ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ಗೋಕುಲದ ಪ್ರಭು, ಯಮಲಾರ್ಜುನ ವೃಕ್ಷಗಳ ಪುತ್ರರಾದ ನಳಕುಬರ ಮತ್ತು ಮನಿಗ್ರೀವ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಗ್ಗದಿಂದ ಉರುಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ದೇವತೆಗಳೆದುರು ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ದಯಾಮಯ ಮುನಿಯು ನನಗೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಂತೆ, ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಸದಾಚಾರಿ, ಸಮಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ನನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಬಂಧನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಸೂರ್ಯನು ಮನುಷ್ಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗದಂತೆ. ಈಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ, ನಳಕುಬರ, ನೀವು ನನ್ನ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾರೈಸಿದ್ದಿರಿ; ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗಿದೆ. ಶುಕಮುನಿ ವಿವರಿಸಿದರು: ಹೀಗಾಗಿ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸುತ್ತುಸುತ್ತು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಉರುಳಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೊರಟರು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದನು; ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಇತರರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಮಾಯೆಯು ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಆಪಾದಿಸುತ್ತದೆ, ಕರ್ಮದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಲ್ಪ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದು; ಇದರಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಉಪಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಈಗ ನಾನು ಕಾಲದ ಪ್ರಮಾಣ, ಕಲ್ಪದ ರೂಪ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ ಕಲ್ಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕೇಳಿರಿ. ಶೌನಕಮುನಿ ಕೇಳಿದರು: ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ವಿದೂರನು ತನ್ನ ಬಂಧನದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದನೆಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದಿರಿ, ಸೂತಮುನಿಯೇ. ವ್ಯಾಸಪುತ್ರ ವಿದೂರ ಮತ್ತು ಕೌಶಾರವ ಮುನಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿಚಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದನು. ದಯಾಮಯನೇ, ವಿದೂರನು ಏನು ಮಾಡಿದನು, ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದನು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ. ಸೂತಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ಪರಿಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನು ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವನು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಕೇಳಿರಿ. ರಾಜನು ಕೇಳಿದರು: ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನಿರ್ಮಾತಾ, ನನ್ನ ಆತ್ಮರೂಪವಾದ ಭಗವಂತನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡನು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸಿ. ನಾರದಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ದೇವತೆಗಳು ದಾನವಂತರನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಿದಾಗ, ದಾನವರು ಮಾಯಾ, ಮಹಾಮಾಯಾಜ್ಞ, ಅವನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅವನು ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದು, ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅವು ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು, ಭೀಕರ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಆ ನಗರಗಳಿಂದ ದಾನವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸೇನೆಗಳು, ಪುರಾತನ ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ರಾಜನೇ. ಆಗ ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, "ಪ್ರಭು, ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿ! ತ್ರಿಪುರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಬೇಡಿದರು. ಭಗವಂತನು, ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸಿ, "ಭಯಪಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಬಾಣವನ್ನು ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ತ್ರಿಪುರ ನಗರಗಳ ಮೇಲೆ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದರು. ಆಗ, ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಣಗಳು ಹೊರಟವು; ಅವು ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ, ನಗರಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ತ್ರಿಪುರದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದರು; ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯಾ ಅವರು ಅವರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಮೃತದ ಬಾವಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಅಮೃತ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಅವರು ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾಗಿ, ಮೋಡಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ವಿದ್ಯುತ್ ಕಿರಣಗಳಂತೆ, ಪುನಃ ಏಳಿದರು. ಮಾಯಾ ಅವರ ನಿರ್ಧಾರ ಭಂಗವಾದುದನ್ನು, ವೃಷಧ್ವಜನು ನಿರಾಶರಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣು ದೇವರು ಇನ್ನೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು. ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹಸುವಿನ ಕರುವಾಗಿ, ವಿಷ್ಣು ಸ್ವತಃ ಹಸುವಾಗಿ, ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ದಾನವರು ಇದನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಮೋಹದಿಂದ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯಾ ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಸಂತೋಷದಿಂದ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ಅವರು ದುಃಖಿತರನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಧಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು: ದೇವತೆ, ದಾನವ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಬೇರೆಯವರು—ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರಿಗಾಗಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗಾಗಲಿ, ವಿಧಿಯು ನಿರ್ಧರಿಸಿದದ್ದು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದು; ಆಗ ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ರಥ, ರಥಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆಗಳು, ಧನುಸ್ಸು, ಕವಚ, ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅವನು ಆವಿರ್ಭವಿಸಿದನು. ಪೂರ್ಣ ಆಯುಧಧಾರಿ, ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ವಿಜಯದ ಸ್ವಾಮಿ ತಯಾರಾದನು. ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ರಾಜನೇ, ಹರನು ಮೂರು ದುರ್ಗಗಳನ್ನು ಸುಡಿದರು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡೋಲುಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು, ನೂರಾರು ದೇವತೆಯ ವಿಮಾನಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿದವು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು, ಜಯ ಘೋಷಿಸಿದರು; ಅಪ್ಸರರು ಕುಣಿದರು. ಹೀಗೆ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಡಿದ ನಂತರ, ನಗರದ ನಾಶಕರಾದ ದೇವರು, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಹರಿಯ ಕರ್ಮಗಳು, ಅವನು ಸ್ವಯಂ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾನವರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀಲಾಸ್ಪದವಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಇವು ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ—ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ? ಸೂತಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ಆನARTA ದೇಶ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವಂತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹತ್ತಿದಾಗ, ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ, ತನ್ನ ಘೋಷವನ್ನು ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ ಊದಿದನು. ಆ ಘೋಷ, ಬಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳ, ಉನ್ನತ ಧ್ವನಿಯುಳ್ಳದು, ಭಗವಂತನ ಕೆಂಪು ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತವಾಗಿ, ಅವನ ಕಮಲದಂತೆ ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ಊದಿದಾಗ, ಕಮಲಪೂಳಿಗಳ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಸದ ಕೂಗಿನಂತೆ ಶ್ರವಣಗೊಂಡಿತು. ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಘೋಷದಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡಲು ಆತುರದಿಂದ ಹೊರಟರು. ಅವರು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಗೌರವಿಸಿದರು; ಅವನ ಸಾನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಬೇಸಿಗೆಯ ಹೂವಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಮುಖಗಳಿಂದ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗಲಗಲಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಪೋಷಕ, ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ತಂದೆಗೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: "ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಕಮಲದ ಪಾದಗಳು ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ, ಇಂದ್ರರಿಂದ ಸದಾ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ನಾವು ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಿಗೆ, ಕಾಲಮಹಾಕಾಲನಿಗೂ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ; ನೀವು ಪರಮಾಶ್ರಯ. ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ನೀವು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪೋಷಕ, ರಕ್ಷಕ; ನಮ್ಮ ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ವಾಮಿ, ತಂದೆ; ನಮ್ಮ ನಿಜ ಗುರು ಮತ್ತು ಪರಮದೇವತೆ; ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದೇವೆ.