ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪಿತೃಗಳ ಅನುಮತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ರಾಜನು ತನ್ನ ತಂದೆಯೂ ತಾತನೂ ಇಂದವಂತೆ ಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವೀರಪುತ್ರನ ತಾಯಿಯು ಆನಂದಭರಿತಳಾಗಿ, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಪುನಃ ಪುಣಃ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು—ಅವಳ ಹೆಗಲುಗಳಿಂದ ಹಾಲು ಹರಿದುಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಶುಭಾಶ್ರುಗಳು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಜನರು ಆ ಮಹಾತಾಯಿ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೇಳಿದರು: "ಭಾಗ್ಯವಶಾತ್, ನಿಮ್ಮ ಮಗನು—ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನು—ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅನಪೇಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವನು." ಅವರು ಮತ್ತೂ ಹೇಳಿದರು: "ಅಮ್ಮ, ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಯಾರು ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಮರಣವನ್ನೂ ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ." ಹೀಗೆ, ಪ್ರಜೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಹೋದರರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಹರ್ಷಭರಿತ ರಾಜನು ಗಜಾರೂಢನಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಸ್ತುತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ನಗರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿಯೂ ಸುಂದರವಾದ ಮಕರತೋರಣಗಳು, ಬಾಳೆಕಂಬಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳು, ಹಾಗೂ ವಿಳೇದಾಳಗಳ ರಾಶಿಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಕಲಶಗಳು, ದೀಪಗಳು, ಹಸಿರು ಮಾವಿನ ಎಲೆಗಳ ಹಾರಗಳು, ಮತ್ತು ಮುತ್ತಿನ ಸರಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದವು. ನಗರವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ, ಪ್ರಾಸಾದಗಳ ಹೊಳೆಯುವ ಗೋಪುರಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಬಾಗಿಲುಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ, ಹಿತವಾದ ಆಲಿಂಗರಸ, ಬೀದಿಗಳು, ಚೌಕಗಳು—all sandal-paste sprinkled, and offerings of puffed rice, whole grains, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ಅನ್ನ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದವು. ರಾಜನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಗರಸ್ತ್ರೀಯರು ವಿವಿಧ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಶುಭದ್ರವ್ಯಗಳಾದ ಅಕ್ಕಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಧಾನ್ಯ, ಮೊಸರು, ನೀರು, ದರ್ಭೆ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಂದರು. ಆ ಸತ್ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮಗನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿ, ಅವನು ತಂದೆಯ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು; ಅವರ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಡುಗಳು ಮನಮೋಹಕವಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಮಹಾಸೌಧದಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡಮುತ್ತುಗಳ ಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅವನು ತಂದೆಯಿಂದ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ವಾಸಿಸಿದನು. ಆಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆಗಳು ಹಾಲಿನ ನುರೆಯಂತಿದ್ದವು, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು; ಆಸನಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಸರ್ವವಸ್ತುಗಳು ಬಂಗಾರದಾಗಿದ್ದವು. ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ ಗೋಡೆಗಳು, ಮಹಾ ಪಚ್ಚಮಣಿಗಳು, ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರತ್ನದ ದೀಪಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ದೈವಿಕ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ತೋಟಗಳು ಇದ್ದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕೂಗಿ, ಮದೋನ್ಮತ್ತವಾದ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಂಡಗಳಿಗೆ ನೀಲಮಣಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿದ್ದವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಮಲ, ನೀಲೋತ್ಪಲ, ಕುಮುದ ಹೂಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು; ಹಂಸ, ಕ್ರೌಂಚ, ಚಕ್ರವಾಕ ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾಜರ್ಷಿ ಉತ್ಥಾನಪಾದನು ತನ್ನ ಮಗನ ಅದ್ಭುತ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು, ಸಚಿವರ ಅನುಮೋದನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಭೂಮಂಡಲಾಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದನು. ವಯಸ್ಸು ಮುಗಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ರಾಜನು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆತ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೆಡಿಸಿ, ಅರಣ್ಯವಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: "ಧರ್ಮಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಿಂಡುವ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ನಂತರ, ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ಷ್ಯಸಾಧನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿದನು? ಅವನು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡನು?" ಸೂತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಹರಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ತನ್ನ ವಂಶಸ್ಥರಿಂದಲೇ ನಾಶವಾದ ಕೌರವರ ವಂಶವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ತನ್ನ ರಾಜಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಆನಂದವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು." ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಸಂಶಯಗಳೆಲ್ಲ ದೂರಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಜೇಯರಾದ ಸಹೋದರರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಇಂದ್ರನಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ರಾಜನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮೋಡಗಳು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿದವು, ಭೂಮಿಯು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು, ಹಸುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಹಾಲಿನಿಂದ ನೆನೆಸಿದವು. ನದಿಗಳು, ಸಾಗರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಕಾಡುಗಳು, ಸಸ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳು—all produced their fruits as desired. ಅವನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ದೈವ, ಪರ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಆಗುವ ಯಾವುದೇ ರೋಗ, ದುಃಖ ಅಥವಾ ವಿಘ್ನಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹರಿ, ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಆನಂದಪಡಿಸಲು ಉಳಿದನು. ನಂತರ, ಎಲ್ಲರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಥಾರೂಢನಾದನು; ಕೆಲವರು ಆತನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು, ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸುಭದ್ರಾ, ದ್ರೌಪದಿ, ಕುಂತಿ, ವಿರಾಟನ ಪುತ್ರಿ, ಗಾಂಧಾರಿ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಯುಯುತ್ಸು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ನಕುಲ-ಸಹದೇವರು—all were present. ವೃಕೋದರ, ಧೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಮತ್ತಿತರ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮತ್ಸ್ಯರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಂತಹವರು, ಶಾರಂಗಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಬೇಸರಗೊಂಡು, ಅವನ ವಿಯೋಗವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದರು. ಸದ್ಗುಣಿಗಳ ಸಂಗದಿಂದ ದುರ್ಜನರ ಸಮೀಪದಿಂದ ದೂರವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಒಮ್ಮೆ ಆತನ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲಾಗದು. ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆತನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ್ದವರು, ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ನೋಡಿದುದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದುದು, ಮಾತನಾಡಿದುದು, ಕೂಡಿದ್ದುದು, ಕುಳಿತುಕೊಂಡುದು, ಊಟ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವಗಳ ನಂತರ, ಅವನ ವಿಯೋಗವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು? ಅವರ ಹೃದಯಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಹರಿದು, ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ, ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಟಕಿಸದೇ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಕುರುಕುಲದ ಮಹಿಳೆಯರು, ದೇವಕೀಪುತ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವ ಅಪಶಕುನ್ ಆಗದಿರಲಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿದರು. ಮೃದಂಗ, ಶಂಖ, ಭೇರಿ, ವೀಣಾ, ಪಣವ, ಗೋಮುಖ, ಧುಂಧುರಿ, ಆನಕ, ಘಂಟೆಗಳು, ಮತ್ತು ದುಂಡುಭಿಗಳು—all sounded in celebration. ಕುರುಕುಲದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದವರು, ಅರಮನೆಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ಪ್ರೇಮಭಾವ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಆತನ ಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು. ಗುಡಾಕೇಶ, ಆತ್ಮಮಿತ್ರನ ಪ್ರಿಯಾತಿಪ್ರಿಯ, ಮುತ್ತಿನ ಸರ ಮತ್ತು ರತ್ನದ ಹ್ಯಾಂಡಲ್‌ನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಛತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು. ಉದ್ಧವ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಾಮರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಧುಪತಿಯನ್ನು ವೀರವಾಗಿ ವೀಸಿದರು. ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯೆ, ದ್ವಿಜರು ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಉಚ್ಛರಿಸಿದರು—ಕೆಲವು ಯೋಗ್ಯ, ಕೆಲವು ಅಯೋಗ್ಯವಾದವು—ಗುಣಾತೀತನಾದ ಆತನಿಗೆ, ಗುಣಗಳೇ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಆತನಿಗೆ. ರಾಜಧಾನಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪರಸ್ಪರ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: "ಈಯನೇ ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಪರಮಾತ್ಮನು; ಗುಣಗಳು ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ, ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ, ಅವಿಭಕ್ತನಾಗಿ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮರೂಪಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಲೀನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದನು.