ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, “ಭಯಪಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ, ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಾಣವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ನಗರಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಮಹಾ ಆಯುಧವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಗ, ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಿಂದ ಹೊತ್ತೊಗೆಯುವ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಬಾಣಗಳು ಹೊರಟವು; ಅವು ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ನಗರಗಳತ್ತ ಬಂದಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಗೋಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ಭಯಾನಕ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರಗಳ ನಿವಾಸಿಗಳು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟು ಬಿದ್ದರು. ಆಗ ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯನು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಅಮೃತಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಆ ಮೃತರು ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದಂತೆ, ಮೇಘಗಳನ್ನು ಚಿರಿದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮೇಲೆದ್ದುಬಂದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಗವಂತನ ಸಂಕಲ್ಪ ಭಂಗವಾಯಿತು; ವೃಷಧ್ವಜನು ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದನು. ಆಗ ವಿಷ್ಣುವು ಮತ್ತೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಸುವಿನ ಕರುವಾಗಿದರು, ವಿಷ್ಣು ಸ್ವತಃ ಹಸುವಾಗಿ, ಸೂಕ್ತವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ಅಮೃತ ಬಾವಿಯಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ದೈತ್ಯರು ಇದನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಮೋಹಿತರಾಗಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯನು ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಕರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಹಾಸ್ಯಮುಗಿದ ಮುಖದಿಂದ, ದುಃಖಿತರಿಗೆ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಚಲನೆಗೆ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿ, ದೇವತೆ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಸ್ವಂತವೋ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೋ ವಿಧಿಸಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯೇ ಪ್ರಬಲ. ಬಳಿಕ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ, ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ರಥ, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆಗಳು, ಬಿಲ್ಲು, ಕವಚ, ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಪಡಿಸಿದರು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಯುಧಧಾರಿ ಆಗಿ, ರಥಾರೂಢನಾಗಿ, ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದರು; ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲೇ ವಿಜಯದೇವತೆ ಸ್ವಯಂ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ಓ ರಾಜನೆ, ಹರನು ಆ ಅಪ್ರಮೇಯವಾದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮಮಾಡಿದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ನೂರಾರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿದವು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಸುರಿಮಳೆ ಹಾಕಿದರು ಮತ್ತು ಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು; ಅಪ್ಸರಸರು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ಪುರಾಂತಕನಾದ ಭಗವಂತನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಹೀಗೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವರಂತೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವ ಹರಿಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಗಾಯನಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನಷ್ಟು ಏನು ಹೇಳಲಿ, ಅವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಸೂತನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಅನಾರ್ತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸಂಪನ್ನವಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ತಮ್ಮ ಘನವಾದ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದರು; ಅದು ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆ ಶಂಖವು ಬಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಉನ್ನತ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳದು, ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ಕೆಳ ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತವಾಗಿ, ಕಮಲದಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊದಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅದು ಕಮಲಪೂರ್ಣ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಹಂಸನ ಕೂಗಿನಂತೆ ಮೊಳಗಿತು. ಆ ಶಂಖದ ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡುವ ಆಲಸೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃಪಡೆಯುವಂತೆ, ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ನೋಡಿದಂತೆ ಗೌರವಿಸಿದರು; ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಪೂರ್ಣ ವಿಕಾಸವಿತ್ತು; ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉರಿಗಟ್ಟಿದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ರಕ್ಷಕನಾದ ತಂದೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. “ನಾವು ನಿಮಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತೇವೆ, ಸ್ವಾಮೀ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನಿಂದ ಸದಾ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳು ನಮಗೆ ಶರಣು; ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ನೀವು ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲದೇವನಿಗೂ ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪೋಷಕ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕ; ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ತಂದೆ; ನಮ್ಮ ನಿಜಗುರುವೂ, ಪರಮದೇವರೂ ನೀವು—ನಿಮ್ಮ ಅನುಸರಣೆ ಮೂಲಕ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನಾವು ಧನ್ಯರು, ಯಾಕೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ನಿಮ್ಮ ಮುಖಾರವಿಂದದ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವು, ಕಟಾಕ್ಷಗಳು, ಮತ್ತು ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಆಲಂಕೃತವಾದ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕಮಲನಯನ, ನೀವು ಕುರುಗಳು ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುಗಗಳಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಶೂನ್ಯವಾಗಿದ್ದವು, ಅಚ್ಯುತ. ಜನರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸದಾ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೀರಿ, ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮಧುಗಳು, ಭೋಜರು, ದಾಶಾರ್ಹರು, ಕುಕುರುಗಳು, ಅಂಧಕರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳು—ಯಾರ ಶಕ್ತಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸಮಾನವಿತ್ತು—ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ನಗರವನ್ನು ಭದ್ರಗೊಳಿಸಿದರು; ಅದು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ನಾಗರಾಧಿಗಳಂತೆ ಇರಲಾಯಿತು. ಪ್ರತಿ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ಶುಭಕರ ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಕಮಲಪೂರ್ಣ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಆ ನಗರವು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲುಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜಗಳು, ಬಾವುಟಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದ್ದವು; ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ವಿಶಾಲವಾದ ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರ್ಕೆಟ್‌ಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಸಿ, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬುಗಳಿಂದ, ಪೂರ್ಣಪಾತ್ರೆಗಳಿಂದ, ಅರ್ಪಣೆ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಣ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯಭಗವಂತನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ವಸುದೇವನು, ಧೀರಚೇತನ, ಅಕ್ರೂರನು, ಉಗ್ರಸೇನನು, ಅದ್ಭುತ ಪರಾಕ್ರಮದ ರಾಮನು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಂಬ—all ಆನಂದದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು. ರಾಜಹಸ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶುಭಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ ಧ್ವನಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ವೇದಘೋಷದಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ರಥಗಳೊಂದಿಗೆ—all ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ಹೊರಟರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಹಸ್ತಿಗಳು, ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಆತುರದಿಂದ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವೋಲೆಗಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಗಂಡುಗಳು, ಮುಖಗಳಿಂದ ಆ ವೈಭವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಭಟ್ಟರು, ಮಾಗಧರು, ಗಾಯಕರ—all ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ನಡುವೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಗೌರವಿಸಿದರು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆ, ಅಪ್ಪುಗೆ, ಕೈಸ್ಪರ್ಶ, ನಗುವಿನ ಕಟಾಕ್ಷಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದರು; ಇತರರಿಗೆ ಬಯಸಿದ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತಾವು ಸ್ವತಃ ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು, ವೃದ್ಧ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪಾರಂಪರ್ಯವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರದ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗೆ ಏರಿ, ಆ ಮಹೋತ್ಸವದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಆತುರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸದಾ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶ್ರೀರಾಶಿಯು, ಸೌಂದರ್ಯದ ಮೂಲವನು.