ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಹಂದದಂತಿರುವ ಶಂಖವನ್ನು, ಅವರ ಕೆಂಪು ಕೆಳತುಟಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ, ಆ ಶಂಖದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಶಬ್ದವು ಹಂಸವು ಕಮಲದ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಕೂಗಿ ಕರೆಯುವಂತೆ ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಆ ಭಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಶಂಖಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ದ್ವಾರಕೆಯ ಜನರು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಸೇರಿದರು. ಅವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ದೀಪವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸೋವುದೋ ಹಾಗೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿದರು. ಅವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು, ಮುಗ್ಧತೆ ಹಾಗೂ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅರಳಿದ ಮುಖಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದಗದಿಸಿದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದರು—ಹೆತ್ತವರನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ. "ನಮೋ ನಮಃ, ಸ್ವಾಮೀ, ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರೂ ಸದಾ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಪರಮ ಆಶ್ರಯ; ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲನಿಗೂ ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕ; ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಪ್ರಭು ಮತ್ತು ತಂದೆ; ನಮ್ಮ ನಿಜಗುರುವೂ, ಪರಮದೈವವೂ ನೀವು. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಸಫಲರಾಗಿದ್ದೇವೆ. "ನೀವು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು; ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮ ಸೌಮ್ಯಮುಖ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವು, ಶುಭಶರೀರ—all ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಕಮಲನೇತ್ರಾ, ನೀವು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಡಿದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಯುಗಗಳಂತೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು—ಸೂರ್ಯರಹಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ, ಅಚ್ಯುತಾ! ಈ ರೀತಿ ಜನರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಿಸಿ, ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮಧು, ಭೋಜ, ದಾಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಆಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿ ವಂಶಸ್ಥರು, ಅವರೇ ಸಮಾನಬಲಶಾಲಿಗಳು, ನಗರದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರು; ಅವರು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ಕಾಯುವ ನಾಗರಹಿತಂತೆ ನಗರವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತಗೊಳಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿ ಋತುದಲ್ಲಿಯೂ, ಸುಂದರ ವೃಕ್ಷಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನವನಗಳು, ಪಾರ್ಕುಗಳು, ಕಮಲದ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಆ ನಗರವು ವೈಭವದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು, ದ್ವಾರ, ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು; ಬಾವುಟಗಳು, ಧ್ವಜಗಳು, ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ತಡೆಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಮಾರ್ಗ, ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all ಶುಚಿಯಾಗಿ ಒಗೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಸುಗಂಧದ ನೀರು ಸಿಂಪಳಾಗಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬು, ಪೂರ್ಣಕುಂಭ, ಅರ್ಪಣಾ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳ ಅಲಂಕಾರವಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ವಸುದೇವ, ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಾಮ್ಬ—ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೊರಟರು. ಅವರು ಮಹಾರಥವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೇದಘೋಷಗಳ ನಡುವೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ, ಆನಂದಭರಿತವಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ನೂರಾರು ಮುಖ್ಯ ಆನೆಗಳು, ಮಣಿಯ ಕಿವಿಯೋಲೆಗಳಿಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಅವರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿದ್ದವು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತರು, ಮಾಘದರು, ಗಾಯಕರ—all ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ, ಪವಾಡಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಾನುಸಾರವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರು; ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಕೈಹಿಡಿದು, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು; ಇತರರಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು, ವೃದ್ಧ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ, ಗಾಯಕರ ಜೊತೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಹಲ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಅವರ ದರ್ಶನ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಕಾಣಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ದ್ವಾರಕೆಯವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾ ಕೂಡ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶ್ರೀಯನಿವಾಸ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅವರ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ನಿವಾಸ, ಮುಖ ಕಣ್ಣಿನ ಪಾನಪಾತ್ರೆ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕರಕ್ಷಕ, ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ಧರ್ಮನಿವಾಸ. ಬಿಳಿ ಛತ್ರ, ಚಾಮರ, ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಪೀತಾಂಬರ, ವನಮಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸಿನಂತೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಹೊಳೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತಾಯಿ ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಏಳು ಜನ ತಾಯಿಯ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆನಂದದಿಂದ ತಲೆಯೊಗೆಯುತ್ತಾ ಅಪ್ಪುಗೆಯಾದರು. ಆ ತಾಯಂದಿರೆಲ್ಲರು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿದು, ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಬಳಿಕ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅಪಾರ ಮಹಾಪುರುಷನ ಭವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಪತ್ನಿಯರಿಗೆ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿರಗಳಿದ್ದವು. ಪತಿಯನ್ನೇ ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪತ್ನಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನು ಮನೆಗೆ ಬಂದುದನ್ನು ಕಂಡು, ತಮ್ಮ ಆಸನ, ಹಾಸಿಗೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಆನಂದದಿಂದ, ಮುಕುಳಿತ ಮುಖ, ಕುಣಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ವ್ರತದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಿಂತರು. ಭೃಗುಕುಲದ ಆ ಸತ್ಪತ್ನಿಯರು, ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪುಗೆಯಾದರು; ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಳಿಸಬಹುದಾದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ, ಮನದೊಳಗಿನ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಪತಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕಂಡರೂ, ಪ್ರತಿಪಾದವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು; ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ಆ ಪಾದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು? ಈ ರೀತಿ, ಭೂಭಾರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಅವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ತಾನೇ ಅಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಸ್ವಯಂ ಶ್ರೀಭಗವಂತನು, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇಳಿದು, ಪರಮ ಸುಂದರಿಯರ ನಡುವೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಲೀಲಾಸಕ್ತನಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಲಜ್ಜಿತ ನಗುವು, ಕಾಮನೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮನ್ಮಥನೂ ಸಹ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ; ಆದರೆ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜನರು ಅವನು ಅಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಲೋಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತಮ್ಮದೇ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯವೆಂದರೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಅದರ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿಯದ ಅನೇಕ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಅವನು ತಮ್ಮಿಗೇ ಸೇರಿದ್ದಾನೆ, ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು; ಹೇಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು, ಉಣ್ಣತದ ಮೇಣಿನ ಕೋಣಗಳು ಹೋಳಿದಂತೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗಳಂತೆ ಆಟವಾಡಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಯಮುನಾತೀರದಲ್ಲಿ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನು ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದನು.