ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಂಧುಮಿತ್ರರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕೈಹಿಡಿದು, ಹಾಸ್ಯಮಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಂತೈಸಿದನು. ದೂರ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಿದನು, ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಹಿರಿಯರು, ಪುರುಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು ಹಾಗೂ ವಯಸ್ಕ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ಕೂಡ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರದಲ್ಲಿನ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಗೆ ಏರಿ, ಅವನ ದರ್ಶನದ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಲು ಆತ್ರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಅವನನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ಮುಖ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಪಾತ್ರ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರು, ಮತ್ತು ಅವನ ಕಮಲಪಾದಗಳು ಸತ್ಪುರುಷರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ. ಶುಭ್ರವಾದ ಛತ್ರ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಿಗೆ ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳು ಸುರಿಯಲ್ಪಟ್ಟವು; ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ವನವಲಯ ಧರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಮೋಡಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ತಾಯಂದಿರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅವನ ತಾಯಂದಿರು ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಆಕಳಿಸಿ, ದೇವಕಿಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಏಳು ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ಶಿರಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು. ಆ ತಾಯಂದಿರುSneಹಭಾವದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಮೊಡಕೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಾಸಾದಕ್ಕೆ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರೈಸುವ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನ 16 ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರ ಮನೆಗಳಿದ್ದವು. ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನವಾದ ಪತ್ನಿಯರು ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದಂತೆ ಕಂಡು, ಕುರ್ಚಿ, ಹಾಸಿಗೆಗಳಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸವದ ಹರ್ಷದಿಂದ, ವ್ರತದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ಹಾಗೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದರು. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದರೂ, ಭೃಗುಕುಲದ ಆ ಮಹಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಒಳಗಿಂದ ಹಂಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು; ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿದು ಬಂತು. ಅವನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಇದ್ದರೂ ಸಹ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಇತರ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಿಡಬಲ್ಲರು? ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಭೂಭಾರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ಶತ್ರುತ್ವದಿಂದ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು; ಗಾಳಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಆಯುಧವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತನು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ, ಸುಂದರ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯ, ಲಜ್ಜೆಯ ನಗುವು, ಕಣ್ಣೆಲೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಾಮದೇವನೂ ಕೂಡ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿದನು; ಆದರೂ ಆ ಮಹಾಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಕೂಡ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದಡುವಲ್ಲಿ ಅಸಮರ್ಥರಾದರು. ಜನರು ಅವನು ಅಸಂಗನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರಿಂದ ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಭಗವಂತನ ಐಶ್ವರ್ಯ: ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಅದರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಕೂಡ ಅಪ್ರಭಾವಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮೂಢ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿಯದೆ, ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಪತಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸೀಮಿತನಾಗಿ ಭಾವಿಸುವಂತೆಯೇ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ಗೊಬ್ಬೆಯಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕೂಗನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಆಟವಾಡಿದರು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಕರು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂಡಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದನು; ಹರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ನಿರಪರಾಧಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಬಲರಾಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಬಲವಾದ ದೈತ್ಯನು ಹಣ್ಣಿನ ಬಡಿತದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಬಾಲಕರು “ಶಾಬಾಶ್! ಶಾಬಾಶ್!” ಎಂದು ಆನಂದದಿಂದ ಕೂಗಿ, ದೇವತೆಗಳು ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೋಪ ಬಾಲಕರಂತೆ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಿ, ಹಗಲು ಭೋಜನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ಕರುಗಳನ್ನು ನದಿಯ ದಡಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಿಸಿದ ನಂತರ ತಾವೂ ನೀರು ಕುಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಂದು ಮಹಾಕಾಯವನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಅದು ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಿತು. ಅದು ಬಕಾಸುರನು, ಬಲವಾದ ದೈತ್ಯನು; ಅವನು ಹಕ್ಕಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ತೀವ್ರವಾದ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ ಬಂದು, ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದನು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಕಾಸುರನು ನುಂಗಿದಾಗ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಾಲಕರು ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಅಂಗಗಳಂತೆ ಬೆವರಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಗೋಕುಲದ ಮಗ, ಲೋಕಗುರು ಕೃಷ್ಣನು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕಾಸುರನ ಪಲ್ಲವಿನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದನು; ನೋವಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಉಗುಳಿದನು, ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಆಕ್ರಮಿಸಿದನು. ಬಕಾಸುರನು ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕಂಸನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಅವನ ಮೂಗಿನ ತುದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಾಲಕರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕಿದನು; ದೇವತೆಗಳು ನಂದನವನ ಹೂವುಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯನ್ನೂ, ತಾಳ, ಶಂಖ, ಕೀರ್ತನೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು. ಬಾಲಕರು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡಾಗ, ರಾಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಗಳು ಮರಳಿ ಬಂದಂತಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಕರುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಹಾಡುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಗೋಪಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಹೆಂಗಸರು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಆಪಾರದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಜೀವಂತನಾಗಿ ಮರಳಿದವನಂತೆ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಹುಡುಗ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದಾನೆ! ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಯಾವುದೋ ಪಾಪದ ಫಲವೇ ಈ ಭಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬೇಕು. ಆದರೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರೆ; ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದರೂ, ಅವುಗಳು ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಹಾರುವ ಪಟಂಗೆಯಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಗರ್ಗಮುನಿಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆದಿವೆ. ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ರಮಿಸಿ, ಲೋಕದ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆತು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಗ್ಗಾಲಾಟ, ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಾಣ, ಕೋತಿ ಹಾರಾಟ ಮೊದಲಾದ ಬಾಲ್ಯಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಶಿರೋಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭಸ್ಥ ಶಿಶುವಿಗೆ ಅಪಾಯ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಅವನು ಪುನಃ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಜನನ, ಮಹಿಮೆ, ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು? ಅವನು ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.