ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸದಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವೂ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ವಾಸ, ಮುಖವೇ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಪಾತ್ರ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ, ಮತ್ತು ಅವರ ಕಮಲಪಾದಗಳು ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಆಶ್ರಯವಾಗಿವೆ. ಅವರು ಬಿಳಿ ಛತ್ರ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಸುರಿಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ, ಪೀತಾಂಬರ ಹಾಗೂ ವನಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಿಂಚು ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಪೋಷಕರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತಾಯಂದಿರಿಂದ ಆಲಿಂಗನ ಪಡೆದು, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಏಳು ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ಶಿರೋನಮನ ಮಾಡಿದನು. ಆ ತಾಯಂದಿರು, Sneಹಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅಪೂರ್ವ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಭವನದಲ್ಲಿ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಟ್ಟವು, ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಮಹಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣನು ದೂರವಿದ್ದ ಪತಿಯು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಪತ್ನಿಯರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತಮ್ಮ ಆಸನ, ಹಾಸಿಗೆಗಳಿಂದ ಎದ್ದು, ಉತ್ಸವದಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ವ್ರತದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಆ ಭೃಗುಕುಲದ ಸುಧಾರ್ಮಿಕ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನಾಲಿಂಗಿಸಿ, ಆಂತರಿಕ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಅವನ ಪಾದಗಳು ಅವರಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದುವು; ಯಾರು ಆ ಪಾದಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಬಹುದು? ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಅವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಭೂಭಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನೂ, ಸೇನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಸ್ಪರ ನಾಶವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಗಾಳಿಯಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಆರಿಸುವಂತೆ, ಅವರ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಸ್ವಯಂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ ಇದ್ದು, ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದನು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ, ಮುಗುಳುನಗುವು, ಕಣ್ಮರಳು—all these would bewilder even Cupid, yet ಆ ಮಹಾಪುರಷನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಅವನು ಲೌಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಅದರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವರ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಕೂಡ ಅದರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು ಕೂಡ ಅವನ ಅಳತೆ ತಿಳಿಯದೆ, ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪತಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ದೇವರನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ರೋಚಕವಾಗಿ, ಜಾನುವಾರುಗಳ ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ರಾಕ್ಷಸನು ಎಮ್ಮೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಹಿಂಡಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಹರಿ, ನಿರಪರಾಧಿಯಂತೆ ಕುಳಿತು, ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಬಲರಾಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ, ಅಚ್ಯುತನು ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸುತ್ತಾಡಿಸಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಹಣ್ಣುಗಳು ಬಿದ್ದು, ಆ ದೈತ್ಯನು ಮೃತನಾದನು. ಇದು ಕಂಡು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು. ಜಗತ್ತಿನ ರಕ್ಷಕರಾದ ಅವರೆ, ಗೋಪಬಾಲಕರಂತೆ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಿ, ಹಗಲು ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನು ತನ್ನ ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ನೀರಿನ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ, ತಾನೂ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೆ, ಒಂದು ಮಹಾದೈತ್ಯನು, ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಪರ್ವತ ಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಕಾಸುರನು—ಹಕ್ಕಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಂಚುಗಳಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಹುಡುಗರು ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನರಾಗಿ ಭಯಭೀತರಾದರು. ಆದರೆ, ಜಗದ್ಗುರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕಾಸುರನ ಪಲ್ಲಟವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು. ನೋವಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಟ್ಟನು, ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ ಚಂಚುವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿ, ಹುಡುಗರಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು ನಂದನವನದ ಹೂಗಳು, ಮಾಲೆಗಳು ಸುರಿದು, ಡೋಳು, ಶಂಖ, ಗಾಯನಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಹುಡುಗರು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದಾಗ, ರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರು ಜೀವ ಬಂತೆಯೆಂದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಎಮ್ಮೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಹಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಡತಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ಅಪಾರ Sneಹದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಂಬಲದಿಂದ ನೋಡಿದರು. "ಅಯ್ಯೋ, ಈ ಹುಡುಗ ಎಷ್ಟೋ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾನೆ! ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜ ಪಾಪವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೋ?" ಎಂದು ಅವರು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾರವು; ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದರೂ, ಅವುಗಳು ದೀಪದ ಬಳಿಯೆ ಹಾರುವ ಗಿಡುಗಿಗಳಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗದು; ಗರ್ಗಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ನಂಬಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪರು ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬಾಲ್ಯಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ—ಅಡಗಾಟ, ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಾಣ, ಕೋತಿಯಂತೆ ಹಾರಾಟ—ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭಸ್ಥ ಶಿಶು ಹಾನಿಗೊಳಗಾದರೂ, ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವನು ಜೀವಂತನಾದನು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನ ಜನ್ಮ, ಕೃತ್ಯಗಳು, ಅವನ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನು ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸಿ; ನಾವು ಶುಕಮುನಿಯಿಂದ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ಆಸಕ್ತ ಶ್ರೋತಾಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ." ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ತಂದೆಯಂತೆ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣಪಾದಸೇವೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದನು. ಅವನು ಧನ, ಯಜ್ಞ, ರಾಜ್ಯ, ರಾಣಿಯರು, ಸಹೋದರರು, ಜಂಬುದ್ವೀಪದ ಅಧಿಪತ್ಯ, ಆಕಾಶವನ್ನೂ ತಲುಪಿದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು.