ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅರಳಿದ ಮುಖಗಳಿಂದ, ದುಡಿದ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಧ್ವನಿಗಳು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ಅವರು ತಂದೆಯಾದ ರಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಹಿತಮಿತ್ರನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ಹಾಗೆ, ಅವರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. “ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಾಲವೂ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪೋಷಕ, ರಕ್ಷಕ; ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ; ನಮ್ಮ ಸತ್ಯಗುರು ಮತ್ತು ಪರಮದೇವತೆ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಸಾಧನೆಗೈದಿದ್ದೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನಾವು ಧನ್ಯರು! ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇಮಮಯ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮುಖ, ಶುಭಶ್ರೇಷ್ಠ ರೂಪವನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಂಸದೃಷ್ಟಿಯವನೇ, ನೀವು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳು ಬಳಿ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಗಳಂತೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು; ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಂತೆ, ಅಚ್ಯುತ. ಜನರು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸದಾ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಪ್ರಭು, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೀರುತ್ತಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮಧುಗಳು, ಭೋಜಗಳು, ದಶಾರ್ಹಗಳು, ಕುಕುರುಗಳು, ಅಂಧಕರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು—ಅವರೇ ಸಮಾನ ಬಲವಿರುವವರಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ನಗರ, ಭೋಗವತಿಯನ್ನ ರಕ್ಷಿಸುವ ನಾಗಗಳಂತೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ಶುಭವಾದ ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ತಾವರೆಕೊಳ್ಳಗಳು ಸುತ್ತುವರೆದ ನಗರವು ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು, ದ್ವಾರ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಬೃಹತ್ ತೋರಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಬಾವುಟಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು; ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರಮುಖ ರಸ್ತೆ, ಬೀದಿ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಚೌಕಗಳು—all swept clean, ಸುಗಂಧಿತ ನೀರು ಹಾಯ್ದು, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ, ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಕಬ್ಬು, ಪೂರ್ಣಪಾತ್ರೆಗಳು, ಅರ್ಪಣೆ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯವರು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ವಸುದೇವ, ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಮಗ ಸಂಬ—ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು. ಮಹಾ ಗಜವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತ, ಶಂಖ, ಬುಗಾರಿ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ, ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ಪಠಣದಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿಸಿ, ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂದರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಗಜಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿದ್ದವು; ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖಗಳು ನಗರಕ್ಕೆ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಗಾಯಕರು, ಮಾಘದರು—all sang the mahima and stories of Krishna. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ನಡುವೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಸನ್ಮಾನಿಸಿ, ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಕೈಸ್ಪರ್ಶ, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿ, ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ತಾನೇ ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು, ವಯಸ್ಸಾದ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದು, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಹಾಪರ್ವದಂತೆ ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದರು. ದ್ವಾರಕೆಯವರು ಸದಾ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸ, ಮುಖವು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಾನಪಾತ್ರೆ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರು, ಪಾದಗಳು ಸಜ್ಜನರ ಆಶ್ರಯ. ಬಿಳಿ ಚತ್ರಗಳು, ಚಮರುಗಳು, ಹೂವಿನ ಸುರಿಮಳೆ, ಪೀತವಸ್ತ್ರ, ಕಾನನಮಾಲೆ—all made Krishna shine like the sun amidst clouds, rainbow, and lightning. ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣ, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಏಳು ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ನಮಿಸಿ ಅಪ್ಪುಗೆಯಾದರು. ಆ ಮಹಿಳೆಯರು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತೋಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆನಂದದಿಂದ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೀರನ್ನು ಸುರಿದರು. ನಂತರ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಪರೂಪದ ಮಹಲ್‌ಗೆ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ, ೧೬ ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರ ಮನೆಗಳಿರುವ ವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಪತ್ನಿಯರು, ಗಂಡನಿಂದ ದೂರವಿದ್ದ ನಂತರ ಈಗ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತಕ್ಷಣ ಆಸನ, ಹಾಸಿಗೆಗಳಿಂದ ಎದ್ದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದಂತೆ ಸಂತೋಷ, ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಿದರು. ಭೃಗು ವಂಶದ ಆ ಮಹಾನಾರಿ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಗಂಡನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಒಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರು; ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಕಣ್ಣಿಂದ ಚಪಲ ಭಾವದಿಂದ ನೀರು ಹರಿಯಿತು. ಗಂಡನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಪಾದಗಳು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೂ ಕೂಡ ಅವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಭೂಭಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ರಾಜರ ನಡುವೆ ವೈರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ, ಅವರ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ನಾಶವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಗಾಳಿಯಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದಂತೆ, ತಾನು ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತನು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸ್ವಯಂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ದೃಷ್ಟಿ, ಲಜ್ಜೆಯ ನಗೆಯು Cupidನನ್ನು ಕೂಡ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಎಲ್ಲಾ ಲಾಲನೆಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಲಿಪ್ತನಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಭಗವಂತನ ಪ್ರಭುತ್ವ: ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಪ್ರಕೃತಿಗುಣಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧನಾಗಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಹಾಗೆ. ಅಜ್ಞಾನದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಅವನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಗಂಡನಂತೆ, ಖಾಸಗಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದವನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೀಮಿತವೆಂದು ಭಾವಿಸುವಂತೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ, ಎತ್ತುಗಳು ಹತ್ತಿರ, ಎತ್ತುಗಳಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗಳಂತೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ಒಮ್ಮೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾ ತಟದಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ದಾನವನು, ಎತ್ತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಹಿಂಡುದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ, ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂತು. ಆ ದಾನವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ತೋರಿಸಿ, ಬಲರಾಮನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದನು. ನಂತರ, ಅಚ್ಯುತನು ಆ ದಾನವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲದೊಂದಿಗೆ ಹಿಡಿದು, ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಿ, ಕಪಿತ್ಥ ಮರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು; ಆ ದಾನವನು ಬಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟನು. ಇದು ನೋಡಿ, ಆ ಮಕ್ಕಳೂ ‘ಚನ್ನಾಗಿದೆ! ಚನ್ನಾಗಿದೆ!’ ಎಂದು ಕೂಗಿದರು; ದೇವತೆಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಮೇಲಿಂದ ಹೂವಿನ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು.