ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹಾಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಭವನದಲ್ಲಿ, ಧ್ರುವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯಿಂದ ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇವತೆಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ಹಾಲಿನ ನುರಿಗೆಯಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಆಸನಗಳು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾಗಿದ್ದವು, ಇತರ ಸಿದ್ಧಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಬಂಗಾರದದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆ ಭವನದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಟಿಕದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೂ, ಮಹಾ ಪಚ್ಚೆಮಣಿಗಳ ಮೇಲೂ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ತೆಗೆದ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ದೀಪಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಯ ಸೊಬಗಿನ ತೋಟಗಳು, ದಿವ್ಯವೃಕ್ಷಗಳೊಂದಿಗೆ, ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಕೂಗುವ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಧುರವಾದ ಗಾನ ಮಾಡುವ ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಭೃಂಗಗಳು ತುಂಬಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಯ ಕೆರೆಗಳು, ವೈಡೂರ್ಯದ ಹತ್ತಿರದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಮಲ, ಕುವಲಯ ಮತ್ತು ಕುಮುದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಂಸ, ಬಕ, ಚಕ್ರವಾಕ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಂದ ಸದಾ ಆಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ರಾಜರ್ಷಿಯಾದ ಉತ್ತಾನಪಾದನು ತನ್ನ ಪುತ್ರನ ಅದ್ಭುತ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಧ್ರುವನನ್ನು, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಂದ ಅನುಮೋದಿತನಾದುದನ್ನು ಕಂಡು, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಭೂಮಂಡಲದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ತನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂದು ಅರಿತು, ಮಾನವರಾಧಿಪತಿ ರಾಜನು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಆತ್ಮಪಥವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಅರಣ್ಯವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಈ ನಡುವೆ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಧರ್ಮಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಹವಣಿಸಿದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಅವನು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರೆದನು?" ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಹರಿ, ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ತನ್ನ ವಂಶದವರೇ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಾಶವಾದ ಕುರು ವಂಶವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟುಕೊಂಡನು. ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ತನ್ನ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಅಜಿತರನ್ನು ಬೆಂಬಲದಾಗಿ ಹೊಂದಿ, ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದಂತೆ ಆಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಳೆಯಾಡಿದವು, ಭೂಮಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಫಲವನ್ನು ನೀಡಿತು, ಹಸುಗಳು ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಭರಿತವಾಗಿ ಹಾಲು ಸುರಿದವು. ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗಾಗಿ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಅವನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ಯಾವುದೇ ರೋಗ, ಪೀಡೆ ಅಥವಾ ದುರಂತ—ಅದು ವಿಧಿಯಿಂದ ಆಗಲಿ, ಇತರ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಆಗಲಿ, ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂನಿಂದ ಆಗಲಿ—ಎಂದಿಗೂ ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹರಿ, ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ, ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಥಾರೂಢನಾದನು—ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವಿರಾಟನ ಪುತ್ರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ಜೋಡಿಗಳಾದ ನಕುಲ ಸಹದೇವರು—all ಇದ್ದರು. ವೃಕೋದರನು, ಧೌಮ್ಯನು, ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರ ಮಹಿಳೆಯರು—ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಂತಹವರು—ಶಾರಂಗಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದೆ, ಮನಸ್ಸು ಮಂಕಾಗಿದ್ದರು. ಸದಾ ಸತ್ಸಂಗದಿಂದ ದುರ್ಸಂಗವನ್ನು ತೊರೆದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಮಧುರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದು. ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದವರು, ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಮಾತನಾಡಿ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ, ಕುಳಿತು, ಊಟ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಅವನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಬಹುದಿತ್ತು? ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಪ್ರೀತಿ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚದೆ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಮಹಿಳೆಯರು ದೇವಕೀಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಉಕ್ಕುವ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, 'ಅವನು ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುವಾಗ ಯಾವ ಅಪಶಕುನವೂ ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೀಣೆ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ಧುಂಧುರಿ, ಆನಕ, ಘಂಟೆ, ಡುಂಡುಭಿಗಳು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕುರುವಂಶದ ಉದಾತ್ತ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕಗೊಂಡು, ಭವನಗಳ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ಪ್ರೇಮಭರಿತವಾದ ನಗುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಗುಡಾಕೇಶನು (ಅರ್ಜುನನು), ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರನಿಗಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಉದ್ದವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ, ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ, ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಮಧುಪತಿಯನ್ನು ವೀಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರು, ಅವನಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ, ಕೆಲವೊಂದು ಅನರ್ಹವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು—ಅವನಿಗೆ, ಗುಣಾತೀತನಾದ ಗುಣಸ್ವರೂಪನಿಗೆ. ಕೌರವರಾಜನ ಪಟಣದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವರು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಲೆಸಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: "ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಪುರಾತನ ಪುರುಷ; ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ, ಪ್ರಪಂಚದ ಆತ್ಮನಾಗಿ, ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಪ್ರಳಯದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೈಕನಾಗಿ ಇದ್ದನು. ಮತ್ತೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ರೂಪರಹಿತ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಹೆಸರು ರೂಪಗಳನ್ನು ನೀಡಲು, ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಆ ಧಾಮವನ್ನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ, ವಾಯುವನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದ ಋಷಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಅವನೇ ಸರ್ವಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನು. ಅವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ, ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ; ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ರಾಜರು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಯುಗಯುಗಾಂತರವೂ ಅವತಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಯ್ಯೋ! ಯದು ವಂಶ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಶಾಲಿ! ಮಧುವನ ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರ! ಈ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಶ್ರೀಪತಿಯು, ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ, ವಾಸದಿಂದಲೂ, ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಕುಶಸ್ಥಳಿಯು ಸ್ವರ್ಗದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರು ಸದಾ ತನ್ನ ಪ್ರಭುವಿನ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ವ್ರತ, ಸ್ನಾನ, ಅರ್ಚನೆ ಮುಂತಾದ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವನು ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದನು; ಅವನ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಮಾತಿನ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೀನರಾದರು. ಸ್ವಯಂವರೆಗೆ ಸ್ವಯಂ ಶೌರ್ಯದಿಂದ ಗೆದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಶಿಶುಪಾಲ ಮುಂತಾದ ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಸಂಬ ಮುಂತಾದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಭೌಮಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ, ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು. ಇಂತಹ ಮಹಿಳೆಯರು, ಎಲ್ಲ ಲಜ್ಜೆ, ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೂ, ಪರಮಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕಮಲನಯನ ಪತಿ ಎಂದಿಗೂ ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸದಾ ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಪಟಣದ ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹರಿ ನಗುವಿನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು. ಅಜಾತಶತ್ರು (ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು), ಮಧುವೈರಿಯ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಯಾವ ಅಪಾಯವಾಗದಂತೆ ತನ್ನ ಚತುರ್ವಿಧ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು.