ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನಿಗೆ ಶತ್ರು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ರಾಜ್ಯವಾಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ರೋಗ, ದುಃಖ, ಅಥವಾ ಬಾಧೆಗಳೂ—ಅದು ದೈವದಿಂದಾಗಲಿ, ಇತರ ಜೀವಿಗಳಿಂದಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಸ್ವಂತ ತಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಲಿ—ಎಂದೂ ಸಂಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಶಾಂತಿಯುತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಲು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿ ಸುಭದ್ರೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅನಂತರ, ಎಲ್ಲರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು. ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದವರು: ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವಿರಾಟನ ಪುತ್ರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ನಕುಲ-ಸಹದೇವರು. ವೃಕೋದರ (ಭೀಮ), ಧೌಮ್ಯ, ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಂತಹವರು, ಶಾರಂಗಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ಮನಸ್ಸು ಮಂಕಾಗಿದ್ದರು. ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರ ಸಂಗದಿಂದ ದೋಷಿಯರ ಸಂಗವನ್ನು ತೊರೆದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಮಧುರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಸತ್ಸಂಗವನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದು. ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದಾಗ, ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಮಾತಾಡಿ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ, ಕೂತು, ಊಟಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವರೇನು ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಬಲ್ಲರು? ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಸುತ್ತಾ, ತೊಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದಂತೆ. ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕುಟುಂಬದ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದರು; ದೇವಕೀಪುತ್ರನು ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವ ಅಪಶಕುನವೂ ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ ಎಂದು ಅವರು ಹಾರೈಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೀಣಾ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ಧುಂಧುರಿ, ಆನಕ, ಘಂಟೆ, ಮತ್ತು ದುಂದುಭಿಗಳ ಧ್ವನಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೌರವರ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದ ಕುರುಕುಲದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿದರು. ಗುಡಾಕೇಶ (ಅರ್ಜುನ), ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರನಿಗಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಹಿತ್ತಳಿಯುಳ್ಳ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಉದ್ಧವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಮಧುಪತಿಯನ್ನು ವಾಲಿಸಿದರು. ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜರು (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು) ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಕೆಲವು ಶಿಷ್ಟ, ಕೆಲವು ಅಶಿಷ್ಟ—ಆಗ್ನೇಯ ಗುಣಗಳ ಪಾರಾಗಿರುವ, ಆದರೆ ಗುಣಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಹೊಂದಿರುವ ಅವನಿಗೆ. ರಾಜಧಾನಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಲೀನಗೊಳಿಸಿದ್ದರು; ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳುವವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಈಯನೇ ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಮಾತ್ಮನು; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಭು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಒಳಗೊಂಡವನು." "ಅವನೇ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ರೂಪರಹಿತ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ರೂಪ-ನಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡಲು, ವೇದಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪ್ರಾಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಋಷಿಗಳು, ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ; ಅವನೇ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವವನು." "ಅವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ, ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ, ಏಕಮಾತ್ರ ಪ್ರಭು, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸಿದರೂ ಯಾವ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೂ ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ದುಷ್ಟ ರಾಜರು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ರಾಜ್ಯವಾಳುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಅವನು ಸಾತ್ವತಕುಲದಲ್ಲಿ ಭಾಗ್ಯ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಅವತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ." "ಯದುಕುಲದ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟೋ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ! ಮಧುವನವು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದುದು; ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಾಥನು ಜನಿಸಿ, ವಾಸವಿದ್ದು, ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕುಶಸ್ಥಳಿಯ ಮಹಿಮೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೂ ಮೀರಿದೆ; ಅದರ ಪ್ರಜೆಗಳು ಸದಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ನಗುವಿನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾರೆ." "ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ವ್ರತ, ಸ್ನಾನ, ಹೋಮಾದಿ ಉಪಾಸನೆಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವನು ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಾಣಿಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಅವನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ಸ್ವಯಂವರೆಗೆ ತನ್ನ ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಜಯಿಸಿದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರು, ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ಮಹಾರಾಜರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಬೌಮಾಸುರನನ್ನು ವಧೆ ಮಾಡಿ ರಕ್ಷಿಸಿದ ರಾಜಕುಮಾರ್ತಿಯರು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಅವನಿಗೆ ಲಭಿಸಿದ್ದಾರೆ." "ಈ ಮಹಿಳೆಯರು, ತಮ್ಮ ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೂ, ಪರಮಸ್ತ್ರೀಯರಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕಮಲನಯನ ಭರ್ತಾ ಎಂದೂ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದೂರವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಸದಾ ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ." ಹೀಗೆ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹರಿಯು ನಗುತ್ತಾ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದನು. ಅಜಾತಶತ್ರು (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ), ಮಧುವೈರಿಯ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಚತುರ್ವಿಧ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ಅಪಾಯ ಉಂಟುಮಾಡಬಾರದೆಂದು ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸಿದನು. ಆ ಬಳಿಕ, ಶೌರಿ (ಕೃಷ್ಣ), ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಕೌರವರನ್ನು, ಅವರು ವಿಯೋಗದಿಂದ ದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿ, ಅವರು ಹಿಂತಿರುಗುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಜನರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಅವನು ಕುರು, ಜಾಂಗಲ, ಪಂಚಾಲ, ಶೂರಸೇನ, ಯಮುನಾತಟ, ಬ್ರಹ್ಮಾವರ್ತ, ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ, ಮತ್ಸ್ಯ, ಸಾರಸ್ವತ ದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿದನು. ನಂತರ ಮರುದ್ಧನ್ವ ಎಂಬ ಮರುಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಸೌವೀರ, ಆಭೀರ, ಆನರ್ತ ದೇಶಗಳಿಗೆ, ಭಾರ್ಗವನು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಕುದುರೆಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ದಣಿದಿದ್ದರೂ, ಸಾಗಿದನು. ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ, ಸ್ಥಳೀಯರು ಹರಿಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸಂಜೆ ಅವನು ಪಶುಚರಣಕ್ಕಾಗಿ ಪಶುಭೂಮಿಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು: "ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕರು, ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ ಹಿಂತಿರುಗಲು; ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ." ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಿ, ನಮ್ಮ ಕೈಗಳು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಪಿತರಾಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿ; ನಮ್ಮ ತಲೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಬಾಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಮ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ನೋಡಲಿ." ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಗೋಕುಲಾಧಿಪತಿ, ಉರುಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಮುದ್ದಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ದೇವತೆಗಳತ್ತ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಈ ವಿಷಯ ನನಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಕರುಣಾಮಯ ಮಹರ್ಷಿಯು ತಿಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ; ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಂಧರಾದವರ ಮಾತಿನಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀರಿ." "ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು, ಸಮಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವರು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಮಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡರೂ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆಂದರೆ ಸೂರ್ಯನು ಮನುಷ್ಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಬಂಧನವಾಗದಂತೆ." "ಈಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ, ನಳಕುಬರಾ; ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಪರಮಭಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಗಿದೆ." ಶುಕಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಭಗವಂತನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಅವನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಉರುಳಿಯನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ಉತ್ತರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಪರಮಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನ ಜನ್ಮ, ಕರ್ಮ—allವು ಇತರರಿಗೆ ಬಾಧ್ಯವಾಗಿರುವ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಮಾಯೆಯೇ ಆಪಾದಿಸುತ್ತದೆ, ಕರ್ಮಭಾವನೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಮಾತ್ರ.