ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಅವರೆದುರು ಎರಡು ಜೋಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಉರಿಗಲ್ಲನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಉತ್ತರದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ಈ ರೀತಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಕರ್ಮ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಇತರರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಯೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಆಪಾದಿಸುತ್ತದೆ, ಕರ್ಮಕರ್ತೃತ್ವದ ಭಾವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಕಲ್ಪ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ – ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯ – ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾಲದ ಪ್ರಮಾಣ, ಕಲ್ಪದ ರೂಪ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಕಲ್ಪದ ವಿವರವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿರಿ. ಆಗ ಶೌನಕನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಿದವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: “ಓ ಸೂತ, ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ, ವಿಧುರನು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭೂಮಿಯ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದನು. ಅವನು ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದ ವಿಧುರನು, ಮಹರ್ಷಿ ಕೌಶಾರವನೊಡನೆ ಆತ್ಮಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದನು. ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಹೇಳಿ, ವಿಧುರನು ಏನು ಮಾಡಿದನು, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು? ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಮಹರ್ಷಿಯವರು ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೀಡಿದ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿರಿ. ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದನು: ‘ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಕರ್ತೃ, ನನ್ನ ಆತ್ಮರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಂತನು, ಯಾವ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡನು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸಿ.’ ಶ್ರೀ ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು, ಅವನಿಂದ ಬಲಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೈತ್ಯರನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಮಹಾಮಾಯಿಯಾದ ಮಾಯಾಸುರನ ಬಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋದರು. ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯು ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು – ಬಂಗಾರದ, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದ – ಅವು ಬಹಳ ಸುಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಗೊಂಡಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಅಪಾರವಾದ ರಕ್ಷಣೆಗಳಿದ್ದವು. ಆ ನಗರಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ದೈತ್ಯರ ಸೇನೆಗಳು, ತಮ್ಮ ಪುರಾತನ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಲೋಕಪಾಲಕರು ತಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ‘ಪ್ರಭೂ! ನಾವು ತ್ರಿಪುರವಾಸಿಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿ’ ಎಂದು ಬೇಡಿದರು. ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ತೋರಿಸಿ, ‘ಭಯಪಡಬೇಡಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಬಾಣವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಗರಗಳ ಮೇಲೆ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು. ಅಂತೆಯೇ, ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಬಾಣಗಳು ಹೊರಟವು; ಅವು ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ನಗರಗಳತ್ತ ಹೋದಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಾಣಗಳ ಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯಾಸುರನು ಅವರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬಾವಿಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಅಮೃತಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಆ ದೈತ್ಯರು ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದು, ಘನಮೇಘಗಳನ್ನು ಚಿಮ್ಮುವ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊರಬಂದರು. ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ವಿಫಲವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಷಧ್ವಜನು ನಿರಾಶನಾದಾಗ, ವಿಷ್ಣುವು ಮತ್ತೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕರುವಾಗಿದ್ದು, ವಿಷ್ಣುವೇ ಹಸು ಆಗಿ, ತಕ್ಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದನು. ದೈತ್ಯರು ಇದನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಮೋಹಿತರಾಗಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಮಾಯಾಸುರನು, ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನೇಮಿತರಾದವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಹಸಿವಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ಮಂದಹಾಸವನ್ನಿಟ್ಟು, ದುಃಖಪೀಡಿತರನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಚಲನವಲನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ – ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಏನು ವಿಧಿಯಾಗಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯೇ ಪ್ರಬಲ. ನಂತರ, ತನ್ನ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಶಿವನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಕರ್ಮದಿಂದ ರಥ, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆ, ಧನುಸ್ಸು, ಕವಚ, ಬಾಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಯುಧಧಾರಿ ಆಗಿ, ರಥಾರೂಢನಾಗಿ, ಬಾಣವನ್ನು ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ವಿಜಯದೇವತೆ ಕ್ಷಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಹರನು ಆ ಅಜೇಯವಾದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡಮರುಗಳು ಘನವಾಗಿ ಘರ್ಜಿಸಿದವು, ನೂರಾರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿದವು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು—all ಹರ್ಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ, ಜಯಧ್ವನಿ ಮಾಡಿದರು; ಅಪ್ಸರಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಆನಂದದಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ಪುರಾಂತಕನಾದ ಭಗವಂತನು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. ಹೀಗೆ, ಮಾನವರಂತೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಡೆಯುವ ಹರಿಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕೆ? ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಅನಾರ್ತ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಘನವಾದ ಶಂಖವನ್ನು ಊದಿದನು, ಅದು ಪ್ರಜೆಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಶಂಖವು ದೂಡಿದಾಗ, ಬಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಉಗ್ರವಾದ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳದು, ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ಕೆಳಹಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಗೊಂಡದು, ಅವನ ಕಮಲಾಕಾರದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಅದು ಕಮಲದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಂಸದ ಕೂಗು ಮಾಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಆ ಘನವಾದ, ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಶಂಖಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟರು. ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದಲೇ ಅವರು ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ಪ್ರಜೆಗಳು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅರಳಿದ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಆನಂದದಿಂದ ಗದ್ದಲಗೊಂಡ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನಾದ ತಂದೆಗೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ನಾವು ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಪ್ರಭು! ನಿಮ್ಮ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರಾದಿಗಳು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವರಿಗೆ ಕಾಲದೇವನಿಗೂ ಪ್ರಭಾವವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕ; ನೀವು ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ; ನೀವು ನಮ್ಮ ಗುರು, ಪರಮದೈವತ; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾವು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪರೂಪವಾದ ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ನಗುವು, ಕಟಾಕ್ಷಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮಂಗಳಕರ ವೇಷದೊಂದಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕಮಲನಯನನೇ, ನೀವು ಕುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಅಥವಾ ಮಧುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ನಿಮಗೆ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನೋಡಲು ಆಸೆ ಬಂದಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಯುಗಗಳಂತೆ ಅನಿಸಿತು; ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಆಗಿದ್ದವು, ಅಚ್ಯುತ. ಹೀಗೆ ಜನರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸದಾ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುವ ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಆಲಿಸಿ, ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷವಿಟ್ಟು, ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಮಧು, ಭೋಜ, ದಾಶಾರ್ಹ, ಕುಕುರು, ಅಂಧಕ, ವೃಷ್ಣಿ ಇವೆಲ್ಲರ ರಕ್ಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವರ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಮನಾದವರಿಂದ, ಅವನು ನಗರವನ್ನು ಭದ್ರಗೊಳಿಸಿದನು; ಹೀಗಾಗಿ, ನಾಗರಾಧಿಪತಿಗಳಾದ ನಾಗಗಳು ಭೋಗವತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ, ಅವನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಾಯ್ದನು.