ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋಕುಳದ ಪ್ರಭುವಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ಆ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಆ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಪಡೆದಿರುವ ನಾವು, ಭಗವಂತನ ಸೇವಕರು ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕರಾದ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ತಲೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಆಧಾರವಾದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವಲ್ಲಿ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಮ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಪವಿತ್ರರ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಆಗ ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳಿದರು: ಈ ರೀತಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಉರಿಗಟ್ಟಿದ ರಶಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಗೋಕುಳನಾಥನು, ನಗುತ್ತಾ ಆ ದಿವ್ಯರುಗಳಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು. ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: ಧನದ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಿ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಮಹರ್ಷಿಯ ದಯೆಯಿಂದ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರಕಿತು. ಯಾರು ಸದಾ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದು, ಸಮಚಿತ್ತರಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಬಂಧನವೆನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಸೂರ್ಯನು ಮಾನವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗದಂತೆ. ಆಗ ಭಗವಂತನು: ಈಗ ನೀವಿಬ್ಬರೂ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನವಾದ ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ, ಹೇಯ ನಲಕುಬರಾ, ನೀವು ಹಾರೈಸಿದ ಪರಮ ಭಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ, ಕಟ್ಟಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಉರಿಗಟ್ಟನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಪರಮಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಭಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೂ ಅವನ ದರ್ಶನ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಕ್ರಿಯೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ಲೋಕದ ನಿಯಮಗಳು ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಅವು ಮಾಯೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಆರೋಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಕರ್ತೃತ್ವದ ಭಾವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು. ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಲ್ಪ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಲಘಟ್ಟ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ರಮ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈಗ ನಾನು ಕಾಲದ ಪ್ರಮಾಣ, ಕಲ್ಪದ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಪಾದ್ಮ ಕಲ್ಪದ ವಿವರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿರಿ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: ಹೇ ಸೂತ, ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದಂತೆ, ಭಕ್ತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ವಿದುರನು, ತಾನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾದ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಭೂಮಿಯ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿದನು. ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನಾದ ವಿದುರ ಮತ್ತು ಕೌಶಾರವ ಮುನಿಯ ನಡುವಣ ಸಂವಾದವು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿತ್ತು; ಅಥವಾ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದನು. ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು, ವಿದುರನು ಏನು ಮಾಡಿದನು, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ತೊರೆದು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು? ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದುದನ್ನು ಈಗ ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳಿರಿ. ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: ಈ ವಿಶ್ವದ ಕರ್ತೃ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನ ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಖ್ಯಾತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳು, ಅವನಿಂದ ಶಕ್ತಿಗೊಂಡು, ದೈತ್ಯರನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೈತ್ಯರು ಮಹಾಮಾಯೆಯಾದ ಮಾಯಾಸುರನ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಆ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯು ಬಂಗಾರದ, ಬೆಳ್ಳಿಯ, ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಅತಿ ಕಷ್ಟ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಅಪಾರವಾದ ಬಲವಾದ ರಕ್ಷಣೆಯುಳ್ಳವು. ಆ ನಗರಗಳಿಂದ, ದೈತ್ಯರ ಸೇನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ನಾಯಕರು, ಹಳೆಯ ವೈರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆಗ ಲೋಕದ ಅಧಿಪತಿಗಳು, ಅವರ ನಾಯಕರು, ಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, “ರಕ್ಷಿಸು ದೇವಾ! ನಾವು ತ್ರಿಪುರವಾಸಿಗಳಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಬೇಡಿದರು. ಭಗವಂತನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, “ಭಯಪಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಾಣವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಆ ನಗರಗಳ ಮೇಲೆ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದರು. ಆಗ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಾಣಗಳು ಹೊರಟವು; ಅವು ಕಿರಣಗಳಂತೆ, ನಗರಗಳತ್ತ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾ, ಕಾಣಿಸದವು. ಅವುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗ, ಆ ನಗರಗಳ ನಿವಾಸಿಗಳು ಪ್ರಾಣಹೀನರಾಗಿಸಿ ಬಿದ್ದರು; ಮಾಯಾಸುರ ಮಹಾಯೋಗಿಯು ಅವರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಮೃತದ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದನು. ಅಮೃತ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಆ ದೈತ್ಯರು ವಜ್ರದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದು, ಬೃಹತ್ತಾದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮೇಘಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊರಬಂದರು. ತನ್ನ ಯೋಜನೆ ವಿಫಲವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ವೃಷಧ್ವಜನು ನಿರಾಶನಾದಾಗ, ವಿಷ್ಣುಮೂರ್ತಿಯು ಮತ್ತೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕರುವಾಗಿ, ಸ್ವಯಂ ವಿಷ್ಣುವು ಆವಾಗಿ ಪರಿಗ್ರಹಿಸಿ, ತಕ್ಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಆ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ದೈತ್ಯರು ಇದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೋಹಿತರಾಗಿ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಹಾಯೋಗಿ ಮಾಯಾಸುರನು ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು. ಅವನು ನಗುತ್ತಾ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖಿತರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ವಿಧಿಯ ಚಲನೆಗಳನ್ನು ಅರಿತು, ದೇವತೆ, ದೈತ್ಯ, ಮಾನವ ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ—ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದನು. ತನಗೆ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದು; ವಿಧಿಯೇ ಪ್ರಬಲ. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಶ್ರೀ, ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಅವನು ರಥ, ಸಾರಥಿ, ಧ್ವಜ, ಕುದುರೆ, ಬಿಲ್ಲು, ಕವಚ, ಬಾಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು. ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜನಾಗಿ, ರಥವನ್ನು ಏರಿ, ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ರಣಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆ ಬಾಣದಿಂದ, ಓ ರಾಜೇ, ಹರನು ಆ ಅಜೇಯವಾದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದನು; ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೃದಂಗಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು, ನೂರಾರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳು ತುಂಬಿದವು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೂಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು, ವಿಜಯ ಘೋಷಿಸಿದರು; ಅಪ್ಸರಾಸ್ತ್ರೀಯರು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಈ ರೀತಿ, ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರವಿನಾಶಕನು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಹೀಗೆ, ಮಾನವರಂತೆ ಲೀಲೆಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹರಿಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಋಷಿಗಳಿಂದ ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು, ಅವು ಜಗತ್ತನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಅನಾರ್ತ ದೇಶ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದಾಗ, ಭಗವಂತನು ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವಂತೆ ತನ್ನ ಘೋಷವನ್ನು ಊದಿದನು. ಆ ಶಂಖವು, ಬಿಳಿ ಹೊಟ್ಟೆಯುಳ್ಳದು, ಭಗವಂತನ ಕಮಲದಂತೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ, ಕೆಂಪು ಕೆಳ ತುಟಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಹಂಸದ ಕೂಗಿನಂತೆ ನಾದಿಸಿತು. ಆ ಘೋಷವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಆ ಶಬ್ದದಿಂದ, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತನನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ ಹೊರಟರು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುವಂತೆ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದೀಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರು; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದವಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜನರು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗದಗದಿಸಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ತಂದೆಯಾದ ರಕ್ಷಕನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.