ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ನಗರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಆ ಘಾತಕ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಮಹಾನ್ ಯೋಗಿ ಮಾಯಾ ಅವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಬಾವಿಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಆ ಅಮೃತ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಆ ಮೃತರು ವಜ್ರದಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಮಹಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಚೀರಿಕೊಂಡು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿದರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು, ವೃಷಧ್ವಜನ ಧೈರ್ಯ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕರುವಾಗಿಯೂ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಹಸುವಾಗಿಯೂ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು, ತ್ರಿಪುರ ನಗರಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ಅಮೃತವನ್ನು ಬಾವಿಯಿಂದ ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ದೈತ್ಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೂಡ, ಮೋಹಗೊಂಡು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರಿತ ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯಾ, ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಕರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ನಗುತ್ತಾ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖಿತರನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ದೇವತೆ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರೂ ವಿಧಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟವರೇ. ಸ್ವತಃ ಅಥವಾ ಪರರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯೇ ಪ್ರಬಲ. ಆಗ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವನು ಶಿವನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು. ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ರಥ, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆ, ಧನುಸ್ಸು, ಕವಚ, ಬಾಣಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಗೊಳಿಸಿದನು. ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಜ್ಜನಾಗಿ, ರಥಾರೂಢನಾಗಿ, ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದು, ಬಾಣವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ವಿಜಯದ ಸ್ವಾಮಿ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಹರನು ಆ ಅಪ್ರಮೇಯವಾದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟನು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು, ನೂರಾರು ದೇವಯಾನಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿದವು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನಿಟ್ಟು, ಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು. ಅಪ್ಸರಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಆನಂದದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ನಗರವಿನಾಶಕನು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮಾನವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಹರಿಯು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳುವುದು? ಅವುಗಳು ಲೋಕವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಸೂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಆನರ್ತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವಂತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಘನವಾದ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು, ಅದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ತೋರಿತು. ಆ ಶಂಖವು, ಬಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಉಚ್ಚ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ಪರಮಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ಕೆಳ ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಅವನ ಕಮಲದಂತಹ ಕರದಲ್ಲಿ ಊದಿದಾಗ, ಅದು ಕಮಲದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಂಸದ ಕೂಗಿನಂತೆ ಧ್ವನಿಸಿತು. ಆ ಶಂಖನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಆ ಘೋಷವನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಆತುರದಿಂದ ಹೊರಟರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಜನರು, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಅವನನ್ನು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗದ್ದಲಗೊಂಡ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದರು—ಹಾಗೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಂದೆಯಾದ ರಕ್ಷಕ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ. "ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ಸ್ವಾಮಿಯೇ! ನಿಮ್ಮ ಪಾದಕಮಲಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರರು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ನೀವು ಶರಣಾಗತರ ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲದ ಮಹೇಶನಿಗೂ ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪೋಷಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀವು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ; ನೀವು ನಮ್ಮ ನಿಜಗುರು, ಪರಮದೇವತೆ—ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನಾವು ನಿಮಗಿಂದ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು; ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನೂ, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವನ್ನೂ, ಸುಭಗವಾದ ರೂಪವನ್ನೂ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀವು ಕೌರವ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಆಗಿತ್ತು, ಅಚ್ಯುತನೇ! ಜನರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಕ್ತಜನಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೀರುತ್ತಾ, ನಗರದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಮಧುಗಳು, ಭೋಜರು, ದಾಶಾರ್ಹರು, ಕುಕುರುಗಳು, ಅಂಧಕರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು—ಇವರುಗಳ ಶಕ್ತಿಯೂ ಅವನಷ್ಟೇ ಇದ್ದು, ಅವರು ನಗರವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿಟ್ಟರು; ಹಾವುಗಳು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ. ಪ್ರತಿ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ಶುಭಕರ ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಪಾರ್ಕುಗಳು, ಕಮಲದ ಕೆರೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ನಗರವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು, ದ್ವಾರಗಳು, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು, ಪಟ್ಟಾಕಿಗಳು ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು, ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಪ್ರಮುಖ ರಸ್ತೆ, ಬೀದಿ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಚೌಕ—all ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಟ್ಟು, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬುಗಳಿಂದ ಭರಿತವಾದ ಕಲಶಗಳು, ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಸುದೇವ, ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಅದ್ಭುತ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಮ—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಊಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು. ಗಜರಾಜನನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ ವಾದ್ಯಗಳ ಘೋಷದಲ್ಲಿ, ವೇದಘೋಷಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಗಜಗಳು, ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವೋಲೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖಗಳಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸೂತರು, ಮಾಘದರು, ಗಾಯಕರು—all ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಗಳನ್ನೂ ಕೀರ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರೊಂದಿಗೆ, ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಿದನು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಪ್ಪುಕೋಲು, ಕೈಹಿಡಿತ, ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರನ್ನು ಸಂತೈಸಿದನು; ಇತರರಿಗೆ ಬಯಸಿದ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ತಾನೇ ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು, ವೃದ್ಧ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಚಾವಣಿಗೆ ಏರಿ, ಅವನ ದರ್ಶನ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಎಷ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲ. ಅವನ ಹೃದಯ ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಆಲಯ, ಮುಖ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಪಾನಪಾತ್ರೆ, ಭುಜಗಳು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರು, ಪಾದಗಳು ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಆಶ್ರಯ. ಬಿಳಿ ಛತ್ರ, ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯಾಗುತ್ತಾ, ಪಿತಾಂಬರ ಧರಿಸಿ, ವನಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಮೋಡಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಿಂಚುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಅವನು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.