ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ರಥ, ಸಾಗಣಿಕ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆಗಳು, ಧನುಸ್ಸು, ಕವಚ, ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರकटಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಆಗಿ, ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದನು. ಶರವನ್ನು ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಹೂಡಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಾಥನು ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತನು. ಅವನು ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಹರನು ಮೂರು ದುರ್ಗಮ ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡಮರುಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು, ದೇವಲೋಕವು ನೂರಾರು ದೇವಯಾನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ಜಯಘೋಷಿಸಿದರು; ಅಪ್ಸರಸರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ದಹಿಸಿದ ನಂತರ, ನಗರಸಂಹಾರಕನು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿದಂತೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಹೀಗೆ, ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಲೀಲೆಯಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ನಡೆಯುವ ಹರಿಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಅವುಗಳೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆನಾರ್ತ ದೇಶಗಳತ್ತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ವೈಭವಶಾಲಿಯಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳತ್ತ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಶಾಂಖವನ್ನು ಘನವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಊದಿದನು, ಅದು ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಆ ಶಾಂಖವು, ಬಿಳುಪಾದ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಉನ್ನತ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳದು, ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ಕೆಳತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಗೊಂಡು, ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊದಿದಾಗ, ಕಮಲವನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಹಂಸನ ಕೂಗಿನಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆ ಘನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು, ಭಯವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಹೊರಟುಬಂದರು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಭಗವಂತನನ್ನು ಹಗುರಿನಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಂತೆ ಸ್ಮರಿಸಿದರು; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಹೂವಂತೆ ಅರಳಿದವು; ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳಂತೆ ತಂದೆಯಾದ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು. "ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವೇ, ನಮ್ಮ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರರು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಹಂಬಲಿಸುವವರಿಗೆ ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲಮಹಾಶಕ್ತಿಯೂ ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀವು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ; ನಮ್ಮ ನಿಜಗುರುವೂ, ಪರಮದೈವವೂ ನೀವು—ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ." "ನೀವು ನಮಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿದಿರಿ, ಅದೃಷ್ಟವಂತರು ನಾವು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನೂ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವನ್ನೂ, ಶುಭಶೀಲ ವೇಷವನ್ನೂ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವೆವು. ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀವು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ನಿಮಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ, ಅಚ್ಯುತ." ಜನರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯರಾದ ಭಗವಂತನು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ, ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮಧು, ಭೋಜ, ದಾಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಅಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿ ಇವರೆಂಬ ಬಲಶಾಲಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದುದರಿಂದ, ಅವರು ನಗರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ನಾಗಗಳು ಕಾಯುವಂತೆ ನಗರ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಋತುಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ, ಶುಭವೃಕ್ಷಗಳು, ಲತಾ, ಆಶ್ರಮಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಕಮಲದ ಕೆರೆಗಳಿಂದ ಆ ನಗರ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು, ದ್ವಾರ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು, ಬಾನರುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳೂ ತಲುಪದಂತಿತ್ತು. ಪ್ರಮಾಣಿಕ ರಸ್ತೆಗಳು, ಬೀದಿಗಳು, ಬಜಾರ್ಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಸಿ, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಚಿಸಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬು, ಪೂರ್ಣಕುಂಭಗಳು, ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ವಸುದೇವ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಅದ್ಭುತವೀರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಂಬ—ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನವನ್ನು ತೊರೆದು ಎದ್ದುಬಂದರು. ಮಹಾರಾಜ ಎಲೆಯನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೇದಘೋಷಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಾರಿಯೊಡನೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಹೊರಟರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಎಲೆಗಳು, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ, ಆ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭವ್ಯಗೊಳಿಸಿದವು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತ, ಮಾಗಧ, ಗಾಯಕರು—all ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲಾ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ನಡುವೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪೌಷ್ಠಿಕತೆ ನೀಡಿದನು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಪ್ಪುಗೋಲು, ಕೈ ಹಿಡಿದು, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಇತರರಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಸ್ವಯಂ ಹಿರಿಯರು, ಪುಜಾರಿಗಳು, ಪತ್ನಿಗಳು, ವೃದ್ದ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಹಾ ಉತ್ಸವದಂತೆ ಅವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗಳಿಗೆ ಏರಿದರು. ದ್ವಾರಕಾಪುರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಿರಂತರ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ವಾಸ, ಮುಖವು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಾನಪಾತ್ರ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆ, ಕಮಲಪಾದಗಳು ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಆಶ್ರಯ. ಬಿಳಿ ಛತ್ರ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಪೀತಾಂಬರ, ವನಮಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವನು ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ತಾಯಂದಿರ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಏಳು ತಾಯಂದಿರನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ತಲೆಯೊಗೆಯುತ್ತಾ ಅವರ ಅಪ್ಪುಗೊಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಆ ತಾಯಂದಿರು, Snehaದಿಂದ ತೊಳೆದ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಿಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಆನಂದಭಾವದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಅನನ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಮಹಾ ಮಹಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರಾದ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿರಗಳು ಇದ್ದವು. ಪತಿಯು ದೂರವಿದ್ದನು, ಈಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು ಎಂಬ ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು ತಕ್ಷಣ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನದಿಂದ ಎದ್ದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಹರ್ಷ, ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳು ವ್ರತದ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಭೃಗುಕುಲದ ಆ ಮಹಿಲೆಯರು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪತಿಯು ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆಂತರಿಕ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಹರಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವನ ಪಾದಗಳು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಪಾದವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ಆ ಪಾದಗಳನ್ನು ಯಾವ ಮಹಿಳೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬಹುದು? ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೂ ಎಂದಿಗೂ ಅವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಭೂಭಾರದಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ರಾಜರು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿ, ಅವನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದಂತೆ ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ತಾನಂತು ಶಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ದೂರನಿಂತನು.