ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದ್ವಾರಕಾಪುರಿ ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದವು ಶುಭಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳು, ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಪಾರ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲಪೂಷ್ಕರಿಣಿಗಳು. ಈ ಎಲ್ಲವು ನಗರಕ್ಕೆ ಅಪೂರ್ವ ಕాంతಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಗರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಬ್ಬದ ಸಾಲುಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು ಮತ್ತು ಬಾವುಟಗಳಿಂದ ಆಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಒಳಗೆ, ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕೂ ಕೂಡ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜಮಾರ್ಗಗಳು, ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಿ, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ಣಕುಂಭ, ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ಧೂಪ ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಪ್ರಿಯತಮನು ಬಂದಿರುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ವಸುದೇವ, ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಅಪೂರ್ವ ಪರಾಕ್ರಮದ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಾಂಬ—ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ತಮಗೆ ತಮಗೆ ಇದ್ದ ಹಾಸಿಗೆಯೂ, ಆಸನವೂ, ಭೋಜನವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು. ರಾಜ್ಯಪ್ರಮುಖ ಗಜವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ವೇದಘೋಷಗಳಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಶಂಖ ಮತ್ತು ಭೇರಿ ನಾದದೊಂದಿಗೆ, ಚರ್ಯೋತಿಗಳ ಸಹಿತ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರು ಎದುರಿಗೆ ಬಂದರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಜಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವೋಲಗಳು, ಕಾಂತಿಯುತ ಕಪೋಲ ಮತ್ತು ಮುಖಗಳಿಂದ ನಗರವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಭವ್ಯಗೊಳಿಸಿತು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತರು, ಮಾಘಧರು ಮತ್ತು ಗಾಯಕರು—all ಅವರು ಶ್ರೀಮಂತನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀಮಂತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ನಡುವೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬಳಿಗೂ ಹೋಗಿ, ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಕೈಹಿಡಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಮುಗುಳುನಗೆಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ನೀಡಿದರು, ಇತರರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವರು ತಾವು ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಗರದ ಸತ್ಕುಲಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಏರಿ, ಅವನ ದರ್ಶನ ಎಂಬ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ನಿವಾಸ, ಮುಖ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಪಾತ್ರೆ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕರಕ್ಷಕ, ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಯ. ಬಿಳಿ ಛತ್ರ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ, ಪೀತಾಂಬರ ಮತ್ತು ವನವಾಲಿಯಿಂದ, ಅವನು ಮೋಡ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು, ಮಿಂಚಿನ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದನು. ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾತೃಗಳು ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ದೇವಕಿಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಏಳು ಮಾತೃಗಳಿಗೆ ಅವನು ಹೆಡವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ಆ ಮಾತೃಗಳು ಮಮಕಾರದಿಂದ ತೇವಗೊಂಡ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಿಂದ ತಮ್ಮ ಪುತ್ರನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆನಂದಭಾವದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಆರುಸಾವಿರಾರು ಪತ್ನಿಯರ ಪ್ರಭುತ್ವವಿದ್ದ ಮನೆಗಳು ಇದ್ದವು. ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ದೀರ್ಘವಿರಹದ ನಂತರ ಅವನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಪತ್ನಿಯರು ತಕ್ಷಣವೇ ಹಾಸಿಗೆಯೂ ಆಸನವೂ ಬಿಟ್ಟು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದಂತ ಆನಂದದಿಂದ, ಮುಗುಳುನಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಲೆಯೂ ಕಣ್ಣನ್ನೂ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದರು. ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ಆ ಭೃಗುಕುಲದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದರು—ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವನ ಪಾದಗಳು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ಬಿಡಬಹುದು? ಶ್ರೀದೇವಿಯೇ ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡದ ಅವನ್ನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಭೂಭಾರದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜಮಹಾರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು; ಗಾಳಿಯಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ, ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ದೂರವಿದ್ದನು. ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಲಯದಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಅವರ ಸೌಂದರ್ಯ, ಮುಗುಳುನಗೆ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚುಗಳಿಗೂ ಕಾಮದೇವನೂ ಸೋತು, ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲು ಬದಿಗಿರಿಸಿದನು; ಆದರೂ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಎಲ್ಲ ಮಾಯೆಯೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜನರು, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ತನ್ನ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ, ಅವನು ಲೋಕಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ. ಆದರೆ ಇದೇ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ವಾಮ್ಯ; ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಅದರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿದ್ದವರ ಬುದ್ಧಿಗೂ ಆ ಗುಣಗಳು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಾರವು. ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿಯದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಅವನು ತಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಮರ್ಪಿತನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಪರಿಮಿತನಾಗಿ ಭಾವಿಸುವಂತೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ಹತ್ತಿರದ ಎಮ್ಮೆಗಳಂತೆ, ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿ ದನಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ದೈತ್ಯನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದನು. ಆ ದೈತ್ಯನು ಕರುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ಹಿಂಡು ಸೇರಿದ್ದನು. ಹರಿಯು ಅಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಕುಳಿತು, ಬಲರಾಮನಿಗೆ ಅವನನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಅನಂತರ, ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂದುಕಾಲಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲೆಗೆ ಎಸೆದನು. ಅವನು ಬಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು, ಪ್ರಾಣಹೀನನಾದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಬಾಲಕರು "ಶಬಾಶ್! ಶಬಾಶ್!" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೂಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳು ಮೇಲಿನಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಇಬ್ಬರೂ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ರಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೋಪಬಾಲಕರಂತೆ ಕರುವನ್ನು ಮೇಯಿಸಿ, ಹಸಿವಾದಾಗ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ಕರುವಿನ ಗುಂಪನ್ನು ನೀರಿನ ದಡಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಕರುವಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ, ತಾವೂ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಂದು ಮಹಾಕಾಯನನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಅವನು ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಪರ್ವತಶಿಖರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಕಾಸುರನಾಗಿದ್ದನು—ಹದ್ದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ದೈತ್ಯನು—ಅತಿದ್ವೇಷದಿಂದ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣಚಂಚುವಿನಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಕೃಷ್ಣನು ಬಕಾಸುರನೊಳಗೆ ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಾಲಕರು ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಬೆರಗಾದರು. ಆದರೆ ಗೋಕುಲದ ಪುತ್ರ, ಲೋಕಗುರು ಕೃಷ್ಣನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲವನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು. ನೋವಿನಿಂದ ಬಕಾಸುರನು ಅವನನ್ನು ಉಗುಳಿಬಿಟ್ಟನು; ಮತ್ತೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆ ದೈತ್ಯನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಮುಂದಾದನು. ಆಗ ಕೃಷ್ಣನು, ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ರಕ್ಷಕ, ಕಂಸನ ಮಿತ್ರ, ತನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಅವನ ಚಂಚುವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಾಲಕರೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಮಾಡಿದನು. ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಬಾಲಕರು ಆನಂದದಿಂದ ಕೂಗಿದರು. ಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಲೀಲೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವನಂತೆ ನಡೆದು, ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿದನು.