ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವೈಕುಂಠದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ಅನುಗ್ರಹ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕೃಪಾಮಯ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖವನ್ನೂ, ಸಕಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾದ ದೇಹವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. “ಪದ್ಮನಯನ ಅಚ್ಯುತನೇ, ನೀನು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಗಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಾವು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಕಾದೆವು,” ಎಂದು ಜನರು ಹೃದಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸದಾ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುವ ದೇವರು, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ದಯಾಳು ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೀರಿ, ದ್ವಾರಕಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮಧುಗಳು, ಭೋಜರು, ದಶಾರ್ಹರು, ಕುಕುರುಗಳು, ಅಂಧಕರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳು—ಇವರ ಬಲವು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿತ್ತು—ಅವರು ನಗರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿದರು; ನಾಗರು ಭೋಗವತಿ ನಗರವನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೋ, ಹಾಗೆ. ಪ್ರತಿ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸಕಲ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ಶುಭವೃಕ್ಷಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಪಾರ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದ ದ್ವಾರಕಾ ನಗರವು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ನಗರದ ಬಾಗಿಲುಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬದ ತೊರಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದ್ದವು; ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು, ಬಾನರಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದವು; ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿ ತಡೆಗಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಮಾರ್ಗಗಳು, ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all swept clean—ಸುಗಂಧಿತ ನೀರನ್ನು ಛರಿದು, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬು, ಪೂರ್ಣಕಲಶಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಸಿಂಗಾರ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯ ದೇವರನ್ನು ಬರಲು ಕೇಳಿದ ವಾಸುದೇವ, ಆಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಮಗ ಸಂಸ್ಥಾನ—all, overwhelmed with joy—ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಜವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶುಭ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತ, ಶಂಖ, ತುರುಯಾ ಧ್ವನಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ವೇದಘೋಷದ ಸಮ್ಮಾನದಿಂದ, ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಬಂದರು. ನೂರಾರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಜಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ, ಹೊಳಪದ ಕಿವಿಪುಸಲಿಕೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖದಿಂದ, ಆ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಶೋಭೆ ನೀಡಿದವು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಭಟ್ಟರು, ಮಾಘದರು, ಗಾಯಕರು—all sang the wondrous deeds and stories of the illustrious one. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು ಸುತ್ತುವರೆದಂತೆ, ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಿದರು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆ, ಅಲಿಂಗನ, ಕೈಸ್ಪರ್ಶ, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು; ಇತರರಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತಾನೇ ಹಿರಿಯರು, ಪೂಜಾರಿಗಳು, ಪತ್ನಿಗಳು, ವಯೋವೃದ್ಧ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರು ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ದ್ವಾರಕೆಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಏರಿ, ಆ ಮಹಾಮಹೋತ್ಸವದ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದರು. ದ್ವಾರಕಾವಾಸಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವೂ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲವೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ಮುಖವು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಾನಪಾತ್ರೆ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರು, ಪಾದಗಳು ಪುಣ್ಯವಂತರ ಆಶ್ರಯ. ಶ್ವೇತ ಚಾತ್ರ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯಿಂದ ಸವರಿಸಿ, ಪಿತಾಂಬರಧಾರಿ, ವನಮಾಲೆ ಧರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಮೋಡ, ಇಂದ್ರಧನುಷ್ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್ ಸುತ್ತುವರೆದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದನು. ತಾಯಿ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಏಳು ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಆ ತಾಯಂದಿರು, ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃದಯ ತೇವಗೊಂಡು, ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರাসಾದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು—ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ—ನಿರಂತರ ಕಾದಿದ್ದರು. ಪತಿ ದೂರವಿದ್ದವನು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಪತ್ನಿಯರು ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಹರ್ಷ, ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ವ್ರತದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕಡಿದಂತೆ ಬಾಗಿದರು. ಭೃಗು ವಂಶದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನ ಅಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ಅಂತರಂಗದಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ನೋಡಿದರು; ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ, ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೂ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆನಂದಾಶ್ರು ಹರಿದವು. ಅವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಪಾದಗಳು ಸದಾ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಂದ ದೂರವಿರಬಲ್ಲದು? ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಸದಾ ಅವನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತೆಯೇ, ಭೂಭಾರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ಶತ್ರುತ್ವದಿಂದ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ನಾಶವಾಗಲು ಕಾರಣವಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ, ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ವಧೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ದೂರ ನಿಂತನು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನು ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸುತ್ತುವರೆಯುತ್ತಾ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆನಂದಿಸಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು. ಅವರ ನಿಗಾಹು, ನಗುವು, ಗುಪ್ತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕಾಮದೇವನೂ ಮರುಳುಗೊಂಡು ತನ್ನ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಸುಡಲು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಎಲ್ಲ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜನರು, ಅವನ ಅಸಂಗತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಾನದಂಡದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ: ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅದರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗದು. ಮೂಢ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ತಮ್ಮ ಪತಿಯ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅವನು ತಮ್ಮದೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸೀಮಿತ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಂತೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ, ಹಸುಗಳಂತೆ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಜಾನುವಾರಿಗಳ ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದರು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗಳಂತೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಆಗ, ಒಂದು ದೆವ್ವವು, ಹಸುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದಿತು. ಆ ದೆವ್ವವನ್ನು ಕಂಡು, ಹರಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ನಿರಪರಾಧಿಯಂತೆ ನಡೆದು, ಬಲರಾಮನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದರು. ಆ ನಂತರ, ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದೆವ್ವವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲದ ಮೂಲಕ ಹಿಡಿದು, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಕಪಿತ್ತ ಮರದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು; ದೆವ್ವವು ಹಣ್ಣುಗಳು ಬಿದ್ದಾಗ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಮೃತನಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, “ಅದ್ಭುತ! ಅದ್ಭುತ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು. ಆ ಇಬ್ಬರೂ, ವಿಶ್ವದ ರಕ್ಷಕರು, ಹಸುಗಾರ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಿ, ಬೆಳಗಿನ ಭೋಜನವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾಲಕನು ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ಹಸುಗಳನ್ನು ನೀರಿನ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಹಸುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ, ತಾವು ಕೂಡ ನೀರು ಕುಡಿದರು. ಅಲ್ಲ, ಆ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರು—ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರವಂತೆ—ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು.