ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾಭಾರತದ ಪವಿತ್ರ ಕಥಾನಕದಲ್ಲಿ, ಒಮ್ಮೆ ಲೋಕದ ಆಡಳಿತಗಾರರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಭಯಭೀತರಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು: "โอ ದೇವಾ! ತ್ರಿಪುರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಆಗ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹವಿಟ್ಟು, "ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಾಣವನ್ನು ಹಾರಿ, ಆ ನಗರಗಳ ಮೇಲೆ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದರು. ಅಂದಿನಂತೆಯೇ, ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಿಂದ ಹೊತ್ತೊಗೆಯುವಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಬಾಣಗಳು ಹೊರಟವು; ಅವು ಬೆಳಕು ಹಬ್ಬುವ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ನಗರಗಳತ್ತ ಧಾವಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ತಗಲಿದ ತ್ರಿಪುರ ನಿವಾಸಿಗಳು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದರು. ಆಗ ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯನು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿ ಅಮೃತದ ಬಾವಿಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಅಮೃತ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವರು ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಮಹಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಚೀರಿಕೊಂಡು ಮೆರುಗಿನ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾಯನ ಸಂಕಲ್ಪ ಭಂಗವಾಯಿತು ಮತ್ತು ವೃಷಧ್ವಜನು ನಿರಾಶನಾದನು. ಆಗ ವಿಷ್ಣುವು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ ಕಲ್ಪಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕರುವಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಹಸುವಾಗಿ ತ್ರಿಪುರದೊಳಗೆ ಸರಿಯಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ಅಮೃತ ಬಾವಿಯಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ದೈತ್ಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಮೋಹಿತರಾಗಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಅರಿತ ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯನು, ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನೇಮಿಸಲಾದವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖಿತರನ್ನು ನೆನೆದು, ವಿಧಿಯ ಆಟವನ್ನು ಅರಿತು ಹೇಳಿದನು: "ದೇವ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಇಲ್ಲಿಯವರು ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ವಿಧಿಸಿರುವುದು, ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿರುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯೇ ಪ್ರಬಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು. ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ರಥ, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆ, ಬಿಲ್ಲು, ಕವಚ, ಬಾಣ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅವನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಗೊಳಿಸಿದನು. ಪೂರ್ಣ ಆಯುಧಧಾರಿ ಆಗಿ, ರಥಾರೂಢನಾಗಿ, ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣ ಹಿಡಿದು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಜಯದೇವನಾಗಿ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ರಾಜನೆ, ಹರನು ಆ ಮೂರು ದುರ್ಗಮ ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದನು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೊಳ್ಳುಗಳ ಶಬ್ದ, ನೂರಾರು ದೇವಯಾನಗಳು ತುಂಬಿದವು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ವಿಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು; ಅಪ್ಸರಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಆನಂದದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ನಂತರ, ಪುರಾಂತಕನಾದ ಭಗವಂತನು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಇಂತಹ ಹರಿ ಮಹಾತ್ಮನ ಚರಿತಗಳನ್ನು, ಅವನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಮಾನವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು, ಋಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ, ಅವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ವೇಳೆ, ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಆನರ್ತ ದೇಶ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಘೋಷಮಯ ಶಂಖವನ್ನು ಊದುತ್ತ, ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದನು. ಆ ಶಂಖವು, ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ಕೆಳ ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಗೊಂಡು, ಅವರ ಕಮಲದಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊದಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಹಂಸವು ಕಮಲದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುವ ಶಬ್ದದಂತೆ ಮೊಳಗಿತು. ಆ ಘೋಷವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ, ಭಯ ನಿವಾರಣೆಯಾದ ಜನರೆಲ್ಲಾ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಹೊರಟರು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಹರ್ಷಭರಿತ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ, ರಕ್ಷಕನಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು: "ನಮಸ್ಕಾರ ಸ್ವಾಮೀ, ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರರೂ ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ನೀವು ಕಲ್ಯಾಣಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪರಮಾಶ್ರಯ, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲನಿಗೂ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀವು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ; ನೀವು ನಿಜವಾದ ಗುರು, ಪರಮ ದೈವ—ನಿಮ್ಮ ಪಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ! ನಾವು ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇಮಭರಿತ ನಗು, ಕಟಾಕ್ಷ, ಶುಭಕಾಯ ರೂಪವನ್ನು ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕಮಲನಯನ, ನೀವು ಕುರುಗಳ ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ನಿಮಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳಂತೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿತ್ತು; ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಆಗಿದ್ದವು, ಅಚ್ಯುತ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಜೆಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನಾದ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಅನುಗ್ರಹದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೀರಿ, ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಮಧು, ಭೋಜ, ದಾಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಅಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿ—ಈ ಎಲ್ಲರು ಭಗವಂತನ ಸಮಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು—ಅವರು ನಗರವನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿದರು, ಹೇಗೆ ನಾಗಗಳು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವೆಯೋ ಹಾಗೆ. ಪ್ರತಿ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಐಶ್ವರ್ಯವೊಂದಿಗೇ, ಶುಭಕರ ಮರಗಳು, ಲತೆಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು, ಉದ್ಯಾನಗಳು, ಪಾರ್ಕುಗಳು, ಕಮಲದ ಕೆರೆಗಳಿಂದ ಆ ನಗರವು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲು, ದ್ವಾರ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ತೋರಣಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಧ್ವಜ, ಬಣ್ಣರ್ ಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಒಳಗೆ ಸೂರ್ಯರಶ್ಮಿಯನ್ನೂ ತಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯ ಮಾರ್ಗಗಳು, ಬೀದಿಗಳು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಟ್ಟು, ಸುಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಛಿಮ್ಮಾಡಿ, ಹಣ್ಣು, ಹೂವು, ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮೊಸರು, ಧಾನ್ಯ, ಹಣ್ಣು, ಸಕ್ಕರೆಕಬ್ಬುಗಳಿಂದ, ಪೂರ್ಣಕಲಶ, ಅರ್ಪಣ, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ವಸುದೇವ, ಅಕ್ರೂರ, ಉಗ್ರಸೇನ, ಅದ್ಭುತ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ರಾಮ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಚಾರುದೇಶ್ನ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಂಬ—ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದಭರಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ಭೋಜನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು. ಯಜ್ಞದ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಘೋಷಮಯ ಶಂಖ, ಭೇರಿಗಳ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ, ರಾಜಹಸ್ತಿಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿ-ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ನೂರಾರು ಪ್ರಮುಖ ಹಸ್ತಿಗಳು, ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಹೊಳೆಯುವ ಕಿವೊಡವೆ, ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಗಂಡು, ಮುಖಗಳಿಂದ ಆ ಶೋಭೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದವು. ನೃತ್ಯಗಾರರು, ನಟರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸುತರು, ಮಾಘದರು, ಗಾಯಕರು—all ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಶ್ರೀಭಗವಂತನು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ ನಾಗರಿಕರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಜನರ ಬಳಿಗೆ ವಿಧಿ ಪ್ರಕಾರ ಹೋಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ವಿನಯಪೂರ್ವಕ ನಮಸ್ಕಾರ, ಅಲಿಂಗನ, ಕೈಸ್ಪರ್ಶ, ನಗುನೋಟಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದವರಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದರು; ಇತರರಿಗೆ ಇಚ್ಛಿತ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತಾನೇ ಹಿರಿಯರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಪತ್ನಿಯರು, ವೃದ್ಧ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಇತರರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಗಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹೋತ್ಸವದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ನಗರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಭವನಗಳ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಗೆ ಏರಿ ಕುಳಿತರು.