ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಜನರು ಧ್ರುವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರರನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ರಾಜ ಧ್ರುವನು ಗಜದ ಮೇಲೇರಿದನು; ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಅವನು ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ನಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದ್ವಾರದಲ್ಲೂ ಅದ್ಭುತ ಮಕರದ ಬಿಲ್ಲುಗಳು, ಬಾಳೆ ಕಂಬಗಳ ಗುಂಪುಗಳು, ಪಾಕದ ವಡಿಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದ್ವಾರದ ಬಳಿ ನೀರಿನ ಕಲಶಗಳು, ದೀಪಗಳು, ಹಸಿರು ಮಾವಿನ ಎಲೆಗಳ ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಮುತ್ತಿನ ಸರಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದ್ದವು. ನಗರವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಂಗಾರದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕೋಟೆಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು, ಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೆರಗು ನೀಡುವ ಗೋಪುರಗಳಿಂದ ಸಿಂಡೂರವಾಗಿತ್ತು. ಅಂಗಣಗಳು, ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all were clean and sprinkled with sandal paste; offerings of parched rice, unbroken grains, flowers, fruits, and rice were everywhere. ಧ್ರುವನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಗರ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಶುಭದ ವಸ್ತುಗಳು—ಅಕ್ಕಿ, ಪುಟಿದ ಧಾನ್ಯ, ಮೊಸರು, ನೀರು, ದರ್ಭೆ, ಹೂಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು—ತಂದು ಅವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದರು. ಅವರು ಧ್ರುವನಿಗೆ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು; ಅವನು ತಂದೆಯ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹಿಳೆಯರು ತಮಗಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಆ ಅದ್ಭುತ ಅರಮನೆ, ದೊಡ್ಡ ರತ್ನಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಿದರು, ಧ್ರುವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ವಾಸವಿದ್ದನು. ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ಹಾಲಿನ ನುರೆಯಂತೆ ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಬಂಗಾರದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದವು; ಆಸನಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳು ಬಂಗಾರದದಿಂದ ಮಾಡಲಾಗಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಗೋಡೆಗಳು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಪನ್ನಾಗಳ ಮೇಲೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ದೀಪಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಅರಮನೆಗೆ ಸುತ್ತಲೂ ಆಕಾಶೀಯ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸುಂದರ ತೋಟಗಳು ಇದ್ದವು; ಹಕ್ಕಿಗಳ ಜೋಡಿಗಳು ಕೂಗು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಧುರ ಗೀತೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಧುಮಕ್ಕಿಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ನೀಲಮಣಿಯ ಹಂತಗಳುಳ್ಳ ಕೆರೆಗಳು ಇದ್ದವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತಾವರೆ, ಕಮಲ, ಕುಮುದ ಹೂಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು; ಹಂಸಗಳು, ಕೊಕ್ಕುಗಳು, ಚಕ್ರವಾಕಗಳು ಆ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾಜ ಉತ್ತಾನಪಾದನು, ತನ್ನ ಮಗನ ಅದ್ಭುತ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಮತ್ತು ಕೇಳಿ, ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಜನರು ಪ್ರೀತಿಸಿದ, ಸಚಿವರು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಧ್ರುವನನ್ನು ರಾಜನು ಭೂಮಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ತನ್ನ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿದುದನ್ನು ಅರಿತು, detached, ರಾಜನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು, ಆತ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ. ಇದಾದ ನಂತರ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: “ಧರ್ಮಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರೇ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಅವನು ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿದನು? ಅವನು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರೆದನು?” ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಹರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕর্তನು, ಕುರು ವಂಶವನ್ನು, ತನ್ನ ಸಂತತಿಯೇ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ನಾಶವಾದ ವಂಶವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿದ್ದನು. ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಂಶಯಗಳು ದೂರವಾದ ಯುದ್ಧಿಷ್ಠಿರನು, ತನ್ನ ಅಜೇಯ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ, ಇಂದ್ರನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದನು. ಮೋಡಗಳು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಳೆಯ ಸುರಿದವು; ಭೂಮಿ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೀಡಿತು; ಹಸುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದವು. ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು—all yielded fruits as desired. ಅವನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೋಗ, ದುಃಖ, ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು—ಭಾಗ್ಯದಿಂದ, ಇತರರಿಂದ, ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ—ಯಾವುದೂ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹರಿ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಲು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ವಾಸವಿದ್ದನು. ವಿದಾಯವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅವನು ತನ್ನ ರಥಕ್ಕೆ ಏರಿದನು; ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವಿರಾಟನ ಮಗಳು, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪ, ಮತ್ತು ನಕುಲ-ಸಹದೇವರು—all were present. ವೃಕೋದರ, ಧೌಮ್ಯ, ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಮಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ, ಶಾರಂಗವನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಿಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಮನಸ್ಸು ಕಳವಳಗೊಂಡಿದ್ದರು. ದುಷ್ಟ ಸಂಗದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದವರು, ಸಜ್ಜನರ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸ್ತುತಿಯುಳ್ಳ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ಅದನ್ನು ಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರು, ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ, ಸಂಭಾಷಿಸಿದ, ಹಾಸಿದ, ಕುಳಿತು, ಭೋಜನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವನಿಂದ ದೂರವಿರುವುದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರರು. ಎಲ್ಲರೂ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಬದ್ಧವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಕಣ್ಣನ್ನು ಮಿಟುಕಿಸದೆ ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಕುರು ವಂಶದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹಾರುವ ಹೃದಯದಿಂದ, ಅವನು ಮನೆ ಬಿಡುತ್ತಿರುವಾಗ ‘ಯಾವುದೇ ಅಶುಭ ಸಂಭವಿಸದಿರಲಿ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಅಶ್ರುಗಳನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದರು. ಮೃದಂಗಗಳು, ಶಂಖಗಳು, ಭೇರಿ, ವೀಣಾ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ಧುಂಧುರಿ, ಆನಕ, ಘಂಟೆಗಳು, ಡುಂಡುಭಿಗಳು—all resounded. ಕುರು ವಂಶದ ಸಜ್ಜನ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಹಾರಾಟದಿಂದ ಅರಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಹೂಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು; ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಹಸಿವಾಗಿದ್ದವು. ಗುಡಾಕೇಶನು, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗಾಗಿ, ಮುತ್ತಿನ ಸರ ಮತ್ತು ರತ್ನದ ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಉದ್ಧವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ, ಅದ್ಭುತ ಚಾಮರಗಳಿಂದ, ಮಧುಪತಿಯನ್ನು ಬೀಸಿದರು; ಕೃಷ್ಣನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲೆಡೆ, ದ್ವಿಜರು ಅವನಿಗೆ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೆಳಿದರು—ಕೆಲವು ಯೋಗ್ಯವಾದವು, ಕೆಲವು ಅಲ್ಲ—ಅವನು ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ, ಆದರೆ ಗುಣಗಳೇ ಅವನ ಸ್ವರೂಪವಾದ. ಕುರು ರಾಜನ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಭಾಷನೆ ಮೂಡಿತು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮಹಿಮಾವಂತನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು, ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದವು. “ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಮಾತ್ಮನು; ಗುಣಗಳಿಗಿಂತ ಮುನ್ನ, ಅವನು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿದ್ರಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು.” “ಅವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲು, ನಿರಾಕಾರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಸರು-ರೂಪಗಳನ್ನು ನೀಡಲು, ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.” “ಯೋಗಿಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಪ್ರಾಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧಗೊಂಡು, ಆ ಧಾಮವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಸರ್ವಜಗತ್ತನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವವನು.” “ಅವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವನ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಗಳು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನು ಸರ್ವಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವಾಮಿ, ಆಟದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಲಗ್ನವಾಗಿರುತ್ತಿಲ್ಲ.” “ಯಾವಾಗ ರಾಜರು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಆಳುತ್ತಾರೆ, ಆಗ ಸಾತ್ವತ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ದಯೆ, ಕೀರ್ತಿ ಧರಿಸಿ, ಪ್ರಪಂಚದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಯುಗಯುಗ마다 ಅವತಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.