ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ಈಗ ಮಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಭಗವಂತನ ರೂಪಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಉಪದೇಶ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು; ಹೃದಯವು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ವಾಕ್ಕಿನ ಮೂಲಕ, ಹೃದಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಾಗ, ಆತನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಮೋಸದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ, ಆತನು ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಲಭಿಸದೆ ಇರುವ ಪರಮ ಶುಭವನ್ನು, ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನನುಸಾರವಾಗಿ, ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು, ಸದಾ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜಕುಮಾರನು, ಭಗವಂತನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮಧುವನವನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿದನು. ಅವನು ತಪಸ್ಸಿನ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜನ ಆಂತರಿಕ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಯಥೋಚಿತ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಸುಖಕರವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ರಾಜನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ನಾರದರು ಕೇಳಿದರು: "ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವೆ? ನಿನ್ನ ಮುಖ ದುಃಖದಿಂದ ಒಣಗಿದೆ. ಇಚ್ಛೆ ಅಥವಾ ಕರ್ತವ್ಯ, ಧನದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?" ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನನ್ನ ಮಗ, ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕ, ಕ್ರೂರ ಹೃದಯದ ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ತೊಡಗಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಮಹಾ ಋಷಿ. ಅವನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ, ಶ್ವಾನಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡಬಾರದು—ಅವನು ದಣಿದು, ಹಸಿವಿನಿಂದ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವಾಗ, ಅವನ ಕಮಲಮುಖವು ಮಲಗಿರುವಾಗ. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುರ್ದಶೆಯನ್ನು ನೋಡಿರಿ; ನಾನು ಮಹಿಳೆಯರಿಂದ ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ! ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಏರಲು ಬಯಸಿದ ಆ ನಿರಪರಾಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲಿಲ್ಲ—ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹೀನ!" ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ಜನರ ರಕ್ಷಕನೇ, ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖ ಪಡಬೇಡಿ; ಅವನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ನೀನು ದುಃಖ ಪಡುತ್ತಿರುವೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಕೀರ್ತಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಡುತ್ತದೆ. ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರಿಗೂ ಕಷ್ಟವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅವನು ನಿನಗೆ ಮಹಾ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ." ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು: "ದೈವಿಕ ಋಷಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭೂಪತಿಯಾದ ರಾಜನು, ರಾಜಕೀಯ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಗನ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ರಾತ್ರಿ ಉಳಿತಾಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು; ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಉಪದೇಶದಂತೆ ಸೇವಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂರು ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದಾಗ, ಬಿಲ್ವ ಮತ್ತು ಬದರಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದು, ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಹರಿ ದೇವರನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಎರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಆರು ದಿನದಂದು, ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳು, ಹುಲ್ಲು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ಆಹಾರ ತಯಾರಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಒಂಬತ್ತು ದಿನದಂದು, ಕೇವಲ ನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ, ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದನು. ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನದಂದು, ವಾಯುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಿ, ಉಸಿರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದನು. ಐದನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ರಾಜಕುಮಾರನು ಉಸಿರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಸ್ತಂಭದಂತೆ, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂತೆಗೆದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸಕಲಾಧಾರವಾದ, ಪ್ರಾಕೃತ ಮತ್ತು ಮಹಾ ತತ್ತ್ವಗಳ ಅಧಾರವಾದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಕಂಪನಗೊಂಡವು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಅವನ ಪಾದದ ಒಡಪು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒತ್ತಿದಾಗ, ಆ ಭಾಗ ಭಾರದಿಂದ ಹಾದಿಯಂತೆ ವಾಕ್ರವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವನು ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ದೃಢ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾಗ, ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ರಕ್ಷಕರು, ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ದಮನಗೊಂಡು, ಉಸಿರಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಹರಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ಭಗವಂತನೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಚಲಿಸುವವರಲ್ಲೂ, ನಿಲ್ಲುವವರಲ್ಲೂ, ಇಂತಹ ಉಸಿರಿನ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿಲ್ಲ; ಅವರ ನಿವಾಸವು ನೀನು. ದಯಪಾಲಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಈ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಬಿಡಿಸು; Ultimate refuge ಆಗಿರುವ ನೀನು, ನಾವು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ." ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: "ಭಯ ಪಡಬೇಡಿ. ನಾನು ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಈ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿರಿ. ಅವನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಭಾವ ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರು ನಿಯಂತ್ರಣಗೊಂಡಿತ್ತು, ಓ ಉತ್ತಾನಪಾದರ ಪುತ್ರರು." ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: "ಇಂತಹ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಆಗಬಾರದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಅವನು ದೇವವ್ರತನು ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಸಹೋದರರು, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗೊಂಡ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹೋದರು; ವ್ಯಾಸ, ಧೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಋಷಿಗಳು ಕೂಡ ಹೋದರು. ಭಗವಂತನು ಕೂಡ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿನ ಋಷಿಯೇ, ಧನಂಜಯನೊಂದಿಗೆ, ರಥದಲ್ಲಿ ಹೋದನು; ಅವರ ನಡುವೆ, ರಾಜನು ಯಕ್ಷರಲ್ಲಿ ಕುಬೇರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಭೀಷ್ಮನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದೇವತೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬಿದ್ದಂತೆ, ಪಾಂಡವರು, ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಕ್ರಧಾರಿ ಕೃಷ್ಣನು, ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಋಷಿಗಳು, ದೈವಿಕ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ರಾಜ ಋಷಿಗಳು, ಭಾರತನ್ವಯದ ಮುಖ್ಯನನ್ನು ನೋಡಲು ಸೇರಿದ್ದರು. ಪರ್ವತ, ನಾರದ, ಧೌಮ್ಯ, ಬದರಾಯಣ, ಬೃಹದಸ್ವ, ಭರದ್ವಾಜ ಮತ್ತು ಅವನ ಶಿಷ್ಯರು, ರೇಣುಕಾಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು. ವಸಿಷ್ಠ, ಇಂದ್ರಪ್ರಮದ, ತ್ರಿತ, ಗೃತ್ಸಮದ, ಅಸಿತ, ಕಕ್ಷಿವಾನ್, ಗೌತಮ, ಅತ್ರಿ, ಕೌಶಿಕ, ಸುದರ್ಶನ ಕೂಡ ಇದ್ದರು. ಇತರ ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮರಥ ಮತ್ತು ಇತರ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದವರು, ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ—ಕಶ್ಯಪ, ಅಂಗಿರಸ ಮತ್ತು ಇತರರು—ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಕಂಡು, ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರಾದ, ವಸುಗಳಲ್ಲಿನ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದ, ಸ್ಥಳ-ಕಾಲದ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ಭೀಷ್ಮನು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಆತನು ತನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ವಿಶ್ವದ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ, ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನನ್ನು ಕೂಡ ಪೂಜಿಸಿದನು. ಆತನು ಪಾಂಡುಪುತ್ರರಿಗೆ, ಜಾನಪದವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಿದನು: "ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ದುಃಖ, ಎಷ್ಟು ಅನ್ಯಾಯ! ನೀವು ಧರ್ಮದ ಪುತ್ರರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ, ಧರ್ಮಕ್ಕೆ, ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾದವರು; ನೀವು ದುಃಖ ಪಡುವುದಕ್ಕೂ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರಲು ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲ. ಮಹಾ ಯೋಧ ಪಾಂಡುನು ಇಲ್ಲದಾಗ, ಕುಂತಿಯವರು, ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಧವೆಯಾಗಿದ್ದು, ನಿಮ್ಮ خاطر, ಪುನಃ ಪುನಃ, ತಾಯಿ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ." "ನಿಮಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಲದಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಲೋಕವು ಮತ್ತು ಅದರ ರಾಜರು ಕಾಲದ ಆಧೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸುವಂತೆ. ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ರಾಜನಾಗಿರುವಾಗ, ಭೀಮನು ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವಾಗ, ಅರ್ಜುನನು ಗಾಂಡೀವ ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿರುವಾಗ—ಅಪಾಯ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?