ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು—all those divine beings—ಆನಂದದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ವಿಜಯ ಘೋಷಿಸಿದರು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಸರಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿ, ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿದ ಪುರರಿಪು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಹರಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವರ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾತ್ಮನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇವು ಲೋಕವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳು. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳುವುದು! ಸುತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಆನರ್ತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಘೋಷಮಯವಾದ ಪಂಚಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು, ಅದು ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆ ಶಂಖ, ಬಿಳಿಯಾದ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ಕೆಳ ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಗೊಂಡು, ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಇರುವ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊದಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅದು ಕಮಲದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹಂಸನ ಕೂಗಿನಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆ ಶಂಖನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಜೆಗಳು—all those people—ಭಯವನ್ನು ಮರೆಯಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರನನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ, ಆತನ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಂತೆ ಆತನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಹರ್ಷದಿಂದ ಅರಳಿದ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಡುಗಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೋ, ಆ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ನಮಸ್ಕಾರ ಸ್ವಾಮೀ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರನಂತಹ ದೇವತೆಗಳು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ನೀವು ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲದೇವನಿಗೂ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀವು ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಪ್ರಭು, ತಂದೆ; ನೀವು ನಿಜವಾದ ಗುರು, ಪರಮದೈವತ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ನಮಗೆ ಕರುಣಿಸಿದರೆ ನಾವು ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮ ಸೌಮ್ಯಮುಖ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವು, ಶುಭಕರ ರೂಪವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನೋಡುವೆವು. ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀವು ಕುರುಗಳ ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಯುಗಗಳಂತೆ ಎಲೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಾವು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಅಚ್ಯುತಾ. ಹೀಗೆ ಜನರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನಾದ ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮಧು, ಭೋಜ, ದಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಅಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ನಗರ, ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ನಾಗಗಳು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಋತುಗಳಲ್ಲಿ, ಶುಭಕರ ವೃಕ್ಷ, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಕಮಲಪೂಣ್ಯದ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸುತ್ತುವರಿದ ಆ ನಗರವು ವೈಭವದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು, ದ್ವಾರ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳು ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು, ಬಾವುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು; ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಕೂಡ ತಲುಪದಂತೆ ಅಲಂಕಾರ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಮಹಾರಥಗಳು ಸಾಗುವ ಬೀದಿಗಳು, ಪೇಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all those avenues—ಶುಭಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಳಾಗಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಭಗಳು, ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಪ್ರಿಯನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಸುದೇವ, ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಂಬ—all those dear ones—ಅವರ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಎದ್ದರು. ರಾಜಹಸ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಶುಭಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಶಂಖ, ಭೆರಿಗಳ ನಾದ, ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಸನ್ಮಾನಿತರಾಗಿ, ರಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೊರಟರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಹಸ್ತಿಗಳು, ಆತನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವಿಭೂಷಣಗಳಿಂದ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖಗಳಿಂದ ಆ ವೈಭವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದವು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತ, ಮಾಘದ, ಗಾಯಕರ—all those artists—ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲಾ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳ ನಡುವೆ, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೂ ಕ್ರಮಾನುಸಾರವಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದರು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಕೈಹಿಡಿದು, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು; ಇತರರಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತಾನೂ ಸಹ ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರ, ಪತ್ನಿಯರು, ಹಿರಿಯ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅವರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು, ಆ ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಭವನಗಳ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ, ಆ ಮಹೋತ್ಸವದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡರು. ದ್ವಾರಕಾಪುರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶ್ರೀಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವಾಸಸ್ಥಾನ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ನಿವಾಸ, ಮುಖ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಅಮೃತಪಾತ್ರೆ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರು, ಪಾದಗಳು ಧರ್ಮಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಯ. ಬಿಳಿಯ ಛತ್ರ, ಚಾಮರ, ಹೂವಿನ ಮಳೆ, ಪೀತಾಂಬರ, ವನಮಾಲೆ—all those adornments—ಅವನನ್ನು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗೊಳಿಸಿದವು; ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಮೇಘ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು, ಮಿಂಚು ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ. ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಅವನ ತಾಯಂದಿರೆಲ್ಲರು ಹಿಗ್ಗಿ, ದೇವಕಿಯನ್ನು ಸೇರಿ ಎಂಟು ಜನರು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಕಂಠಭಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತೊಯ್ದಿದ್ದು, ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆನಂದಭಾಷ್ಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಾಸಾದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಂತಹ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಪತ್ನಿಯರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಹಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪತಿಯು ದೂರವಿದ್ದು ಈಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಪತ್ನಿಯರು, ತಕ್ಷಣ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದರು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂತೋಷ, ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಅವನತ್ತ ನೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಭೃಗು ವಂಶದ ಆ ಮಹಾಪತ್ನಿಯರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಒಳಗಿನ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯಿತು. ಅವನು ಅವರ ಬಳಿಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಪಾದವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು; ಆ ಪಾದಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ದೂರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ—ಅಲ್ಲದೆ ಚಂಚಲವಾದ ಶ್ರೀದೇವಿಯೂ ಅವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ, ಭೂಭಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದವನು, ಗಾಳಿಯು ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ, ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದನು. ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಮಾನವನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವರ ಕಾಮನೀಯ ದೃಷ್ಟಿ, ಮುಗುಳುನಗ, ಪರಿಧಾನ—all those feminine charms—even ಮನ್ಮಥನೂ ಅವನ ಮುಂದೆ ಮುದುಡಿಕೊಂಡು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟನು; ಆದರೂ ಆ ಮಹಾಪತ್ನಿಯರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಉಪಾಯಗಳಿಂದಲೂ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾದರು. ಜನರು ಅವನ ಅಸಂಗತೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲಾ, ಅವನ ಧನ್ಯ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಸಂತೋಷದಿಂದ ದ್ವಾರಕಾಪುರವು ಪುನೀತವಾದುದು.