿ, ಆ ಘಟನೆ ಹಾಡುತ್ತಾ ಹರ್ಷಭರಿತವಾಗಿ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಿ-ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಯರು, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ನೋಡಿದವರಂತೆ ನೋಡಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ, ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಗಳು ಎದುರಾಗಿದೆ! ನಮ್ಮ ಯಾವೋ ಪಾಪದ ಫಲವೇನೋ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು," ಎಂದು ಅವರು ವಿಷಾದಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ಶತ್ರುಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾರವು; ಆತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದರೂ, ಅವುಗಳು ದೀಪದಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಸುಡುವ ಪಟಂಗಗಳಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮಾತು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗದು; ಗರ್ಗ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪರು, ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆತು ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ—ಅಡಗೆ, ಅಣೆಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಕೋತಿಗಳಂತು ಹಾರಾಟ—ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದರು. ಈಗ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರಾದ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿಶು ಹಾನಿಗೊಳಗಾದನು; ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತನಾದನು. ಅವನ ಹುಟ್ಟು, ಮಹಾತ್ಮತ್ವ, ಅವನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತೊರೆದನು, ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸು." ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು; ಅವನು ಕೃಷ್ಣಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಆಸ್ತಿ, ಯಜ್ಞ, ರಾಜ್ಯಗಳು, ರಾಣಿಯರು, ಸಹೋದರರು, ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ಅಧಿಪತ್ಯ, ಆಕಾಶವನ್ನೂ ತಲುಪಿದ ಕೀರ್ತಿ—all ಇದ್ದವು. ಆದರೆ, ಮುಕುಂದನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪೇಕ್ಷಿತವಾದ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ? ಹಸಿವಿನ ರಾಜನಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಸ್ತುಗಳು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿದಂತೆ ಅವನಿಗೂ ಅವು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿದವು. ಭೃಗು ವಂಶಜ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಆ ಶೂರವಂತನು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಶಸ್ತ್ರದ ತಾಪದಿಂದ ಸುಡುವಾಗ ಅವನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು. ಒಂದು ತುಂಡು ಎತ್ತರದ, ಪಿತಾಂಬರಧಾರಿ, ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ, ಚತುರ್ಭುಜ, ಚಮತ್ಕಾರಮಯ, ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ಮುಕುಟು, ರಕ್ತವರ್ಣದ ಕಣ್ಣು, ಮುತ್ತುಮುತ್ತಾದ ಕರ್ಣಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ—ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗದೆಯಿತ್ತು. ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಆ ರೂಪವು ಶಿಶುವಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಗದೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಶಸ್ತ್ರದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು, ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವವನು ಮಂಜನ್ನು ಹಬ್ಬುವಂತೆ. ಶಿಶು "ಇವನು ಯಾರು?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದ ಅನಂತ ಪರಮಾತ್ಮ, ಧರ್ಮಪಾಲಕ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ದಶಮಾಸ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಆ ಮಗುವಿನ ಮುಂದೆಯೇ ಅದೆಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದನು.