ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅಂದು ಆ ಮಹಾನಗರವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೋಟೆಗೋಡೆಗಳು, ಭವ್ಯವಾದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುವ ಗೋಪುರಗಳಿರುವ ಮಣಿಮಂಟಪಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಗರದ ಒಳಾಂಗಣಗಳು, ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all were spotless, sandalwood paste had been sprinkled everywhere, and offerings of roasted rice, whole grains, ಹೂವುಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ರಾಜನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರದ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿವಿಧ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಶುಭಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಅಕ್ಕಿ, ಅಖಂಡ ಧಾನ್ಯ, ಮೊಸರು, ನೀರು, ಕುಶಾ ಹುಲ್ಲು, ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಅವರ ಸೌಮ್ಯ ಹೃದಯದಿಂದ, ಆ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಮಹಿಳೆಯರು ರಾಜನು ತಂದೆಯ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ಅವರ ಮಧುರವಾದ ಬಾಲ್ಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಆತನೂ ಆಲಿಸಿದರು. ಆ ಅದ್ಭುತವಾದ ಅರಮನೆ, ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ವಾಸಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ಹಾಲಿನ ನುರಿಗೆಯಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು; ಆಸನಗಳು ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳೂ ಬಂಗಾರದಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ರಿಸ್ತಲ್ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಭವ್ಯ ಪಚ್ಚದ ರತ್ನಗಳ ಮೇಲೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಣಿಯ ದೀಪಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತೋಟಗಳು ದೇವಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕೂಗಿ, ಮಾದಕ ಮಧುಪಗಳು ಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆರಿಗಳು ನೀಲಮಣಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕಮಲ, ಲೀಲೆಯ ಹೂಗಳು, ಕುಮುದಗಳೊಂದಿಗೆ ತುಂಬಿದ್ದವು; ಹಂಸಗಳು, ಕೊಕ್ಕರೆಗಳು ಮತ್ತು ಚಕ್ರವಾಕಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ರಾಜರ್ಷಿಯಾದ ಉತ್ತಾನಪಾದನು ತನ್ನ ಮಗನ ಅದ್ಭುತ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ, ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು. ಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದ ಧ್ರುವನು, ಸಚಿವರ ಅನುಮೋದನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ತಾನು ವೃದ್ಧನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಾನವಾಧಿಪತಿ ರಾಜನು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ, ಆತ್ಮಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ನಿರ್ಗಮಿಸಿದರು. ಈಗ, ಶೌನಕರು ಕೇಳಿದರು: “ಧರ್ಮಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸುಖವಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅವನು ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಿದನು? ಅವನು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡನು?” ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಹರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ತನ್ನ ವಂಶಸ್ಥರಿಂದಲೇ ನಾಶವಾಗಿದ್ದ ಕುರುಕುಲವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ಅವನ ಸ್ವಂತ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಅಜೇಯ ಸಹೋದರರ ಸಹಾಯದಿಂದ, ಇಂದ್ರನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಬಯಸಿದಂತೆ ಮಳೆಯಿಟ್ಟವು; ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲ ಬೇಕಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು; ಹಸುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಹಾಲನ್ನು ಸುರಿದವು. ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಆ ರಾಜನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೋಗ, ಪೀಡೆ ಅಥವಾ ದುಃಖ—ಭವಿತವ್ಯದಿಂದ, ಪರರಿಂದ ಅಥವಾ ಸ್ವತಃ ತಾವಿಂದ—ಯಾವುದೂ ಸಂಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹರಿ ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳು ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ವಿದಾಯವನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಅವರನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಥದ ಮೇಲೆ ಏರಿದನು; ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವಿರಾಟನ ಪುತ್ರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯರು, ಮತ್ತು ನಕುಲ ಸಹದೇವರು ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು. ವೃಕೋದರನು, ಧೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರ ಮಹಿಳೆಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಂತಹವರು, ಶಾರಂಗಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿದ್ದರು. ದುಷ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾದ ಜ್ಞಾನಿ, ಒಮ್ಮೆ ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಆ ಸಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರು, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆಯೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದವರು, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ, ಮಾತನಾಡಿದರೂ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರೂ, ಕೂತು, ಊಟ ಮಾಡಿದರೂ—ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಬಲ್ಲರು? ಎಲ್ಲರೂ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಕಣ್ಣನ್ನು ಮಿಟುಕಿಸದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು; ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುರುಕುಲದ ಮಹಿಳೆಯರು, ದೇವಕೀಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲದಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; “ಅವನು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಅಪಶಕುನು ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು. ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೀಣಾ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ದುಂಧುರಿ, ಅನಕ, ಘಂಟೆಗಳು ಹಾಗೂ ದುಂಡುಭಿಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕುರುಕುಲದ ಸತ್ಕುಲದ ಮಹಿಳೆಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು ಆತುರದಿಂದ ಅರಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ಪ್ರೀತಿಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೂ ಲಜ್ಜೆಯ ನಗುವಿನಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ಗುಡಾಕೇಶನು (ಅರ್ಜುನ), ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಿತ್ರನಿಗಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ ಹಾಗೂ ರತ್ನದ ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಉದ್ಧವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರಗಳಿಂದ, ಮಾಧುಪತಿಯನ್ನು ಬೀಸಿದರು; ಅವನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಹೂವಿನ ಸುರಿಮಳೆಯಲ್ಲಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ, ದ್ವಿಜರು ಅವನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು—ಕೆಲವು ಯೋಗ್ಯವಾದವು, ಕೆಲವು ಅಲ್ಲದವು—ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು; ಅವನು ಗುಣಾತೀತ, ಆದರೆ ಗುಣರೂಪದ ಮೂಲ. ಕುರುರಾಜನ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಿಳೆಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮನೋಹರವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: “ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆ ಆದಿಪುರುಷನು. ಗುಣಗಳು ಉಂಟಾಗುವ ಮೊದಲು ಅವನೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದನು; ಅವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ, ಸ್ವಾಮೀ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಧರಿಸಿ ಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಮತ್ತೆ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಜೀವಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಸರು-ರೂಪಗಳನ್ನು ನೀಡಲು, ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗಿ ಅದನ್ನು ಚಲನೆಗೆ ತಂದನು. ಆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ, ಪ್ರಾಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಋಷಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಈ ಭಗವಂತನು ಸಕಲ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನು. ಅವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅವನೇ ಜಗತ್ತಿನ ಆದಿಪತಿ, ಆತ್ಮ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅಸಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಯಾವಾಗ ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ರಾಜರು ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಅವತಾರವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಯ್ಯೋ! ಯದುಕುಲ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯಶಾಲಿ! ಮಧುವನ ಎಷ್ಟು ಪಾವನ! ಈ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು, ಶ್ರೀಪತಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ತನ್ನ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಹಾರದಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಕುಶಸ್ಥಲಿಯು ಸ್ವರ್ಗದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಸದಾ ಭಗವಂತನ ನಗುವಿನ ಮುಖವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ವ್ರತ, ಸ್ನಾನ, ಹೋಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವನು ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತಿನ ಅಮೃತವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ.