ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಇಂದ್ರಿಯಸukhoಗಳಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದಿದವನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಸದಾ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜಕುಮಾರನು, ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಪಾದಗಳಿಂದ ಪಾವನವಾದ ಪವಿತ್ರ ಮಧುವನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಅವನೂ ಅರಣ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಂತರ, ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜನ ಆಂತರಿಕ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿ, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಖ ಒಣಗಿಸಿಕೊಂಡು, ದೀರ್ಘ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯ? ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಕಾದ ಆಸೆ ಅಥವಾ ಧರ್ಮ, ಧನದ ಜೊತೆಗೆ, ಪೂರ್ಣವಾಗದೆ ಉಳಿದಿದೆಯೆ?" ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನನ್ನ ಮಗನು, ಐದು ವರ್ಷವಾದ ಅಪ್ಪಳದವನು, ಕ್ರೂರ ಹೃದಯದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳಿಂದ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಮಹಾತಪಸ್ವಿ. ಅವನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಯನಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ, ದಣಿದಂತೆ, ತನ್ನ ಕಮಲಮುಖವು ಒಣಗಿಹೋಗಿರುವಾಗ, ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಓಲಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಭಯಪಡುವೆನು. ನಾನಂತೂ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಂತನು; ಆ ನಿರಪರಾಧಿಯು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮಡಲಿಗೆ ಹತ್ತಲು ಬಯಸಿದಾಗ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ—ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕುಳಿತು ಹೋದವನೋ!" ಆಗ ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು: "ಜನರ ರಕ್ಷಕರಾದ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಡ. ಅವನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರಿಂದ ನೀನು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಹೆಸರಿನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹರಡಲಿದೆ. ಲೋಕಪಾಲಕರಿಗೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಾಧಿಸಿ, ನಿನಗೆ ಅಮೋಘ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ತಂದಿಡುವನು." ಮೈತ್ರೇಯರು ಹೇಳಿದರು: "ದೈವಿಕ ಮಹರ್ಷಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭೂಪತಿ, ರಾಜಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಮಗನ ವಿಷಯದಲ್ಲೇ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾಗರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದನು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಮಹರ್ಷಿಯ ಉಪದೇಶದಂತೆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದನು." ಪ್ರತಿ ಮೂರು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಾಗ, ಅವನು ಬಿಲ್ವ ಹಾಗೂ ಬದರಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಒಂದು ಮಾಸ ಕಾಲ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಎರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಆರನೇ ದಿನ, ಬಿದ್ದ ಎಲೆ, ಹುಲ್ಲು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನ, ಕೇವಲ ನೀರಿನ ಸೇವನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಶ್ರೀಮಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಹನ್ನೆರಡನೇ ದಿನ, ವಾಯುವನ್ನೇ ಆಹಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಣವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಪರಮಾತ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದನು. ಐದನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಸ್ಥಂಭದಂತಿರುವಂತೆ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದನು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಅದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ, ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಂಡವನು ಅಲ್ಲ. ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲವಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು, ಪಂಚಭೂತಗಳ ಆಧಾರವಾದ ಅವನನ್ನು, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಕಂಪಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಬೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಆನೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಬಾಗುವಂತೆ, ಅವನು ನಿಂತ ಕಡೆ ಭೂಮಿ ಬಾಗಿತು. ಅವನು ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಅಚಲ ಚಿತ್ತದಿಂದ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪಾಲಕರು ಉಸಿರಾಟಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆಗೊಂಡು, ಹರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಪ್ರಭೋ, ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾವು ನೆಲೆಸಿದ್ದೇವೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಈ ಸಂಕಟವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು; ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು, ಪರಮಾಶ್ರಯವನ್ನು, ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ." ಆಗ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಭಯಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಈ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿರಿ. ಅವನನ್ನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕ್ಯವಾಗಿಸಿದ ಕಾರಣ ನಿಮಗೆ ಉಸಿರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ ಉಂಟಾಯಿತು, ಉತ್ತರಪಾದರ ಪುತ್ರರೆ." ಸೂತನು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದನು: "ಈ ರೀತಿ, ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಬಾರದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ರಾಜನು ದೇವವ್ರತನು ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆಗ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರು, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರ ಹೊಂದಿದ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೋದರು; ವ್ಯಾಸ, ಧೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೂಡ ಹೋದರು. ಭಗವಂತನು ಕೂಡ, ಧನಂಜಯನೊಂದಿಗೆ, ರಥದಲ್ಲಿ ಹೋದನು; ಅವರ ನಡುವೆ ರಾಜನು ಯಕ್ಷರಲ್ಲಿ ಕುಬೇರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಭೀಷ್ಮನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ದೇವತೆಯೊಬ್ಬನು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಾಗ, ಪಾಂಡವರು ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ, ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ದೈವಿಕ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಮುಖರು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಭಾರತಕುಲದ ಮುಖ್ಯನನ್ನು ನೋಡಲು ಸೇರಿದ್ದರು. ಪರ್ವತ, ನಾರದ, ಧೌಮ್ಯ, ಪೂಜ್ಯ ಬದರಾಯಣ, ಬೃಹದಶ್ವ, ಭರದ್ವಾಜರು ಮತ್ತು ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು, ರೇಣುಕೆಯ ಪುತ್ರನು—all ಕೂಡ ಹಾಜರಿದ್ದರು. ವಸಿಷ್ಠ, ಇಂದ್ರಪ್ರಮದ, ತೃತ, ಗೃತ್ಸಮದ, ಅಸಿತ, ಕಕ್ಷಿವಾನ್, ಗೌತಮ, ಅತ್ರಿ, ಕೌಶಿಕ, ಸುದರ್ಶನ ಇವರುಗಳೂ ಇದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಶುದ್ಧಹೃದಯ ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮರತ ಮತ್ತು ಇತರರು, ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ—ಕಶ್ಯಪ, ಅಂಗಿರಸ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡ ಭೀಷ್ಮನು, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ, ಕಾಲಸ್ಥಳದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಅರಿತ, ವಸುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದ, ವಿಶ್ವನಾಥನಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೂಡ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಅವನು ಪಾಂಡವರನ್ನು, ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರನ್ನು, ಆಳವಾದ ಭಾವದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕುರುಡಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು. "ಅಯ್ಯೋ, ನಿಮಗೆ ಬಂದದು ಎಷ್ಟು ದುಃಖಕರ, ಎಷ್ಟು ಅನ್ಯಾಯ! ಧರ್ಮಪತ್ನರಾದ ನೀವು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಅಚ್ಯುತನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ನೀವು, ದುಃಖಪಡುವಂತವರು ಅಲ್ಲ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರಲು ಯೋಗ್ಯರಾಗಿಲ್ಲ. ಮಹಾವೀರರಾದ ಪಾಂಡುನು ಇಲ್ಲದಾಗ, ಕುಂತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ವಿಧವೆ ಆಗಿ, ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾಳೆ—ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ತಾಯಿಯಂತೆ. ನಿಮಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಲದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಲೋಕವೂ, ಅದರ ರಾಜರೂ, ಕಾಲದ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸುವಂತೆ. ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ರಾಜನಾಗಿರುವಾಗ, ಭೀಮನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವಾಗ, ಅರ್ಜುನನ ಬಳಿ ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು ಇರುವಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ನಿಮಗೆ ವಿಘ್ನ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು? ಓ ರಾಜನೇ, ಭಗವಂತನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಯಾರೂ ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಚಾರಶೀಲರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಅದರಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಭಾರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಇದನ್ನು ವಿಧಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೋ. ಹೀಗೆ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುವಾಗ, ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ನೀನು ಪ್ರಜೆಗಳ ರಕ್ಷಕನಾಗಿರು. ಈ ಭಗವಂತನೇ ಸ್ವಯಂ ಆದಿ ನಾರಾಯಣನು, ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಗುಪ್ತಗೊಳಿಸಿ, ಜಗತ್ತನ್ನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವವನು.