ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಕುರುವಂಶದ ಸ್ತ್ರೀಯರು—allರಿಗೂ ಪ್ರಿಯನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ—ಮಹಲಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿ, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನಾಗಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗುಡಾಕೇಶನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರನು, ಮುತ್ತುಗಳ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ, ರತ್ನದ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಇರುವ ಬಿಳಿ ಛತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಉದ್ಧವನು ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹೂವಿನ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಮಧುಪತಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ-ಇಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಅವರು ಅನೇಕ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು—ಯಾವುವು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದವು, ಕೆಲವು ಅಲ್ಲದವು—ಗುಣಾತೀತನಾದ, ಆದರೆ ಗುಣರೂಪಿಯಾದ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೌರವರ ರಾಜಧಾನಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಯಿತು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪರಮ ಪವಿತ್ರನಾದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಪುರಾತನ ಪರಮಾತ್ಮ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಗುಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ, ಅವ್ಯಕ್ತರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ವಿಶ್ವದ ಒಡೆಯನು, ತನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಲೀನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಲೀನಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಮತ್ತೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಸರು, ರೂಪಗಳನ್ನು ನೀಡಲು, ವೇದಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಈ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಈತನ ನಿಜವಾದ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು, ಇಂದ್ರಿಯNigraham, ಪ್ರಾಣನಿಗ್ರಹ ಸಾಧಿಸಿದ ಋಷಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವನು ಭವವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲು ಅರ್ಹನು. ಇವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ, ರಹಸ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಪಂಡಿತರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ದುಷ್ಟ ರಾಜರು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಜೀವಿಸುವಾಗ, ಆಗಾಗಲೆ ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಿಂದ, ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹೊತ್ತ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರಪಂಚದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯದುಕುಲ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಶಾಲಿ! ಮಧುವನ ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರ! ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀನಾಥನು ಅಲ್ಲೇ ಜನಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಪುಣ್ಯಮಯಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಕುಶಸ್ಥಳಿಯು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಆ ಸ್ಥಳದ ಜನರು ಸದಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು ವ್ರತ, ಸ್ನಾನ, ಹೋಮಾದಿಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ; ಅವನು ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಗೆದ್ದನು; ಮತ್ತೂ ಹಲವಾರು ರಾಜಕುಮಾರ್ತಿಯರನ್ನು ಭೌಮಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿ ತಂದನು. ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಎಲ್ಲ ನಿಯಮ, ಪವಿತ್ರತೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೂ, ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಪದ್ಮನಯನ ಪತಿ ಯಾವತ್ತೂ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ, ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ನಗರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹರಿ ನಗುತ್ತಾ, ಕೃಪಾದೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದನು. ಅಜಾತಶತ್ರು, ಕೃಷ್ಣನ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಪರಿಗಣನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಚತುರ್ವಿಧ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಅವನ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು. ಆಮೇಲೆ ಶೌರಿ, ದೂರದಿಂದ ಬಂದ, ವಿಯೋಗದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾದ ಕೌರವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವನಗರದತ್ತ ಹೊರಟನು. ಅವನು ಕುರು, ಜಾಂಗಲ, ಪಂಚಾಲ, ಶೂರಸೇನ, ಯಮುನಾ ತೀರದ ಜನ, ಬ್ರಹ್ಮಾವರ್ತ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ, ಮತ್ಸ್ಯ, ಸಾರಸ್ವತ ದೇಶಗಳನ್ನು ದಾಟಿದನು. ನಂತರ ಮರುದಾನ್ವ ಎಂಬ ಮರಳಿನ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ದಾಟಿ, ಸೌವೀರ, ಆಭೀರ, ನಂತರ ಆನರ್ತ ಪ್ರಾಂತ್ಯವನ್ನು ಭಾರ್ಗವನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ರಮಿತವಾದ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ಹರಿ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಶುಗಳಿಗಾಗಿ ಪಶುಪಾಲನ ನಾಡಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದತ್ತ ಹೊರಟನು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಜನರು: “ಪರಮೇಶ್ವರಾ, ನಾವು ನಿನ್ನ ದಾಸರು, ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಿನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ; ಈಗ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡು” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. “ನಮ್ಮ ಮಾತು ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡಲಿ, ಕಿವಿಗಳು ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಿ, ಕೈಗಳು ನಿನ್ನ ಸೇವೆಗೆ, ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲಿ, ತಲೆ ನಿನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಬಾಗಲಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ನೋಡುವಂತಾಗಲಿ” ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಶುಕನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಗೋಕುಲನಾಥನು, ಉರಿಯಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ನಗುತ್ತಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಇದು ನನಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು; ದಯಾಳು ಮಹರ್ಷಿಯು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಐಶ್ವರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂಧರಾದವರ ಮಾತಿನಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಿ, ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದಿರಿ. ಯಾರು ಸಮನಾಸಿಕರು, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತರನ್ನು, ನನ್ನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಯಾವ ಬಂಧನವೂ ಇಲ್ಲ; ಹೇಗೆಂದರೆ ಸೂರ್ಯನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗದಂತೆ. ಈಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ, ನಲಕುಬರಾ, ನೀವು ಹಾರೈಸಿದ ಪರಮ ಭಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದೆ.” ಹೀಗೆ ಶ್ರಿಯುಕ್ತನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದಿಸಿ, ಉರಿಯನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ಉತ್ತರದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಪರಮಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಾನೆ; ಭಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಕ್ರಿಯೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಇತರರ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಅವು ಅವನಿಗೆ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಲಗ್ನವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಕರ್ತೃತ್ವ ಭಾವವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಮಾತ್ರ. ಇದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಲ್ಪ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ರಮ, ಪ್ರಥಮ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯ ಸೃಷ್ಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾಲಮಾನದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು, ಕಲ್ಪದ ರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತು ಪದ್ಮಕಲ್ಪವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕೇಳಿರಿ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: “ಓ ಸೂತ, ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ—ವಿದುರನು, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭೂಮಿಯ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನಾದ ವಿದುರ ಮತ್ತು ಕೌಶಾರವ ಮಹರ್ಷಿಯ ಸಂವಾದವು ಆತ್ಮತತ್ತ್ವ ವಿಚಾರಾಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅಥವಾ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ, ವಿದುರನು ಏನು ಮಾಡಿದನು, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬಂದನು? ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ರಾಜನ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿರಿ. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜಗದ್ವ್ಯಾಪಕನಾದ, ನನ್ನ ಆತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನ ಕೀರ್ತಿ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸಿ.” ಶ್ರೀನಾರದನು ಹೇಳಿದರು: “ಅಸುರರು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು, ಅವನಿಂದ ಬಲ ಪಡೆದ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪರಾಜಿತರಾಗಿ, ಮಾಯೆಯಾದ ಮಹಾಮಾಯಾ ದೈತ್ಯನ ಶರಣಾಗಿದರು. ಅವನು, ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದವನು, ಚಿಂತೆಯೂ ಆಗದಂತಹ, ಸುಕ್ಷ್ಮಸಂಯುಕ್ತವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಬಂಗಾರದ, ಬೆಳ್ಳಿಯ, ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು. ಆ ನಗರಗಳಿಂದ, ಅಸುರರ ಸೇನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ನಾಯಕರು, ಹಿಂದಿನ ವೈರಾಗ್ರಹವನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಓ ರಾಜೆ.