ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ತಾಯಂದಿರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡರು. ದೇವಕಿ ಹಾಗೂ ಇತರ ಏಳು ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಆತನು ಆನಂದದಿಂದ ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿದನು. ಆ ತಾಯಂದಿರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ತೋಯ್ದುಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆನಂದಭಾವದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹರಿಯುವ ಅಶ್ರುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿದರು. ಆ ನಂತರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರಾದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಜನರ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಭವನಗಳು ಇದ್ದವು. ಗೃಹಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಗೃಹಭರ್ತನಿಂದ ವಿಯೋಗವಾಗಿ ಇದ್ದ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು, ಆನಂದೋತ್ಸವದ ಹೃದಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮುಖ ಹಾಗೂ ನಯನಗಳನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ವ್ರತದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಆಸನ ಮತ್ತು ಮಂಚಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದರು. ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದರೂ, ಭೃಗುಕುಲದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು; ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರೇಮವು ತುಂಬಿತ್ತು. ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಶ್ರು ಹರಿದುಬಂದಿತು. ಆತನು ಅವರೊಡನೆ ಖಾಸಗಿ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಪಾದದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನ ಪಾದಗಳು ಅವರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸದಾಗಿಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೂ ಬಿಡದ ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಯಾವ ಹೆಂಗಸು ಬಿಡಬಲ್ಲಳು? ಈ ರೀತಿ, ಭೂಭಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ರಾಜರ ನಡುವೆ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಅವರ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರುಹಾಕಿ, ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ, ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ವಿನಾಶವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತನು. ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಅವರ ಕಾಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ಲಜ್ಜಾಶೀಲ ಮುಗುಳ್ನಗುಗಳು, ಕಣ್ಗಳ ಪಾರ್ಶ್ವದ ನೋಟಗಳಿಂದ ಮನ್ಮಥನೂ ಕೂಡ ಮರುಳಾಗಿ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಬಿಸುಟಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆಕರ್ಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಅವನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಕುಂದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಅವನು ಲೋಕದ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ಅಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಾಪದಂಡದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿತನಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಭಗವಂತನ ಪರಮಾಧಿಕಾರ: ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತವಾದವರ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಆ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ತಮ್ಮ ಭಗವಂತನ ಪರಿಮಾಣವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅವನನ್ನು ಸ್ವಂತ ಗೃಹಸ್ಥನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿತ್ತವು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸೀಮಿತನಂತೆ ಭಾವಿಸುವಂತೆ. ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣರು, ಹುಲ್ಲಿನ ಗಂಡು ಎತ್ತುಗಳಂತೆ ಘರ್ಜಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ನಾದವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಆಟವಾಡಿದರು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ದೈತ್ಯನು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಕರುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಿಂಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಹರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಬಲರಾಮನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದನು. ಅನಂತರ ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂಬದಿಯ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಹಣ್ಣುಗಳು ಬೀಳುವಾಗ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು, ಹುಡುಗರು "ಶಾಬಾಶ್! ಶಾಬಾಶ್!" ಎಂದು ಆನಂದದಿಂದ ಕೂಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳು ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೋಪಾಲಕರಂತೆ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಹಗಲಿನ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿ ಹುಡುಗನು ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ಕರುಗಳನ್ನು ನೀರಿನ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದನು; ಕರುಗಳು ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹುಡುಗರು ಕೂಡ ನೀರು ಕುಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ, ಅವರು ಒಂದು ಮಹದಾಕಾರದ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಅದು ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಪರ್ವತಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬಕಾಸುರನಾಗಿದ್ದನು; ಬಲವಾದ ಕ್ರೌಂಚ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಬಂದಿದ್ದನು. ತನ್ನ ತೀವ್ರ ಚಂಚಲ ಚಂಚುವಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ, ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಹುಡುಗರು ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಮೂರ್ಛಿತರಾದರು. ಆಗ, ಗೋಪಾಲನ ಮಗ, ಲೋಕಗುರು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟನು. ನೋವಿನಿಂದ ಬಕನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಉಗುಳಿಬಿಟ್ಟನು; ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಚಂಚುವಿನಿಂದ ಆತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಧಾವಿಸಿದನು. ಬಕನು ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಧರ್ಮನಾಥನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಲಬಾಹುಗಳಿಂದ ಬಕನ ಚಂಚುವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹುಡುಗರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹರಿದು ಹಾಕಿದನು; ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ನಂದನ ಹೂವನ್ನೂ, ಮಾಲೆಗಳನ್ನೂ ಸುರಿದರು; ಡೊಳ್ಳು, ಶಂಖ, ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು, ಗೋಪಾಲಕ ಮಕ್ಕಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕನ ಬಾಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ, ರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಪ್ರಾಣಗಳು ಪುನಃ ಬಂದುಹೋದಂತೆ ಆನಂದದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಕರುಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ಗೋಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಗಸರು, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದಿಂದ, ಜೀವಂತನಾಗಿ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಬಾಲಕ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದಾನೆ! ನಮ್ಮ ಯಾವದೋ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಪಾಪವೇ ಈ ಭಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು," ಎಂದು ಅವರು ಮಾತಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಭಯಾನಕ ಜೀವಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದರೂ, ಅವುಗಳು ದೀಪದ ಬಳಿ ಹಾರುವ ಜೇಡದಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞರು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗರ್ಗಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆದಿರುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪಾಲಕರು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಪಟ್ಟು, ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆತು ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯವಯಸ್ಸನ್ನು ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಿದರು—ಓಡಾಟ, ಅಡಗಾಟ, ಅಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟುವುದು, ಕுரಂಗಂತೆ ಕುಯ್ಯುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದರು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭಸ್ಥ ಶಿಶು ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗಿದ್ದನು; ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವನು ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಅವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅವನ ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು, ಅವನು ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮಗೆ ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ತೋಚಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸಿ; ನಾವು ಶುಕಮುನಿಯಿಂದ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಆತುರದ ಶ್ರೋತಾಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ." ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಯುದಿಷ್ಠಿರನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಆನಂದಪಡಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಯಜ್ಞ, ಮಹಾರಾಜ್ಯ, ಪತ್ನಿಯರು, ಸಹೋದರರು, ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ಆಳ್ವಿಕೆ, ಆಕಾಶವನ್ನೂ ತಲುಪಿದ ಖ್ಯಾತಿ—all ಇದ್ದವು. ಆದರೆ, ಭೃಗುಕುಲೋದ್ಭವನೆ, ಮುಕುಂದನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವನಿಗೆ ದೇವತೆಗಳೂ ಬಯಸುವ ಇಚ್ಛೆಗಳೇನು? ಹಸಿವಾಗಿರುವ ರಾಜನಿಗೆ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳು ಹೇಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆಯೋ, ಅವನಿಗೂ ಹಾಗೇ. "ಭೃಗುಕುಲದವರು, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಆ ಶೂರವೀರ ಶಿಶುವು ಅಸ್ತ್ರದ ತಾಪದಿಂದ ಸುಟ್ಟಾಗ, ಅವನು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ರೂಪವು ಅಂಗಳದ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದು, ಕಂಚಿನ ಕಿರೀಟದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ದಿವ್ಯವಾದ, ದೋಷರಹಿತ ರೂಪ, ಅಪರಾಜಿತನಾಗಿದ್ದನು.