ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರಪಂಚದ ಅಧಿಪತಿ, ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿ, ವಿಶ್ವರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಕುಂತಿದೇವಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದರು: "ಪ್ರಭು, ಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮೇಲಿರುವ ನನ್ನ ಬಲವಾದ ಬಂಧನವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಕಡಿದುಹಾಕು." ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, "ಮಧುಸೂದನ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವತ್ತೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸಲಿ, ಅದು ಗಂಗಾನದಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ ನಿರ್ವಿಚ್ಚಿನ್ನವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕಡೆ ಹರಿದುಹೋಗಲಿ" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. "ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ನಾಯಕ, ಅಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವ, ರಾಜವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಸ್ವರೂಪಿ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವ, ಗೋವಿಂದ, ಗೋಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವ, ಯೋಗದ ಅಧಿಪತಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುರು, ನಿನಗೆ ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಅವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೃಥೆಯು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಸುತರು ಹೇಳಿದರು: ಭಗವಂತ ವೈಕುಂಠನಾಥನು ಮೃದುವಾಗಿ ನಗಿದರು, ತಮ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಪೃಥೆಯನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರು. ನಂತರ ಅವರು ಸSneಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹಸ್ತಿನಾಪುರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೆಂಗಸರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ರಾಜನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ವ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತೃ ಕೃಷ್ಣನು, ಮತ್ತು ಪುರಾಣಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಜನಿಗೆ ಬೋಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ, ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ರಾಜನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮರಾಜನ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರ ಸಂಹಾರವನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಮೋಹದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಮೂಢತೆ ನೋಡಿ! ನನ್ನ ದುಷ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಪರರ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಸೇನೆಗಳ ನಾಶವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನರಕದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಿದರೂ ಕೂಡ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು, ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ತಂದೆ, ಸಹೋದರ, ಗುರುಗಳನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಮುಕ್ತನಾಗಲಾರೆ. ರಾಜನು ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕೊಂದರೆ ಅದು ಪಾಪವಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದರೂ, ಆ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಉಂಟಾದ ವೈರವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಕೆಸರಿನಿಂದ ಕೆಸರನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲಾಗದು, ಮದ್ಯದಿಂದ ಮದ್ಯದ ದಾಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗದು, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆಯ ಪಾಪವನ್ನು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲಾಗದು." ಅನಂತರ, "ಪ್ರಿಯ ರಾಜಕುಮಾರ, ಈಗ ಪರಮ ಗುಪ್ತವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳು. ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಪಠಿಸಿದರೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು" ಎಂದು ಬೋಧಿಸಿದರು. "ಓಂ, ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶುದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಹೂವು, ಕಾಡಿನ ಬೇರುಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಮೊಗ್ಗುಗಳು, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತುಳಸಿದಲಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ, ನೀರಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಇತರ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ, ಶಾಂತತೆ, ವಾಕ್ಸಂಯಮ, ಅಲ್ಪಾಹಾರದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಭಗವಂತನು ಶ್ಲಾಘ್ಯವಾದ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆತನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಈಗ ಮಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಆ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಪೂಜೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಮೋಸವಿಲ್ಲದೆ ಶುದ್ಧ ಭಾವದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಭಗವಂತನು ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಸಿಗದ ಪರಮಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂದ್ರಿಯಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ." ಈ ರೀತಿ ಬೋಧನೆ ಪಡೆದ ರಾಜಕುಮಾರನು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುಹೋಗಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಪಾವನವಾದ ಮಧುವನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು. ಅಲ್ಲಿ, ತಪಸ್ಸಿನ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಮಹರ್ಷಿಯು ರಾಜನಿಂದ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ನಾರದರು ಕೇಳಿದರು: "ರಾಜಾ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವೆ? ದುಃಖದಿಂದ ಮುಖ ಒಣಗಿದೆ. ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಅಥವಾ ಕರ್ತವ್ಯವು, ಧನದೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡು, ಪೂರ್ತಿಯಾಗದೆ ಇದೆಯೆ?" ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನನ್ನ ಮಗನು, ಐದು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟವನು, ಕ್ರೂರ ಹೃದಯದ ಹೆಂಗಸಿಂದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಮಹಾಮುನಿ. ಅವನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೂ, ದಯವಿಟ್ಟು, ಆ ಮಗು, ಆಯಾಸದಿಂದ ಕುಳಿತಿರುವ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ, ಅವನ ಕಮಲಮುಖವು ಮಲಗಿರುವ, ಅವನಿಗೆ ಕತ್ತೆಗಳು ಹಾನಿ ಮಾಡದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುರ್ಬಲತೆ ನೋಡಿ, ನಾನು ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ! ಆ ನಿರಪರಾಧ ಮಗು ನನ್ನ ಮಡಿಲು ಹತ್ತಲು ಬಯಸಿದಾಗ, ನಾನು ಆತನು ಬರುವುದನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸದೆ ಹೀಗೆ ನೀಚನಾದೆ." ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು: "ಜನರ ರಕ್ಷಕನೇ, ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಡ. ಅವನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಯದೆ ನೀನು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುವೆ, ಅವನ ಖ್ಯಾತಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸುವದು. ಲೋಕಪಾಲರು ಕೂಡ ಮಾಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ರಾಜನೇ, ಅವನಿಂದ ನಿನಗೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ದೊರೆಯಲಿದೆ." ಮೈತ್ರೇಯರು ಹೇಳಿದರು: ದೇವಮುನಿಗಳಾದ ನಾರದರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಭೂಮಿಪಾಲಕನು ರಾಜಸಂಪತ್ತಿಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನಷ್ಟೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಆತನು ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಮೂರು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದೊಡನೆ, ಬಿಲ್ವಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಬೋರಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಒಂದು ತಿಂಗಳು ತನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ಎರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಆರನೇ ದಿನ, ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳು, ಹುಲ್ಲು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಆಹಾರ ತಯಾರಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಒಂಬತ್ತನೆಯ ದಿನ, ಕೇವಲ ನೀರಿನಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಭಗವಂತನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದನು. ನಾಲ್ಕನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿ ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ದಿನ, ಉಸಿರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ವಾಯುವನ್ನಷ್ಟೇ ಸೇವಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು. ಐದನೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದಾಗ, ರಾಜಕುಮಾರನು ಉಸಿರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು, ಸ್ಥಂಭದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಮಗ್ನನಾದನು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೂ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಭಗವಂತನ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ನೋಡದೆ ಇದ್ದನು. ಅವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಭಗವಂತನು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲವಾದ ಮಹಾಭೂತಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಎಲ್ಲರ ಆಧಾರವಾದವರು; ಮೂರು ಲೋಕಗಳು ಕಂಪಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಾಗ, ಅವನು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಬೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಒತ್ತಲ್ಪಟ್ಟು, ಆನೆ ಪೀಠದಂತೆ ಬಾಗಿದಂತೆ ಆಯಿತು. ಅವನು ವಿಶ್ವಾತ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಗಾಢ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲಕರು ಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಹರಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಲು ಧಾವಿಸಿದರು.