ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧ್ರುವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವನನ್ನು ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದರು. ಅವರ ಸಿಹಿಯಾದ, ಬಾಲ್ಯಭರಿತ ಗೀತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಧ್ರುವನು ಒಳಹೊಮ್ಮಿದನು. ಆ ಭವ್ಯ ಅರಮನೆಯು ಮಹಾಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪಾಲಿಸಿ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಅವನು ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸವನ್ನಾಡಿದನು. ಅರಮನೆಯೊಳಗಿನ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ಹಾಲಿನ ನುರೆಯಂತೆ ಶುಭ್ರವಾಗಿದ್ದವು, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಸಿಂಗರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಕುರ್ಚಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿದ್ದವು; ಇಡೀ ಸೌಕರ್ಯಗಳೂ ಬಂಗಾರದೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಪಾಚಿಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ, ಅಮೂಲ್ಯ ಪಚ್ಚೆಮಣಿಗಳ ಮೇಲೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾದ ರತ್ನದ ದೀಪಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅರಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ತೋಟಗಳು ಇದ್ದವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ದೈವಿಕ ವೃಕ್ಷಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಜೋಡಿಯ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಮದಮತ್ತಾದ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಕೆರೆಗಳು ನೀಲಮಣಿಯ ಹಂತಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತಾವರೆ, ಕಮಲ, ಮತ್ತು ಕುಮುದ ಪುಷ್ಪಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು. ಹಂಸ, ಕ್ರೌಂಚ, ಚಕ್ರವಾಕ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಊತಾನಪಾದನು ತನ್ನ ಮಗನ ಅದ್ಭುತ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ಜನಪ್ರಿಯನಾದ ಮತ್ತು ಸಚಿವರು ಒಪ್ಪಿದ ಧ್ರುವನು ಈಗ ಪ್ರೌಢನಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆಂದು ಅರಿತು, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಭೂಮಂಡಲದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದನು. ತನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿತೆಂದು ತಿಳಿದು, ರಾಜನು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆತ್ಮಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ, ಅರಣ್ಯವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಈ ಕಥೆಯ ನಂತರ, ಶೌನಕನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು: “ಧರ್ಮಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆತನ ಮುಂದಿನ ನಡೆಯೇನು? ಅವನು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡನು?” ಸುತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ವಿಶ್ವದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಹರಿಯು, ತನ್ನ ವಂಶದವರೇ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ದಾಹದಿಂದ ನಾಶವಾದ ಕುರು ವಂಶವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಸಂತೋಷವನ್ನಪ್ಪಿದನು. ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತರ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ಅಜೇಯ ಸಹೋದರರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಇಂದ್ರನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಳಿದನು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಳೆಯಿಟ್ಟವು; ಭೂಮಿ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಫಲಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು; ಹಸುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಲನ್ನು ಸುರಿದವು. ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಸಸ್ಯ—allವು ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಆ ರಾಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ಯಾವುದೇ ರೋಗ, ವ್ಯಾಧಿ ಅಥವಾ ದುಃಖ—ಅದು ವಿಧಿಯಿಂದಾಗಲಿ, ಇತರ ಜೀವಿಗಳಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಾನಾಗಲಿ—ಎಂದೂ ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹರಿ ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದನು. ಬಳಿಕ, ಎಲ್ಲರ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವೀರಾಟನ ಪುತ್ರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಹಾಗೂ ನಕುಲ-ಸಹದೇವರು ಹಾಜರಿದ್ದರು. ವೃಕೋದರ, ಧೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಂತಹವರು, ಶಾರಂಗಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದೆ, ಕಂಗಾಲಾಗಿ, ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಪುಣ್ಯಶೀಲರ ಸಂಗದಿಂದ ದುಷ್ಸಂಗವನ್ನು ತೊರೆದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಸಂಗವನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದು. ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆತನಲ್ಲಿಯೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಆತನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿ, ನೋಡಿಕೊಂಡು, ಕುಳಿತು, ಊಟ ಮಾಡಿ, ಮಲಗಿ, ಆತನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರ್ಪಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೃದಯದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರೇಮಬಂಧದಿಂದ ಕಟ್ಟಿ, ಕಣ್ಣು ಹಿಂಡದೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಮನೆಯ ಮಹಿಳೆಯರು, ದೇವಕೀಪುತ್ರನನ್ನು ಬಿಡಬೇಕಾದ ನೋವಿನಿಂದ, ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆದು, “ಆತನ ಹೊರಟಾಗ ಏನಾದರೂ ಅಮಂಗಲ ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೀಣಾ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ಧುಂಧುರಿ, ಆನಕ, ಘಂಟೆ, ಡುಂಡುಭಿ ಮೊದಲಾದ ವಾದ್ಯಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು. ಕುರುಗಳ ಮಹಾರಾಣಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅರಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜಯುತ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೂವಿನ ವರ್ಷವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಗುಡಾಕೇಶನು (ಅರ್ಜುನ), ಆತನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹತ್ತಿರದ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಉದ್ಧವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ ಮಾಧುಪತಿಯನ್ನು ವೀಸಿದರು. ಆತನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ವೃಷ್ಟಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜರು ನಿಜವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು—ಕೆಲವು ಯೋಗ್ಯವಾದವು, ಕೆಲವು ಅಲ್ಲದವು—ಆ ಗುಣಾತೀತನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ. ರಾಜಧಾನಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಆತನಲ್ಲಿಯೇ ಲೀನವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರು ಹೀಗೆಯೇ ಬರೆದರು: “ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಅನಾದಿಕಾಲದ ಪರಮಾತ್ಮನು. ಗುಣಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ, ಅವನು ಮಾತ್ರ ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಲೀನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆತ್ಮ, ಜಗದಾಧಿಪತಿ; ಪ್ರಾಕೃತ ಪ್ರಪಂಚವು ಅವನ ಸ್ವಯಂಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದುದು. ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಇಚ್ಛಿಸಿ, ರೂಪರಹಿತ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪ ನೀಡಲು, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಯೋಗಿಗಳೂ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ಆ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನು. ಅವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವನೇ ಜಗದೇಕಾಧಿಪತಿ, ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬಂಧನವಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ದುಷ್ಟ ರಾಜರು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಆಗಾಗ ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಕೀರ್ತಿ ಧರಿಸಿ, ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಅವತಾರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯದು ವಂಶ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಶಾಲಿ! ಮಧುವನ ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರ! ಆ ಶ್ರೀಪತಿಯು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜನಿಸಿ, ವಿಹರಿಸುವುದರಿಂದ ಅದು ಧನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕುಶಸ್ಥಲೀ ಎಂಬ ನಗರವು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಭೂಮಿಗೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಸದಾ ಆತನ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ವ್ರತ, ಸ್ನಾನ, ಹೋಮಾದಿಗಳಿಂದ ಆತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವನು ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದನು; ಅವನ ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅವನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೀನರಾದರು. ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಶಿಶುಪಾಲಾದಿ ಬಲಶಾಲಿ ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೆಣೆಯರನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಸಾಂಬ ಮುಂತಾದ ರಾಜಕುಮಾರಿಯರನ್ನು ಭೌಮಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿ, ಸಾವಿರಾರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ, ಶುದ್ಧಾಚಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೂಡ, ಪರಮ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ ಪತಿ ಎಂದೂ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸದಾ ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ನಗರ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಹರಿ ನಗುತ್ತಾ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ತನ್ನ ಪಥವನ್ನು ಮುಂದುವರಿದನು.