ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಈ ಸಂಭ್ರಮಭರಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನ, ಕಾಮ, ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿರುವವರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಲು, ನೀವು ಕೇಳಲು ಹಾಗೂ ನೆನಪಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಹಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಬಂದಿದ್ದೀರಿ.” ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಯಾವವರು ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಆ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಪದ್ಮಪಾದಗಳು ಸಂಸಾರದ ಹರಿವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆಗ ಪೃಥಾ ದೇವಿಯು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ: “ಪ್ರಭು, ಈಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತರು ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಿತರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕೆ? ನಾವು ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಅದರ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಪಾಂಡವರು, ಯದುಗಳು—ನಾವು ಯಾರು? ನಿಮ್ಮಂತೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಕಾಣದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಶೂನ್ಯ. ಗದಾಧರ, ಭೂಮಿಯು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರುವಂತೆ ಈಗ ಬೆಳಗುತ್ತದೆ; ನೀವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಇಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗದು. ಈ ದೇಶಗಳು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿವೆ, ಔಷಧಿ, ಗಿಡಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ; ಕಾಡು, ಪರ್ವತ, ನದಿಗಳು, ಸಮುದ್ರ—all flourish—ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದಲೇ. ಆದರೆ, ಜಗದಾಧಿಪತೀ, ಜಗದಾತ್ಮಾ, ಜಗದರೂಪಾ, ನನ್ನ ಪಾಂಡವರು ಹಾಗೂ ವೃಷ್ಣಿಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಗಾಢವಾದ ಸ्नेಹಬಂಧನವನ್ನು ನೀವು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿಡಿ. ಮಧುಸೂದನ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವತ್ತೂ ನಿಮಗೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿ; ಹೇಗೆ ಗಂಗೆಯು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ, ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವ, ರಾಜವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವ, ಗೋವಿಂದ, ಗೋಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ದೇವತೆಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲರ ಗುರು, ಪ್ರಭು, ನಾನು ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಪೃಥಾದೇವಿಯು ಇಂತಹ ಮಧುರವಾದ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಸರ್ವಮಂಗಳ ಸ್ವರೂಪವಾದ ವೈಕುಂಠನಾಥನು ಮೃದುಸ್ಮಿತದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮಾಯೆಯಿಂದ ತೋರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಭಗವಂತನು ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವನಗರಕ್ಕೆ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಹೊರಡುವಾಗ, ರಾಜನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಋಷಿಗಳು, ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಇತಿಹಾಸಗಳ ಮೂಲಕ ಬೋಧಿಸಿದರೂ, ರಾಜನು ದುಃಖದಿಂದ overwhelmed ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮಪುತ್ರನಾದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾದ ಅಜ್ಞಾನ! ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ನರಕದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಮಕ್ಕಳ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ, ಸ್ನೇಹಿತರ, ಬಂಧುಗಳ, ತಂದೆ, ಸಹೋದರ, ಗುರುಗಳ ಹಾನಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲಾರೆ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಧರ್ಮಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆಗೊಳಿಸುವುದು ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ರಾಜನಿಗೆ ಪಾಪವಲ್ಲ; ಆದರೂ ಈ ವಿಧಿಯ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಗೃಹಸ್ಥರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರು—ಅವರ ಬಂಧುಗಳು ಹತ್ಯೆಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ—ಅವರ ದ್ವೇಷವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹದಿತ್ತಿರುವ ನೀರನ್ನು ಹದಿತ್ತಿರುವ ಮಣ್ಣಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲಾಗದು, ಮದ್ಯದಿಂದ ಮದ್ಯದ ಕಲಂಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗದು; ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಹತ್ಯೆಗೊಳಿಸುವ ಒಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲಾಗದು.” ಆಗ, “ಪ್ರಿನ್ಸ್, ಈಗ ಪರಮ ಗುಪ್ತ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೇಳು. ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಏಳು ರಾತ್ರಿ ಜಪಿಸಿದರೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.”—ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ಓಂ, ಭಗವಂತ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಭಗವಂತನನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾದ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಕಾಲವನ್ನು ತಿಳಿದು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಹೂವು, ಕಾಡಿನ ಬೇರುಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ತಾಜಾ ತೊಡಕುಗಳು, ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತುಳಸಿಯ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಭೌತಿಕ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು—ಮಣ್ಣು, ನೀರು, ಅಥವಾ ಇತರ ತತ್ವಗಳಿಂದ—ಪೂಜಿಸುವುದು; ಯೋಗಿಯು ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣ, ಶಾಂತಿ, ಮಾತಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಮತ್ತು ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಭಗವಂತನು ಉನ್ನತ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಈಗ ಮಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಭಗವಂತನ ರೂಪಕ್ಕೆ, ಮನಸ್ಸು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿಸಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಹೃದಯದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ವಾಕ್ಸಂಯಮದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನೆ. ಮೋಸದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದವರು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಭಗವಂತನು ಅವರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ಉನ್ನತವಾದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಸಿಗುವುದಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಿಗೆ ವಿರಕ್ತನಾದವನು ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ.” ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ರಾಜಕುಮಾರನು, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡ ಮಧುವನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ತಪಸ್ಸಿನ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಮಹಾತ್ಮರು ಒಳಗಿರುವ ಕೋಣೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ರಾಜನಿಂದ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದ ಬಳಿಕ, ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಾರದನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ರಾಜಾ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಈಷ್ಟು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀ? ಮುಖವು ದುಃಖದಿಂದ ಒಣಗಿದೆ. ಕಾಮ ಅಥವಾ ಧರ್ಮ, ಧನದೊಂದಿಗೆ, ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?” ರಾಜನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನನ್ನ ಮಗ—ಅವನು ಐದು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕ—ಕ್ರೂರ ಹೃದಯದ ಮಹಿಳೆಯು ಅವನನ್ನು ತಾಯಿ ಜೊತೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಅವನು ಮಹಾತ್ಮ. ಅವನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ವೃಕಗಳು ಅವನನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸದಿರಲಿ—ಅವನಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದ್ದು, ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಅವನ ಪದ್ಮಮುಖವು ಒಣಗಿದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುರ್ದೈವ ನೋಡಿ; ಮಹಿಳೆಯಿಂದ ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ! ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಲು ಬಯಸಿದ ಆ ನಿರಪರಾಧಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸದೆ, ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೀನ!" ನಾರದನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಜನರ ರಕ್ಷಕಾ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ದುಃಖಪಡಬೇಡ; ಅವನು ದೇವತೆಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ನೀನು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಆದರೆ ಅವನ ಯಶಸ್ಸು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹರಡಲಿದೆ. ಲೋಕಪಾಲರೂ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅವನು ನಿನಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ.” ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಈ ದಿವ್ಯ ಋಷಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಭೂಪತಿಯನ್ನು, ರಾಜಕೀಯ ವೈಭವವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಗನನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.” ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ರಾತ್ರಿಯನ್ನು ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ನೀಡಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರತೀ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಬಿಲ್ವ ಮತ್ತು ಬಾದರ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎರಡನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತೀ ಆರು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳು, ಹುಲ್ಲುಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂರನೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತೀ ಒಂಬತ್ತು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ, ಕೇವಲ ನೀರನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ, ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಪವಿತ್ರ ಭಕ್ತಿ, ತಪಸ್ಸು, ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ಸ್ಮರಣೆ—ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮೂಲಕ ಈ ಕಥೆಯು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.